வெள்ளி, மே 27, 2022

நியூஜெர்சியில் தொலைந்த மோதிரம்

 நியூஜெர்சியில் தொலைந்த மோதிரம் 

(இன்று கிழமை வெள்ளி-7)

அமெரிக்காவில் 46 ஆவது நாள் 


அமெரிக்காவில் சனி, ஞாயிறு இரண்டு நாட்களும் விடுமுறை நாட்கள் என்பதால், வெள்ளிக்கிழமை இரவு 'வீடியோ-ஆன்-டிமாண்ட்' இல் திரைப்படம் பார்ப்பது இங்கு பெரும்பாலான வீடுகளில் நடக்கும் நிகழ்ச்சி என்று கூறப்படுகிறது. ஸ்டீவன் ஸ்பீல்பர்க்-இன்  Opera Remake ஆன The Westside Story  பார்த்துவிட்டு, அரதப் பழசானாலும் சுவை குறையாத (எம்ஜிஆர் படம் போன்ற)          Makenna’s Gold இன் கடைசிப் பகுதியைப் பார்த்துவிட்டு,  ஏற்கெனவே கொஞ்சம் பார்த்து வைத்திருந்த  The Crazy Rich Asians என்ற படம் பார்க்க உட்கார்ந்தபோதுதான் மணியைப் பார்த்தேன். நியூஜெர்சியில் நேரம் 27-5-2022 வெள்ளிக்கிழமை இரவு 10.30! 


இன்னும் ஒருமணி நேரத்தில் இன்றைய வலைப்பதிவை எழுதி வெளியிட்டாக வேண்டும்!  நேற்றுவரை விடாமல் தினம் ஒன்று வீதம் 45 பதிவுகள் எழுதியாயிற்று. இன்று எழுதவேண்டியது 'அமெரிக்காவில் எனது 46ஆவது நாள்' என்னும் பதிவு. 


'என்னடா மதுரைக்கு வந்த சோதனை' என்று ஒரு படத்தில் வருமே, அதே எண்ணம் தான் எனக்கும் வந்தது. எதைப் பற்றி இன்று எழுதுவது? இந்த நிமிடம் வரை ஒன்றும் தோன்றவில்லை. மீதிப் படத்தை நாளை பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்று (அனுமதி கேட்டுப் பெற்றுக்கொண்டு)  மாடிக்கு விரைந்தேன். அங்குதான் எனது கணினிக்கு அறை ஒதுக்கிக் கொடுத்திருந்தாள் என் (மூத்த) மகள். 


என்னுடையது லெநோவா மடிக்கணினி. அதிகம் பழசில்லை, வெறும் ஏழெட்டு வருடம்தான் ஆகியிருக்கும். எருமைக் கனம் என்றாலும் நல்ல உழைப்பாளி. என்னுடைய எல்லாப் புத்தகங்களுமே இதில் தான் எழுதி அச்சுக்கும் புஸ்தகாவுக்கும் அமேசானுக்கும் போனவை. என்னுடைய எல்லா மொழிபெயர்ப்பு நூல்களும் இதில் தான் பிரசவமானவை. இவ்வளவு ஏன், நேற்றுவரை நான் எழுதிய 45 வலைப்பதிவுகளும் இதில் எழுதியவையே. 


எனவே அதிர்ஷ்டமான அந்த மடிக்கணினியை மேசைமேல் வைத்து, தட்டத் தொடங்கினால் எழுதவேண்டிய விஷயம் எங்கிருந்தாவது கிடைத்துவிடும் என்று நம்பினேன். மனித வாழ்க்கையே ஏதோ ஒரு நம்பிக்கையில்தானே நடந்துகொண்டிருக்கிறது!


கருவியை 'ஆன்' செய்ய வலது கரத்தை நீட்டியபோதுதான் அந்த அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. வலது கை இரண்டாவது விரலில் இருந்த மோதிரத்தைக் காணவில்லை! பயந்துவிடாதீர்கள், வெறும் தங்க மோதிரம்தான்! 


சில (அல்லது பல) ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எங்கள் திருமண ஆண்டுநிறைவுநாளில் எனக்கு அணிவிக்கப்பட்ட மோதிரம் அது. இரண்டு கைகளின் பத்து விரல்களும் கோர்த்த மாதிரியான வடிவமைப்புடன் அப்போது அழகாகவே இருந்தது அந்த மோதிரம்.


சாப்பிடும்போது மட்டும் அதை இடது கைக்கு மாற்றிக்கொள்ளுவேன். இல்லையெனில் வேகமாகத் தேய்ந்துவிடுமே!  புதிதாக வாங்கிக்கொடுக்க நமக்கு  மாமனாரா இருக்கிறார்? ஆனாலும் அந்த மோதிரம் நாளடைவில் இளைத்துக்கொண்டே வந்து இப்போது குஷ்பு மாதிரி ஆகிவிட்டிருந்தது. வாங்கிய புதிதில் அது நிச்சயம் வட்டமாகத்தான் இருந்தது. நான்தானே பார்த்து வாங்கினேன்! அதன்  இப்போதைய வடிவத்தை வர்ணிக்க வார்த்தைகளே இல்லை. அந்த மோதிரம் தான் இப்போது காணவில்லை! 


எங்கே போயிருக்கும்?


காலையில் இருந்து வீட்டைவிட்டு எங்கும் போகவில்லை. காலையில் இட்லி சாப்பிடும்போது கைமாற்றி அணிந்துகொண்டேன். கை கழுவியபின்பு மீண்டும் வலது கையில் அணிந்தது நினைவிருக்கிறது. குளிக்கும்போது நழுவியிருக்க வாய்ப்பு இருக்குமோ? குளியல் தொட்டியைப் பார்த்தாயிற்று. இல்லை! சட்டைகளை இஸ்திரி செய்தேனே அப்போது நழுவியிருக்குமோ? அந்த இடத்தையும் துழாவினேன். இல்லை! மடித்துவைத்த துணிமணிகளுக்குள்  சிக்கியிருக்குமோ? அங்கும் இல்லை. 


ஒருவேளை...இரண்டுமணி நேரத்துக்கு முன்பு  நியூ ஜெர்சியில் இருக்கும் ஃபார்லே டிக்கின்சன் யூனிவர்சிடி வளாகத்தில் நடைபயின்றபோது தவறி யிருக்குமோ? அவ்வளவு பெரிய நிலப்பரப்பில் இந்தக் குட்டி மோதிரத்தை எப்படிக் கண்டுபிடிப்பது?


மனம் ஒரு குரங்கு என்பார்கள். என் மனம் மட்டும் விதிவிலக்கா? அந்த மோதிரத்தின் இன்றைய விலை என்னவாக இருக்கும் என்று கணக்குப் போட்டது. சென்னையில் இன்றைய தங்கம் விலை எவ்வளவு என்று பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது நெட் போய்விட்டது. சில நிமிடங்களில் மீண்டும் வந்துவிட்டது. "கிடைத்து விட்டதா, இல்லையா?" என்றுகீழிருந்து கேட்ட தடிமனான குரல் யாருடையதாக இருக்கும் என்று நீங்களே அனுமானிக்கலாம். 


மோதிரம் தவறியதை விட, இன்றைய வலைப்பதிவு தவறிவிடுமே என்பதுதான் என் முக்கியக் கவலையாகி விட்டது. 45 நாள் விடாமல் எழுதியிருக்கிறேன். 150 நாளாவது விடாமல் எழுதவேண்டும் என்பது என் திட்டம். அதில் ஓட்டை விழுந்துவிடுமா?


இம்மாதிரி தருணங்களில் அரவிந்த அன்னை சொல்லிக்கொடுத்த வழிமுறையை நான் பின்பற்றுவது வழக்கம். அதை இன்றும் செய்தேன். 


அதாவது, நாம் செய்த தவறை உணர்ந்து, மன்னிப்பு கேட்பதுதான் அந்த வழி. இங்கு நான் இரண்டு தவறுகள் செய்திருந்தேன். ஒன்று, மோதிரத்தைப் பத்திரமாக வைக்கத் தவறிவிட்டேன். அதற்காக அந்த மோதிரத்திடம் மன்னிப்பு கேட்டுக்கொண்டேன். இரண்டாவது தவறு, இன்று எழுதவேண்டிய வலைப்பதிவை இவ்வளவு நேரம் தாமதித்தது. .அதற்காக என் மடிக்கணினியிடம் மன்னிப்பு கேட்டுக்கொள்வதற்காக, மவுஸ் மீது கைவைத்தேன். அப்போது கையில் ஏதோ கீறுவதுபோல உணர்ந்தேன். ஆஹா, கிடைத்துவிட்டது காணாமல் போன என் மோதிரம்!     


விஷயம் இவ்வளவுதான். அண்மையில் என் மகன் எனக்குப் புதியதொரு மடிக்கணினி வாங்கிக் கொடுத்திருந்தார். பழையது எருமை கனம் என்றால் இது மயில் இறகு மாதிரி மெல்லியது. பொறாமை -13 என்று பெயர். (HP-ENVY-13") அதில் தொடுதிரை இருந்ததால் வெளிப்புற மவுசுக்கு வேலையில்லை. ஆகவே வழக்கமாகப் பயன்படுத்தும் மவுஸ் மேசையின் ஓர் ஓரத்தில் ஒதுங்கிவிட்டது. அதன் ஒரு பக்கத்தில் இந்த மோதிரம் நழுவி, நல்ல வேளை,  அங்கேயே நின்றுவிட்டிருக்கிறது!



மவுசுக்கு நன்றி தெரிவித்தேன். இரண்டு விஷயங்களுக்காக. ஒன்று,
தொலைந்த  மோதிரம் கிடைத்தற்காக. இன்னொன்று,  இன்று வலைப்பதிவிற்குத் தலைப்புக்  கொடுத்ததற்காக!


"இனிமேலாவது பொருள்களை ஒழுங்காக வைத்துக்கொள்ளவேண்டும். சொல்வதைச் சொல்லிவிட்டேன்" என்று ஒரு குரல் கீழிருந்து கேட்கிறது. யாருடையதாக இருக்கும் என்று உங்களுக்கா சொல்லவேண்டும்?


-இராய செல்லப்பா நியூ ஜெர்சியில் இருந்து..


வியாழன், மே 26, 2022

‘தவம்’ செய்து அமெரிக்காவில் தமிழ் வளர்க்கும் அனிதா ராஜேஷ்



‘தவம்’ செய்து அமெரிக்காவில் தமிழ் வளர்க்கும் 

அனிதா ராஜேஷ் 


(இன்று கிழமை வியாழன்-7)

அமெரிக்காவில் 45ஆவது நாள் 


இணையம் தொடங்கிய காலத்திலிருந்தே தமிழில் மின் இதழ்கள் பல தொடங்கப்பட்டு இயங்கி வந்துள்ளன. ‘அம்பலம்’ என்ற இதழை சுஜாதா சென்னையிலிருந்து தொடங்கியதாக நினைவு.  பிறகு மாலன் பொறுப்பேற்றுக் கொண்டார் என்று எண்ணுகிறேன். 


வடிவமைப்பு  போன்ற ஆடம்பரங்களைப் பற்றிய  கவலையில்லாமல் நீண்ட நாட்களாகத்  தொடர்ந்து வரும்  வார இதழ்,  கனடாவில் இருந்து வரும் ‘திண்ணை’ ஆகும்.  ஏராளமான ஆய்வுக்கட்டுரைகள் அதில் இடம் பெற்றுள்ளன.


அச்சு இதழ்களில் விகடன் குமுதம் கல்கி போன்று தரமான இணைய வார இதழாக வெளிவந்து கொண்டிருக்கிறது,  ‘சொல்வனம்’ இதுவரை 271 இதழ்கள் வெளியாகியுள்ளன. பிரபல எழுத்தாளர் இரா முருகனின் ‘மிளகு’  நாவல் இதில்தான் தொடர்கதையாக வந்து கொண்டிருக்கிறது. 


DTP இல் பயிற்சி உள்ள நண்பர்கள் பலர் ஆர்வமிகுதியால் இணைய இதழ்கள் தொடங்குவது தமிழில் வாடிக்கையாக உள்ளது.  BLOG என்னும் வலைப்பதிவில்  அனுபவமுள்ள நண்பர்கள்  பலபேர் இணைய இதழ்களை நடத்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.  நிறைய கனவுகளோடு, அழகான வடிவமைப்போடு,  அச்சு இதழ்களையே  தோற்கடிக்கும்  அளவுக்குத் தரமானதாக  ஆரம்பித்து,  வைட்டமின் ‘ப’ காரணமாக  நின்றுபோன இணைய இதழ்களில் ‘காகிதப் படகு..’ பெ.கருணாகரனின் ‘கல்கோனா’ வும் ஒன்று.



வங்கியிலிருந்து ஓய்வு பெற்றவர்களும்,   ‘ஒருமனம் கொண்ட இருவர்’
என்னும் பட்டப்பெயருக்கு உரியவர்களும், இளமை முதலே  எழுத்துச் சுடரை இதயத்தில் ஏந்தியவர்களுமான  சுந்தரராஜன் - கிருபாகரன் ஆகிய நண்பர்கள் சென்னையிலிருந்து ‘குவிகம்’ என்ற இலக்கிய அமைப்பை நடத்திவருகிறார்கள். அதன் முக்கிய அம்சம் ‘குவிகம் மின்னிதழ்’ ஆகும். நவம்பர் 2013 முதல் வெளியாகிக் கொண்டிருக்கும் ‘குவிகம்’ ஒரு மாத மின்னிதழாகும்.

‘விருட்சம்’ என்ற இலக்கியப் பத்திரிகையை  40 ஆண்டுகளுக்கு மேல் தொடர்ந்து நடத்திவரும்  சந்திரமௌலி என்னும் அழகிய சிங்கர்,  அதையே ‘நவீன விருட்சம்’  என்ற பெயரில் இணைய நாளிதழாக- கதை கட்டுரை கவிதை என்ற பல்வேறு அம்சங்கள்  கொண்டதாக இப்போது வெளியிடுகிறார்.     


இதுவரை சொன்ன இதழ்கள் எல்லாவற்றையும் நடத்துபவர்கள் வயதிலும் வாழ்க்கையிலும் பத்திரிகை துறையிலும் அனுபவம் மிக்கவர்கள். ஆனால் திருமணமான கையோடு, கல்வி ஒன்றே துணையாக,  இதயத்தின் சிந்தனை வளம் ஒன்றே வழிகாட்டியாக,  அமெரிக்க மண்ணில் குடியேறி,  வழக்கமான அமெரிக்கக் கனவுகளைத் துரத்துவதற்கு பதிலாக, தமிழ்க் கனவுகளைத் துரத்திக்கொண்டு, சற்றும் அனுபவமில்லாத பத்திரிகை துறையில் இணையவழியில் நுழைந்து, சாதனை படைத்துக் கொண்டிருக்கும் இளநங்கை தான் அனிதா  ராஜேஷ் அவர்கள்! 


அட்லாண்டாவில் இருந்து அவர் 33 வாரங்களாக நடத்தி வரும் வாரப்பத்திரிக்கை தான் “தவம்”.  அந்தப் பெயருக்கே ஒரு சிறந்த காரணம் இருக்கிறது. ‘TA’mil ‘VA’sipin ‘M’anam - 'த'மிழ் 'வா'சிப்பின் 'ம'ணம்  என்பதிலுள்ள முதல் எழுத்துக்களைச் சேர்த்து TA-VA-M ‘தவம்’ என்று தன் இதழின் பெயரை அமைத்திருக்கிறார் அனிதா ராஜேஷ். 


வாரந்தோறும் வெள்ளிக்கிழமையன்று வெளியாகும் தவம் இதழின் மேல் அட்டையை அழகாக வடிவமைத்துக் கொடுப்பவர்கள் யார் தெரியுமா? பள்ளியில் பயிலும் அவருடைய இரண்டு பெண்குழந்தைகளான ரஜிதாவும் ரஷ்மிதாவும் தான்!  


ஒரு குக்கர் சோற்றுக்கு ஒரு சோறு பதம் என்பதனால்,  மே 20, 2022 தவம் இதழை ஒரு புரட்டல் புரட்டிவிட்டு அனிதா ராஜேஷின் கதையைப் பார்ப்போமா?


மொத்த பக்கங்கள் 143 என்பதே ஒரு பெரிய சாதனைதான்! இத்தனை பக்கங்களுக்கு ‘கண்டெண்ட்’ - உள்ளடக்கம்- பலரிடமிருந்தும் கேட்டுப் பெறுவதும், வெவ்வேறு ஃபார்மட்களில் வரும் கோப்புகளைச் சீராக்கி வேர்டு ஃபைல் ஆக்குவதும்,  பின்னர் வகைப்படுத்தி மேலேற்றுவதும் என்னதான் பி. ஈ.(EEE ) படித்து, மெப்கோ ஷ்லெங்கில் எம். ஈ. முடித்து, ஐஐடி சென்னையில் பி. எச்டி. முடித்திருந்தாலும் சாதாரண வேலையா என்ன?


எம்.ஈ.  முடிக்கும்போதே ஐஏஎஸ். தேர்வையும் எழுதி, முதல் முயற்சியிலேயே  முதல் மற்றும் முக்கியத் தேர்வுகளில் வெற்றி பெற்றும், அந்தப் பணியிலுள்ள எதிர்காலச் சிரமங்களைக் கருத்தில்கொண்டு பெற்றவர்கள் எழுப்பிய கவலையினால்  நேர்முகத் தேர்வை அனிதா புறக்கணிக்கவேண்டியக் கட்டாயம் ஏற்பட்டது. அதன் பிறகே ஐ.ஐ.டி.யில்  கம்ப்யூட்டர் துறையில் பி.எச்டி. க்குப் போனார். (IIT Madras - research in Speech and Image Processing of Indian Languages using Artificial Neural Networks). 


ஆச்சரியம் என்னவென்றால், தமிழ்நாட்டிலுள்ள 80 சதவீதம்  மாணவர்களைப் போன்றே இவரும் ஆங்கிலவழிக் கல்விதான் பயின்றவர்!  தமிழோடு இருந்த தொடர்பு வாசிப்புடன் கூடிய பேச்சு மொழி மட்டுமே. 


சிறிது காலம் ஆசிரியப் பணி, ஐஐடி-யில் ஆய்வுப் பணி என்று இருந்தவருக்கு மனமொத்த இளைஞரான ராஜேஷுடன் திருமணம் நடந்தது. கணவருக்கு அமெரிக்காவில் வேலை என்பதால் அவருடன் இவரும் விமானம் ஏறினார். (அதற்கும் முன்பே தன் ஆய்வறிக்கையைச் சமர்ப்பிக்கவென அனிதா இருமுறை அமெரிக்கா வந்துசென்றது குறிப்பிடத்தக்கது). கனெக்டிகட், விஸ்கான்சின், நியூ ஜெர்சி, ஹூஸ்டன் என்று மாறிக்கொண்டே இருந்தவர்கள் இப்போது 2018 முதல் அட்லாண்டாவில் வசித்து வருகிறார்கள்.


அளவான குடும்பம். இரண்டு அழகான பெண்குழந்தைகள்.  மனைவியின் சிந்தனைச் சுதந்திரத்தில் தலையிடாத அன்பும் புரிதலும் கொண்ட துணைவர். இன்பமாக வாழ்க்கையைக் கழிக்கவேண்டிய வயதில் அனிதா ‘தவம்’ புரியவேண்டிய அவசியம் தான் என்ன?


அவரே சொல்கிறார். (அலைபேசி/வாட்ஸ்அப் வழியில் எடுத்த  பேட்டி):


அம்மாவின் புத்தக வாசிப்பு பழக்கமே என்னுள்ளும் புகுந்திருக்கிறது.  பள்ளி,  கல்லூரியில் ஆங்கிலவழிப் பாடம் என்றாலும்,  ஆங்கிலக் கலப்பில்லாமல் தமிழ் பேசித் திரிந்த நாட்கள் உண்டு!  மேலும் என் குழந்தைகளுக்குத் தமிழ் போய்ச் சேர வேண்டுமே என்ற சுயநலமே என் தமிழ் மீதான  ஈடுபாடாக  வெளிப்படுகிறதோ என்ற ஐயம் எனக்கு உண்டு!


கேள்வி:   தமிழில் உங்கள் முதல் எழுத்து அல்லது பேச்சு எப்போது வெளிப்பட்டது?    


பள்ளியில் படிக்கும்போது விகடனுக்குக் கவிதை எழுதி அது பிரசுரமானது உண்டு.  2020இல் என் முதல் சிறுவர்கள் நூல் ஆய்வு அட்லாண்டா தமிழ்ச் சங்கத்தில் வெளியானது.  ஜூலை 2020இல்  ஃபெட்னா - வட அமெரிக்கத் தமிழ்ச் சங்கக் கூட்டமைப்பு- அதில் பேசியது என் முதல் பட்டிமன்றப் பேச்சு.  2020இல் நான் எழுதிய 12 சிறுகதைகள் பரிசு பெற்றன.  அதே ஆண்டு என் கவிதை தொகுப்பு அமேசான் கிண்டில்  மூலமும் அடுத்த ஆண்டு 'வல்லினச் சிறகுகள்' நடத்திய போட்டியில் மூன்றாம் பரிசு பெற்று அச்சிலும் வெளியானது. 2021இல் ஃபெட்னா வின்  ஓவியப் போட்டி மற்றும் சிறுகதைப் போட்டியில் பரிசு பெற்று நேஷனல் சாம்பியன்ஷிப் வென்றேன்!


இதே போட்டிக்கு என் மகள்கள் இருவரும் தத்தம் வயதுப் பிரிவில் ஆங்கிலத்தில் கவிதை, கதை எழுதி அவர்களே அதைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்து ஓவியம் வரைந்து அனுப்பிப் பரிசு பெற்றது என் வெற்றியை விட மகத்தானது!



கேள்வி:  கையெழுத்துப் பத்திரிக்கை நடத்திய அனுபவம் உண்டா?


இல்லை!  ஆனால், 2015-16 இல்  இங்குள்ள தமிழ்ச் சங்கத்தின் தன்னார்வலராகப் பணியாற்றியபோது,  ஆங்கில மொழியில் உள்ளதுபோல் தமிழ் வாசிப்பை மேம்படுத்துவதற்காக Level-wise, Age-wise reading Content in Tamil  ஏற்படுத்த முயன்றேன், முடியவில்லை. 


அந்த எண்ணத்தைச் செயல்படுத்த வேண்டும் என்ற உந்துதல் தான் என்னைத் தவம் இதழைத் தொடங்க வைத்தது. ஆனால் இது சிறுவர்களுக்கான பத்திரிகை என்று எண்ணிவிட வேண்டாம்.  தமிழ் பயில விரும்பும் மாணவர்களுக்கு வயது வாரியான கதை கட்டுரை கவிதைகளை பொறுக்கி எடுப்பதற்கு வசதியாக ஒரு தளம் உருவாக்கவே இந்த இதழை நான் நடத்துகிறேன்.  மூன்று அல்லது நான்கு ஆண்டுகளில் சுமார் 150 முதல் 200 இதழ்கள்  வெளியாகிவிடும்  அல்லவா?  அவற்றிலிருந்து நிச்சயமாக 300 முதல் 500 வரை நல்ல எழுத்துக்கள் எனக்குக் கிடைக்கும்.  வயது வாரியாக வகைப்படுத்தி  மின்நூல்களாக வெளியிடுவதன் மூலம் என் உள்ளக் கிடக்கை நிறைவேறும் என்று நம்புகிறேன். 


ஆசிரியர் குழு அமைத்தால்  என்னுடைய நோக்கம் சிதறி விடுமோ என்ற அச்சத்தினால் தான்  தனி ஒருத்தியாக ஈடுபடுகிறேன்.  என் குடும்பமும் கணவரும் எனக்கு உறுதுணையாக இருக்கிறார்கள்.  ஆனால் நண்பர்கள்தான் அவ்வப்பொழுது அச்சமூட்டுவார்கள். வார இதழ் என்றால் வேலை அதிகமாயிற்றே, திரும்பிப் பார்ப்பதற்குள் வெள்ளிக்கிழமை வந்து விடுமே என்று என் மீதான நியாயமான கவலையை அவர்கள் வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அந்த கவலையே என்னை எதிர்நீச்சல் போட வைக்கிறது. 


கேள்வி: தவம் இதழின் கட்டமைப்பு பற்றி கூறுங்களேன்?


2021 அக்டோபர் 3 இல் நடந்த இரண்டாவது சிலப்பதிகார மாநாட்டில் எனக்குப் 'பெருந்தமிழர் விருது' வழங்கப்பட்டது. அது என்னைத் தமிழ்ச் சமூகத்திற்கு இன்னும் நிறைய செய்யவேண்டும் என்கிற உந்துதலைத் தந்தது. என்னை ஈன்றெடுத்த தாயின் பிறந்த தினம் அக்டோபர் 4.  அப்போதுதான் முதல் தவம் வார இதழை அமேசான் கிண்டிலில் உருவாக்கும் எண்ண விதை என்னுள் விழுந்து, பத்தே நாளில் முதல் தவம் இதழ் அக்டோபர் 15, 2021 அன்று வெளியிடப்பட்டது.    


ஒவ்வொரு இதழிலும் தலையங்கம் உண்டு.  தவிர 25 பிரிவுகளில் எழுத்துக்கள் இடம் பெற வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். 

சங்க இலக்கியம், நவீன இலக்கியம், மொழிபெயர்ப்பு இலக்கியம்,  அறிவியல் தமிழ், சிறுவர் இலக்கியம், தமிழர் பாரம்பரியம்  என்ற பிரிவுகள் முக்கியமானவை.  முந்தைய இதழைப் படித்தவர்கள் தரும்  பின்னூட்டத்தை ‘பாராட்டு-குட்டு’  என்ற பெயரிலும்,  உலகம் முழுவதிலும் தமிழுக்காக நடத்தப்படும் போட்டிகளை ‘போட்டித்  தகவல்கள்’  என்ற பிரிவிலும்  வெளியிடுகிறோம்.  தவிர சிறுகதை கட்டுரை கவிதை தொடர்கதை ஓவியம் நகைச்சுவை நூல் அறிமுகம் மற்றும் நூல் விமர்சனம் ஆகிய பிரிவுகளும் இடம்பெறுகின்றன.. 


கேள்வி: பெரும்பாலான இணைய இதழ்கள்,  இணையதளத்தின் மூலம் வெளியாகின்றன.  தவம் இதழ் மட்டும் கிண்டில் மூலம் தானே வெளியாகிறது!  என்ன காரணம்?


கிண்டில்  மூலம் வெளியாவதால், பக்க வடிவமைப்புக்கு நான் நேரம் செலவழிக்க வேண்டியதில்லை.  கிண்டிலுக்கே  உரிய அழகியல் அம்சங்கள் தானாகவே தவம் இதழுக்குக்  கிடைத்துவிடுகின்றன. மேலும் வலைத்தளப் பதிவிற்குச்   செலுத்துவது போல் கிண்டிலுக்கு ஆண்டு கட்டணம் செலுத்த வேண்டியதில்லை. வலைத்தளம் எப்போது வேண்டுமானாலும் மூடப்படலாம்.. ஆனால் கிண்டில்  அதிக ஆயுள் கொண்டது.  


மிக மிக முக்கியமான அம்சம்,  கிண்டிலில் விளம்பரங்கள் கிடையாது!  கவனச்சிதறல் இல்லாமல் குழந்தைகள் முதல் பெரியோர் வரை அனைவரும் படிக்க முடியும் !


கேள்வி: ஆனால் கிண்டிலில் படிப்பதற்கு என்று தனியாகக்  கட்டணம் இருக்கிறதே !


அது உண்மைதான்.  கிண்டிலில் நாம் வைக்கும் எல்லா புத்தகங்களுக்கும் ஒரு விலை குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.  அந்த வகையில் தவம் இதழின் விலை 99 ரூபாய்.  ஆனால் அதை இலவசமாகவே நீங்கள் படிக்க முடியும், எப்படித் தெரியுமா?

 

தவம் இதழ்  வாராவாரம் வெள்ளிக்கிழமை வெளியாகிறது.  அதை உடனே வெள்ளி சனி ஞாயிறு ஆகிய மூன்று நாட்களில்,  உங்கள் அலைபேசியில், அல்லது  டேப்லெட்டில் அல்லது  லேப்டாப்பில்  ஏற்கனவே நீங்கள் இறக்கி வைத்துள்ள ’கிண்டில் ஆப்’ பில் Download for Free என்று க்ளிக்கினால் போதும்! (உங்கள் வாட்ஸ் அப் நம்பரை மின்னஞ்சல் செய்தால், இதற்கான லிங்க்கை வாராவாரம் நானே அனுப்பிவைப்பேன்),


அந்த மூன்று நாட்களைத் தவறவிட்டுவிட்டால், கிண்டிலுக்குள் நேரடியாக நுழைந்து, tavam என்று search செய்தால் எல்லா தவம் இதழ்களையும் பார்வையிடலாம். வேண்டுவதை உங்கள் kindle unlimited சந்தா மூலம் படித்துக்கொள்ளலாம்! 


கேள்வி: ஒவ்வோர் இதழும் எவ்வளவு பக்கம் இருக்க வேண்டும் என்று ஒரு கணக்கு வைத்திருக்கிறீர்களா?   


சராசரியாக 140 பக்கமாவது வருகிறது. குறைந்தது 120 அதிகபட்சம் 170. (5 mb முதல் 30 mb அளவு). 


கேள்வி:  யார் வேண்டுமானாலும்  படைப்புகளை அனுப்ப முடியுமா?  எப்படி அனுப்புவது?


தவம் இதழின் நோக்கங்களை ஏற்கனவே சொல்லியிருக்கிறேன்.  அதற்கு ஏற்ற வகையிலான எழுத்துக்களை வரவேற்கிறேன்.  உங்கள் கதை கட்டுரை கவிதைகளுடன் நீங்களே ஓவியம் வரைந்தும் அனுப்பலாம்.  தமிழ்க் குழந்தைகளுக்கான  தொண்டாக இதை நீங்கள் கருத வேண்டும். 


படைப்புகளை   tavam.emagazine@gmail.com  என்ற முகவரிக்கு அனுப்ப வேண்டும்.  யூனிகோடில்,  லதா ஃபாண்டில், எம்எஸ் வேர்டு கோப்பாக அனுப்ப வேண்டும்.  பிடிஎஃப் அனுப்பக்கூடாது.  வேறு ஐயங்கள் இருந்தால் இதே முகவரியில் தொடர்பு கொள்ளவும். 


கேள்வி:  இதுவரை 33 தவம் இதழ்கள் வெளியாகி உள்ளன.  உங்களை ‘தவம்’ செய்ய தூண்டியவர்களில் முக்கியமாக யாருக்காவது நீங்கள் நன்றி சொல்ல வேண்டியிருக்கிறதா? 


நிச்சயமாக! 


என்னை ‘தமிழே அமுதே’வில் நூலாய்வு செய்ய முதன்முதலில் தூண்டிய ஜயசாரதி முனுசாமி அண்ணாவிற்கு என் நன்றி. என்மகள்கள்தான் 'தவம்' உருவாக அதிமுக்கியக் காரணம். அவர்கள் என்னிடம் தங்களின் சிறுவயது முதல் கேட்ட தமிழ் சார்ந்த கேள்விகளுக்கான விடையே 'தவம்' வார மின்னிதழ்! அவர்களுக்கும் என் நன்றி.

 ****

‘மதுரை மருக்கொழுந்து வாசம்’ என்று ஒரு பாடல் உண்டு.  மதுரைக்காரரான அனிதா ராஜேஷின் ‘தவம்’ அந்த மருக்கொழுந்து வாசத்தை அமெரிக்காவில் வாரந்தோறும் பரப்பிக்கொண்டு வருகிறது.  அகிலம் முழுவதும் அந்த வாசம் பரவட்டும் என்று வாழ்த்துகிறோம்!


 - இராய செல்லப்பா நியூ ஜெர்சியில் இருந்து. 


புதன், மே 25, 2022

தாடிகள் இல்லையடி பாப்பா!

 தாடிகள் இல்லையடி பாப்பா!

(இன்று கிழமை புதன் -7)

அமெரிக்காவில் 44ஆவது நாள் 


9/11 எனும் இரட்டை கோபுரத் தாக்குதல் நிகழ்வுக்குப் பிறகு அமெரிக்காவில் தாடி வைத்தவர்கள் மீது ஒரு சந்தேக கண் விழுந்து விட்டதாம். தாடி வைத்தவர்களைக்  குறிவைத்துப்  பல இடங்களில் தாக்குதல் நடந்ததும் உண்டாம். அமெரிக்காவில் வாழும் நமது சீக்கிய நண்பர்களும் சிறிதுகாலம் இதனால் பிரச்சினையைச் சந்தித்து இருக்கிறார்களாம். 


ஆனால் இப்பொழுது தாடிகள் மீது குறிப்பாக எந்தவிதமான  எதிர்ப்பு உணர்ச்சியையும்  அமெரிக்கப் பத்திரிகைகளில் காண முடிவதில்லை. இருந்தாலும் தாடி வைப்பவர்களின் எண்ணிக்கை அமெரிக்காவில் குறைந்து கொண்டே வருவதாகத் தெரிகிறது. விமான நிலையங்களில் வந்தேறிகளையும் வெளியேறிகளையும் பார்க்கும்போதே தாடி தனது ஆதரவாளர்களைப் பெரிதும்  இழந்துவிட்டது தெரியும்.


தமிழின் அடையாளமாக விளங்கும் திருக்குறளை எழுதிய திருவள்ளுவரின் அடையாளம்  தாடி. ஆனால் கம்பனுக்கு தாடி இல்லை.   நோபல் பரிசு பெற்ற வங்கமொழிக் கவிஞர் தாகூர் தாடி  வைத்தவரே. ஆனால்   பாரதியும் பாரதிதாசனும் தாடி வைத்துக் கொள்ளவில்லை.  வாலியும் அப்துல் ரகுமானும் தாடி வைத்துக் கொண்டனர் ஆனால் கண்ணதாசனிடம் அது இல்லை. “தாடிகள் எல்லாம் தாகூரா, மீசைகள் எல்லாம் பாரதியா?” என்று கேட்ட  வைரமுத்து தாடியுடன் காட்சி தந்ததில்லை.


வயது மூப்பின் காரணமாகவும்,  இயற்கையோடு இயைந்த வாழ்வு வாழவேண்டும் என்ற உந்துதலை முன்னிட்டும்  தானாக வளரும் தாடியை மழிக்காமல் இருப்பவர்கள் பலர் உண்டு. 


என் கல்லூரிப் பருவத்தில் என்னைக் கவர்ந்த தாடி, பித்துக்குளி முருகதாஸ் அவர்களுடையது. (அவர் நடத்திய, இராணிப்பேட்டை அருகில் இருந்த வாலாஜாப்பேட்டையில்  அமைந்த ‘தீனபந்து ஆசிரமம்’ என்ற அறச்சாலையில் சிறிதுகாலம் நான் மாணவர்களுக்குப் பாடம் எடுத்ததுண்டு). தாடியும் ஹார்மோனியமும் இல்லாத பித்துக்குளியாரைக் கண்ணால் காண முடியுமா?


எனக்கு அண்மையில் பழக்கமான வாஷிங்டன் டி.சி. நண்பர் ஒருவர்- திருப்புகழைக் கரைத்துக் குடித்தவர்- பன்னாட்டுப் பயண அனுபவங்கள் கொண்டவர்- எழுத்தால் விவரிக்க  இயலாத வடிவமைப்பைக் கொண்டதொரு  வெண்தாடியால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருப்பதை வியப்போடு பார்த்தேன். அதன் இரகசியத்தை அவரே ஒருநாள் போட்டு உடைப்பார் என்று எதிர்பார்க்கிறேன்.


சென்னையில் என்னோடு பழகிய தாடிகளில் சிறப்பானதாக நான் கருதுவது ‘ஜ’ என்ற நண்பரின் வெண்ணிறக் குறுந்தாடிதான். அவரது நிறத்திற்கும் உயரத்திற்கும் அது அழகூட்டுவதாகவே நண்பர்கள் கருதுகிறார்கள்.  இன்னொரு ‘ச’ என்ற நண்பரும் அழகான குறுந்தாடி வைத்திருக்கிறார்.   (திமுக என்ற கட்சியின் ஆரம்ப நாட்களில் ‘குறுந்தாடி’ நெடுஞ்செழியன் என்றே ஒருவர் அழைக்கப்பட்டார்). நரைத்த கூந்தலைச் சாயம் பூசிக் கருமையாக்கும் சிரமத்திலிருந்து ஓரளவு தப்புவதற்காக முயன்றவர்களே வெண்குறுந்தாடி வேந்தர்கள் ஆனார்களோ?  


இன்று பிளேடும் ஷேவிங் கிரீமும் விற்கும் விலையில், அனைவரும் தாடி வளர்க்கவேண்டும் என்று தமிழகத்தில் சட்டம் கொண்டுவந்தாலும் வியப்பில்லை. ஆனால் தாடி வளர்ப்பதெனபது அவ்வளவு சுலபமான காரியமில்லை என்பதே என் அனுபவம்.


பணியில் இருக்கும்போது இரண்டு நாட்களுக்கு ஒருமுறையாவது முகச்சவரம் வேண்டியிருக்கும். ஓய்வு பெற்றபின் சற்றே அலட்சியம் தோன்றிவிடும். முக்கிய வேலையாக வெளியில் செல்லும்போது மட்டுமே தேவைப்படும். அந்தக் குறுகிய காலத் தேவையையும் நிறைவேற்றாமல் இருக்கும் மனவலிமை கொண்டவர்களால் மட்டுமே தாடி வளர்க்க இயலும். 


அதிலும் முதல் பத்து நாட்கள் மழிக்கப்படாத முகரையின் சுயரூபத்தைக் கண்ணாடியில் காண்பது, பலவீனமான மனம் படைத்தவர்களுக்கு மிகவும் கடினமே. உடனே கை பரபரக்கும்.  மழிப்பானைத் தேடும்.   இல்லத்தில் இருக்கும் வாழ்க்கைத்துணையால் இதுபற்றி எடுக்கப்படும் முடிவே இறுதியானதாக இருக்கும். நான் ஏன் தாடி வைக்க முடியவில்லை என்று புரிகிறதா? 


இன்னும் எழுதிக்கொண்டே போகலாம். ஹாரி பாட்டரில் வரும் தாடிகளைப் போல அது நீண்டுவிடும்.  வள்ளுவரோடு நிறுத்திக்கொள்கிறேன்:


வள்ளுவருக்குக் கூந்தல் மீது அதிக நாட்டம் உண்டு போலும். மூன்று குறள்கள் உடனே நினைவுக்கு வருகின்றன. இன்னும் ஏதாவது குறள் இருக்கிறதா என்று கூந்தலைப் பிய்த்துக்கொண்டு ஆராய்ந்தவர்கள் கூறலாம்.


மழித்தலும் நீட்டலும் வேண்டா உலகம்

பழித்தது ஒழித்து விடின் (280)


தலையின் இழிந்த மயிரனையர் மாந்தர்

நிலையின் இழிந்தக் கடை (964)


மயிர்நீப்பின் வாழாக் கவரிமா அன்னார்

உயிர் நீப்பர் மானம் வரின். (969)


  • இராய செல்லப்பா நியூ ஜெர்சியில் இருந்து.


செவ்வாய், மே 24, 2022

பள்ளிகளில் துப்பாக்கி சூடு - அமெரிக்காவில் நடப்பது என்ன?

 பள்ளிகளில் துப்பாக்கி சூடு - அமெரிக்காவில் நடப்பது என்ன?

(இன்று கிழமை செவ்வாய்-7)

அமெரிக்காவில் 43 ஆவது நாள்


ஒவ்வொரு தேர்தலின் போதும் தமிழ்நாட்டில் எதிர்க் கட்சியாக இருக்கும் அரசியல் கட்சி, மதுக்கடைகளை ஒழிப்போம் என்று வாக்குறுதி அளிப்பது வழக்கம். அதே கட்சி வெற்றி பெற்று ஆளும் கட்சியாக வரும்பொழுது மது விற்பனையை அதிகரிப்பதற்கு அதிகாரிகளுக்கு  இலக்கு நிர்ணயிப்பதுதான்   வழக்கம். எனவே தமிழ்நாட்டு மக்கள் பெருகி ஓடும் மது என்னும் அருவியோடு வாழப் பழகிக் கொண்டு விட்டார்கள் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். நம் தலைமுறையில் டாஸ்மாக் அடியோடு அகற்றப்படும் என்று சுய அறிவுள்ள  தமிழன் எவனும் நம்புவதில்லை. 



இதன் காரணமாகவே தமிழகத்தில் அண்மைக்காலமாகப் பல இடங்களில் நடைபெற்று வரும் கொலைகள், கற்பழிப்புகள், தீயிட்டு எரித்தல், போன்ற குற்றங்களை செய்தித்தாளிலோ, தொலைக்காட்சியிலோ, சமூக ஊடகங்களிலோ காணும்பொழுது தமிழர்களின் சொரணையை அது குறைந்தபட்சமாகக் கூடத் தொடுவதே இல்லை. செத்துப் போனது ஆணோ பெண்ணோ, முதியவரோ பச்சிளம் குழந்தையோ, யாராக இருந்தாலும் உணர்ச்சிவசப்படாமல் தமிழர்கள் கடந்து போகிறார்கள்.


அமெரிக்காவிலும் இதே தான் நடக்கிறது.  


தமிழ்நாட்டில் சாராய வியாபாரிகள் போல,  அமெரிக்காவில் துப்பாக்கி வியாபாரிகள் அரசாங்கத்தை நிர்ணயிக்கும் வல்லமை உடையவர்களாக இருக்கிறார்கள் என்று தெரிகிறது. பள்ளி மாணவர்களிடம் துப்பாக்கிகள் சகஜமாக நடமாடுகின்றன.  "நாங்கள் ஆட்சிக்கு வந்தால் துப்பாக்கி கலாச்சாரத்திற்கு முடிவு கட்டுவோம்"  என்று கென்னடி முதல் ஒபாமா வரை  வாக்குறுதி கொடுத்தாலும்,  ஆட்சிக்கு வந்த பிறகு துப்பாக்கி வியாபாரிகளைப்  பகைத்துக் கொள்ளும் சக்தி இவர்களுக்கு இல்லை என்று நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறது. 


18 வயதுக்குட்பட்டவர்களுக்கு துப்பாக்கி விற்கக்கூடாது என்ற சட்டத்தைக் கொண்டுவருவதாக (பல ஆண்டுகள் முன்பு) அரசாங்கம் அறிவித்தபோது, அதை எதிர்த்து பத்திரிக்கைகளில் ஆயுத வியாபாரிகள் கொடுத்த விளம்பரத்தின் வாசகம் இன்றளவும் என் மனதில் அழியாமல் நிற்கிறது: "IF GUNS ARE OUTLAWED, ONLY OUTLAWS WILL HAVE GUNS!” என்ற அந்த விளம்பரத்தை நேஷனல் ஜியாக்ரபிக் மேகசினில் நான் பார்த்திருக்கிறேன்.  இவ்வாறு பத்திரிகைகளுக்கு விளம்பரம் தருவதன் மூலம் மறைமுகமாகப் பத்திரிக்கைகளைத் தங்களுக்கு ஆதரவாக ஏற்படுத்திக்கொண்டு ஆயுத வியாபாரிகள் செயல்படுகிறார்கள்.


இந்தத் தலைப்பை நான் எழுத எடுத்துக் கொண்டதன் காரணம் இன்று (24-5-2022 செவ்வாய்) பகல் 11.30 மணி அளவில்  அமெரிக்காவின் டெக்சாஸ் மாநிலத்தில் யுவால்டே (Uvalde) என்னும் சிற்றூரில் "ராப் (Robb) எலிமெண்டரி ஸ்கூல்" என்ற பள்ளியில்  பத்தொன்பது குழந்தைகளும் இரண்டு ஆசிரியர்களும் ஆக 21 பேர் அதன் அருகில் இருந்த உயர்நிலைப் பள்ளியின்  18 வயது மாணவனால் கண்மூடித்தனமாகச் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டிருப்பதாக வந்த செய்திதான். உடனடியாக ஓடி வந்த போலீசார் இந்தக் கொலைகார மாணவனான ஸால்வடார் ராமோஸ் என்பவனைச் சுட்டுத் தள்ளினார்கள் என்றாலும் அது யாருக்கும் ஆறுதல் அளிப்பதாக இல்லை. 


மேற்படி பள்ளி மாணவர்களைச் சுட்டுத் தள்ளுவதற்குத் துப்பாக்கியை எடுத்துக்கொண்டு போகும் முன்பு,  அந்த ராமோஸ் தன்னுடைய பாட்டியையும் சுட்டுத் தள்ளி விட்டுப் போயிருக்கிறான் என்பது இன்னொரு அதிர்ச்சியான தகவல்.


இந்த மாணவன் பகல் நேரத்தில் wendy's என்னும் உணவங்காடியில்  வேலை செய்து கொண்டே இரவுப் பள்ளியில் படித்து வந்ததாகத்  தெரிகிறது.  யாரிடமும் அதிகமாகப் பழகமாட்டான் என்று உணவங்காடி மேலாளர் கூறுகிறார். 


அதே மாநிலத்தில் மார்ஜரி ஸ்டோன்மேன் டக்ளஸ் உயர்நிலைப் பள்ளியில் 2018இல் இதே போல ஒரு மாணவன்  17 பேரைச் சுட்டுக் கொன்றான் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அந்த நிகழ்ச்சிக்குப் பிறகாவது உரிய முயற்சிகளை மேற்கொண்டிருந்தால்  இன்றைய டெக்ஸாஸ் படுகொலைகள் தவிர்க்கப்பட்டிருக்கலாம் என்று 2018இல் கொல்லப்பட்ட  மாணவர்களின் பெற்றோர்கள் கருத்து தெரிவித்திருக்கிறார்கள்.   


நம்மூரில் இப்படி அசம்பாவிதங்கள் நடந்தால் உயிர் ஒன்றுக்கு ஐந்து லட்சமோ பத்து லட்சமோ விலை நிர்ணயம் செய்து அரசாங்கம் உடனே வழங்கி நிலைமையின் தீவிரத்தை ஓரளவுக்குக் கட்டுப்படுத்துவதுண்டு. ஆனால் அமெரிக்காவில் செத்தவனுக்கு அரசாங்கப் பணத்தை வாரிக்கொடுக்க அனுமதி கிடையாது. செத்தவன் பாவம் செத்தவனே. 


மேற்படி கொலைகார மாணவன் எங்கிருந்து துப்பாக்கி வாங்கினான், என்ன மாதிரியான துப்பாக்கியை வாங்கினான் என்றெல்லாம் இனி ஆராய்வார்கள். ஆனால் முடிவில் உருப்படியான முடிவுகள் எதுவும் செயல்முறைக்கு வருமா என்றால், இதற்கு முன் நிகழ்ந்த கொலைச் சம்பவங்களைப் பார்க்கும்போது நம்பிக்கை அளிப்பதாக இல்லை. 


அப்போதிருந்த ஆளும்கட்சித் தலைவர், "ஆசிரியர்களுக்குத் துப்பாக்கி வழங்கி, அவர்களுக்குத் துப்பாக்கி சுடுவதிலும் பயிற்சி அளிக்க, சுமார் .....டாலர்கள் ஒதுக்கப்படும்"  என்ற விசித்திரமான தீர்வை வெளியீட்டு மக்களின் கண்டனத்திற்கு ஆளானார். வேறு எதுவும் நடக்கவில்லை. கொல்லப்பட்டவர்கள் புதைக்கப்பட்டு அவர்களின் சமாதிகளில் மலர்க்கொத்துகள் வைக்கப்பட்டதோடு சரி.


இன்று கொல்லப்பட்ட 21 பேரின் சமாதிகளுக்கும் மலர்க் கொத்துகள் தயார். கண்ணீரும் கம்பலையுமாக அவர்களின் பெற்றோர்கள் கருப்பு ஆடையோடு துக்கம் அனுசரிக்க வரிசையில் நிற்கத் தயார்.  மக்கள் வேறென்ன செய்ய முடியும்? குழந்தைகளைப் பள்ளிக்கு அனுப்பாமல் இருக்க முடியுமா? ஆசிரியர்கள் வகுப்புகளுக்குச் செல்லாமல் இருக்க முடியுமா? 


இன்றைய அமெரிக்காவில் இந்திய வம்சாவளியினர் அதிகமாக இருக்கிறார்கள். இவர்களில் பெரும்பகுதியினர் இளைஞர்கள். இவர்களின் குழந்தைகளே எலிமெண்டரிப் பள்ளிகளில் அதிகமாக இடம்பெறுகிறவர்கள், அல்லது இடம்பெறப் போகிறவர்கள். இவர்களில் உங்கள் பேரக்குழந்தைகளும் என்னுடைய பேரக்குழந்தைகளும் இருக்கக்கூடும். எனவே இது அமெரிக்காவை மட்டுமே குறித்த விஷயமல்ல; அமெரிக்காவில் வசிக்கும் மற்றும் பணியாற்றும் அனைத்து நாட்டு மக்களையும் பாதிக்கும் விஷயமாகும். 


எல்லா நாட்டுத் தலைவர்களும் இதில் தங்களை ஈடுபடுத்திக் கொண்டு கடமையாற்றவேண்டும் என்பதே நமது வேண்டுகோள்.

  • இராய செல்லப்பா நியூ ஜெர்சியில் இருந்து.


திங்கள், மே 23, 2022

குழந்தை வளர்ப்பில் அமெரிக்காவும் இந்தியாவும்

குழந்தை வளர்ப்பில் அமெரிக்காவும் இந்தியாவும்  

(இன்று கிழமை திங்கள்-6)

அமெரிக்காவில் 42  ஆவது நாள்


“குழந்தைகள் எப்போதுமே குழந்தைகள்தான்.  அமெரிக்காவில் இருந்தாலும் சரி இந்தியாவில் இருந்தாலும் சரி அவர்களைக் குழந்தைகளாக இருக்க விடுவதுதான் பெரியோர்களின் முதல் கடமை”  என்று இதுவரை யாராவது சொல்லியிராவிட்டால் அந்தப் பெருமையை ஏற்றுக்கொள்வதில் எனக்குத் தயக்கமில்லை. 


ஆனால் அதைச் செயல்படுத்துவது மிகக் கடினமாக இருப்பதாகவே இளம் பெற்றோர்கள் கருதுகின்றனர். 


திருமணம் ஆனவுடன் தனிக்குடித்தனம் போன  தம்பதிகளுக்குக் குழந்தை பிறந்தால், அது பெற்றோர்களால் நிச்சயிக்கப்பட்ட திருமணமாக இருந்தால்,  இரு தரப்பிலிருந்தும் குழந்தையின் தாத்தா பாட்டிகள் முன் வந்து குழந்தைகளைப் பார்த்துக் கொள்வது பெரும்பாலும் நிகழ்கிறது. இந்தியாவில் இருந்தாலும் அமெரிக்காவில் இருந்தாலும் இது சாத்தியமே. 


பெற்றோர்களால் ஏற்றுக் கொள்ளப்படாத திருமணமாக இருந்தாலும்,  பேரக்குழந்தைகள் பிறக்கும்போது  பெண்களுக்கே உரிய கருணை உணர்வினால் இரண்டு பாட்டிகளில் ஒருவராவது  குழந்தையைப் பார்த்துக்கொள்ள முன்வருவது இயற்கையே. 


ஆனால் முதுமையினாலோ,  ஆரோக்கியம் இன்மையினாலோ பாட்டிமார்கள் யாரும் முன்வராவிட்டால் அந்தக் குழந்தையை வளர்ப்பது இளம் பெற்றோர்களுக்கு சவாலான காரியமே. 


குழந்தையின் தாய் அலுவலகப் பணிக்குச் செல்லாதவளாக இருந்தால் இந்தப் பிரச்சினையை ஒருவழியாகச் சமாளித்துவிடலாம். 


குழந்தையின் பெற்றோர்கள் இருவருமே அலுவலகப் பணியாளர்களாக இருந்தால்,  பேறுகால விடுமுறை பெண்ணுக்கு  மட்டுமின்றி ஆணுக்கும் வழங்கப்படுவதால் அது உள்ள வரையில்  ஓரளவுக்கு நிம்மதியான குழந்தை வளர்ப்பு உறுதி செய்யப்படுகிறது. இருவருமே அல்லது அந்தப் பெண் மட்டுமாவது ‘இ. இ. ப.’ வாக இருந்துவிட்டால் நிலைமை சிக்கலாகாமல் இருக்க வழியுண்டு. (  ‘இ. இ. ப.’ என்றால் இல்லத்தில் இருந்து பணியாற்றுவோர் - Work From Home வகையினர்). 


அப்படியில்லாதவர்கள் பாடு கடினமே. ஆனால் இந்தியாவை விட அமெரிக்காவில் இந்த பிரச்சினைக்குச் சிறந்த தீர்வு உள்ளது அதுதான்  “பேபி சிட்டர்”களைப் பணிக்கு அமர்த்திக்கொள்வது.   இந்தியாவில் பெங்களூர், மும்பை போன்ற சில நகரங்களில் இந்தச் சேவைகக்கான ஏஜன்சிகள் உள்ளன. சென்னையில் உண்டா என்று தெரியவில்லை. அச்சேவையில் ஈடுபடும் பெண்மணிகளுக்குத் தேவையான பயிற்சியை வழங்கும் நிலையங்களும் சென்னையில் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. 


அமெரிக்காவைப் பொறுத்தவரையில் பேபிசிட்டிங் என்னும் பணி, அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஒரு தொழிலாக இருப்பதால், அதில் பணியாற்ற வரும் பெண்களும் சரி, அவர்களைப் பணியமர்த்திக் கொள்ளும் பெண்களும் சரி, அந்தத் தொழிலை எவ்வாறு சரியாக எதிர்கொள்வது என்று தெரிந்திருக்கிறார்கள். ஆகவே அப்பணியாளர்களுக்கு வழங்கவேண்டிய ஊதியமும் கண்ணியமானதாகவே உள்ளது. எனவே உரிய பயிற்சியை மேற்கொண்டு இத்தொழிலுக்கு வருகிறார்கள். 


சொல்லப்போனால், பேபிசிட்டர்கள்  கிடைப்பதுதான் மிகவும் கடினம் என்று தெரிகிறது. அதிலும் குழந்தையின் தாய்மொழி தெரிந்தவளாக ஒரு  பேபிசிட்டர்  கிடைப்பது சாத்தியமே இல்லையாம். பெரும்பாலும் ஸ்பானிஷ் மொழி பேசும் பெண்களே எளிதில் கிடைக்கிறார்கள். சமீபகாலமாக, வேலைக்குச் செல்ல விசா கிடைக்காமல் வீட்டில் தாங்கள் முடங்கிப் போவதை விரும்பாத சில இந்தியப் பெண்களும்  பேபிசிட்டர்களாகப் பணியாற்ற முன்வருவதாகத் தெரிகிறது. நியூ ஜெர்சி போன்ற மாநிலங்களில் இதற்கு அதிக சாத்தியமுண்டு. 


இந்தியாவிலும் இத்தொழிலை ஊக்குவிக்கும் முயற்சிகள் எடுக்கப்படவேண்டும் என்று குறிப்பாகத் தகவல் தொடர்புத் துறையில் பணியாற்றும் ‘இ. இ. ப.’ அல்லாத இளம்பெற்றோர்கள் எதிர்பார்க்கிறார்கள். நர்சிங் தொழில் போன்றே இத்தொழிலுக்கும் நல்ல எதிர்காலம் இருக்கும் என்கிறார்கள். கூடவே சமையல்கலையிலும்  இப்பெண்கள் திறமையை வளர்த்துக்கொண்டால் நல்ல ஊதியம் கிடைக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை. 


இங்கு எனக்கு நன்கு தெரிந்த ஒரு வீட்டில் பெரு நாட்டைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்மணியை பேபிசிட்டராக நியமித்திருக்கிறார்கள். அவருடைய ஆங்கிலத்தை இவர்களும் இவர்களுடைய ஆங்கிலத்தை அவரும் புரிந்துகொள்வதில் சிரமம் இருக்கிறதாம். ஆனால் ஒன்றரை வயதுகூட ஆகாத அந்தக் குழந்தைக்குத் தன்னுடைய பேபிசிட்டரின் ஸ்பானிஷ் மொழியைப் புரிந்துகொள்வதில்  எந்த சிரமமும் இல்லையாம்! இன்னும் ஆறுமாத காலம் இதே பெண்மணி தொடர்ந்து இருந்தால், குழந்தை பேச ஆரம்பிக்கும்போது ஸ்பானிஷ் மொழியிலேயே பேச ஆரம்பித்தாலும் ஆச்சர்யப்படுவதற்கில்லை என்கிறார்கள். 


‘நீ ஆங்கிலத்தில்தான் பேசவேண்டும்’ என்று குழந்தையை வழியுறுத்தினால்,  அவனிடமிருந்து ஸ்பானிஷ் மொழியில் இம்மாதிரி பதில் கிடைக்கலாம்:

“Te cortaré la nariz ..”


இதற்கு அர்த்தம் வேண்டுவோர் Google Translate இல் சென்று பார்த்துக்கொள்ளலாம். 


என்னுடைய மூன்று குழந்தைகளுக்கும்  ஊதியம் பெறாத பேபிசிட்டராக இருந்த, ‘பமேலா’  என்று எங்களால் அன்போடு அழைக்கப்பட்ட, என் மனைவியின் பாட்டி, திருமதி செல்லம்மாள் அவர்கள் இந்தச் சொற்றொடரால் தான் குழந்தைகளை மிரட்டிவைப்பார்கள். (“உன் மூக்கை நறுக்கி விடுவேன்”). 


(2009 இல் அமரத்துவம் எய்திவிட்ட  அவரை, என்னுடைய 46 ஆவது திருமண ஆண்டுநிறைவு நாளான இன்று 24-5-2022 நினைவுகூர்வதன் மூலம் எனது நன்றியறிதலைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்). 


படத்தில்: என் மைத்துனர், மாமியார், மனைவி, நான் 


-இராய செல்லப்பா நியூ ஜெர்சியில் இருந்து. 

 

ராஜீவ் காந்தி படுகொலையும் விதியின் எட்டு விளையாட்டுகளும்

ராஜீவ் காந்தி படுகொலையும் விதியின் எட்டு விளையாட்டுகளும்

(இன்று கிழமை ஞாயிறு-6)

அமெரிக்காவில் 41 ஆவது நாள்


விளையாட்டு -1


உண்மையில் தமிழ்நாட்டில் வைத்து ராஜீவ் காந்தியை கொலை செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணம் விடுதலைப்புலிகளுக்கு இல்லை.. ராஜீவ்காந்தி கொலையை செய்து முடிக்கும் பொறுப்பு பொட்டுஅம்மான் என்பவரிடம் வழங்கப்பட்டிருந்தது.  அவர் தன்னுடைய நம்பிக்கைக்குரிய ஒற்றைக்கண் சிவராசனை இதற்காக தமிழகத்திற்கு அனுப்பி வைத்தார். 


அப்போது-  மார்ச் 1991 -  இந்தியாவில் பொதுத்தேர்தல் பொதுத் தேர்தல் நடைபெறுவதற்கான அட்டவணையை தேர்தல் கமிஷன் வெளியிடுகிறது.  அதைக் கண்டு சிவராசன் மகிழ்ச்சி அடைகிறார்.  தேர்தல் பிரச்சாரத்திற்காக பல இடங்களுக்கு ராஜீவ் வருவார் அவரை எப்படியும் தீர்த்துக் கட்டிவிடலாம் என்று திட்டமிடுகிறார்.


ஆனால் பொட்டு அம்மானோ, "டெல்லியில் வைத்துச் செய்ய முடியாதா?" என்று கேட்கிறார். தலைவர் உத்தரவிடும் போது மறுக்க முடியுமா சரி என்று அதற்கான ஏற்பாட்டைச் செய்ய முற்படுகிறார் சிவராசன். ஆனால் அது நடைமுறைக்கு வருவதற்கு முன்பே ஆடுகளத்தைத் தமிழ்நாட்டுக்கு மாற்றிவிட்டார் பிரபாகரன்.


விளையாட்டு - 2 


இம்மாதிரி சதித் திட்டங்களுக்கு ஏற்ற இடம் கொடைக்கானல் தான்.  உல்ஃபா  போன்ற  வடகிழக்கு மாநில தீவிரவாத இயக்கங்கள் கூட கொடைக்கானலையே தங்கள் பயிற்சிக்குத் தேர்ந்தெடுத்து இருக்கிறது.  காரணம் யாரும் எளிதில் ஊடுருவ முடியாத அளவுக்கு அடர்த்தியான  மலைப்பகுதி.  மக்கள் தொகையும் குறைவு. விடுதலைப்புலிகளும் இதே எண்ணத்தில் தான் இருந்தார்கள். 


தாங்கள் கொண்டு வந்திருந்த தங்கக் கட்டிகளைப் பணமாக மாற்றி ஒரு பண்ணை வீட்டை வாங்கித் தங்கள் தீவிரவாத திட்டங்களுக்கு அதை அலுவலகமாக மாற்றிவிடவும், மலையில் வசிக்கும் ஆதிவாசிகளுக்குப் பயிற்சி கொடுத்து அவர்கள் மூலம் ராஜீவை கொலை செய்துவிட்டால் தங்கள் மீது பழி வராது என்றும் திட்டமிட்டார்கள். 


ஆனால் இந்த விஷயம் பிரபாகரனின் கவனத்திற்குச் சென்ற உடன் கடுமையாக அவர்களைக் கண்டித்தார்.  ராஜீவ் காந்தி கொலையில் இந்தியர்கள் யாருக்கும் தொடர்பு இருக்கக் கூடாது.  புலிகளின் தற்கொலைப் படையே அதை முன்னெடுக்க வேண்டும் என்று உத்தரவிட்டார்.


விளையாட்டு - 3


தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் தலைவராக  இருந்தவரும், ராஜீவ் காந்திக்கு நெருக்கமானவருமான வாழப்பாடி ராமமூர்த்தி மட்டும்  தேர்தல் பிரச்சாரத்திற்குதித் தமிழ்நாட்டுக்கு ராஜீவ் வரவேண்டியதில்லை என்று ஆரம்பம் முதலே கூறிவந்தார். ஆனால்  மயிலாடுதுறையில் போட்டியிட இருந்த மணிசங்கர் அய்யர் மட்டும் எப்படியும் ராஜீவ் காந்தி தன்னுடைய தொகுதிக்குப் பிரச்சாரம் செய்ய வருவார் என்று நம்பிக்கையுடன் இருந்தார்.  அப்படி அவர் வருவதானால் அங்கேயே இந்தக் கொலையை நிகழ்த்துவதற்கு சிவராசன் தயாராக இருந்தார்.  அங்கிருந்து கடல்வழி மிகவும் அருகில் இருந்ததால்  கொலை செய்த பிறகு தப்பி ஓடுவது எளிது என்பது அவருடைய எண்ணம்.


விளையாட்டு - 4


ராஜீவின் தேர்தல் பிரச்சாரப் பயணத்திற்கான பொறுப்பாளராக இருந்தவர் மார்கரெட் ஆல்வா.  அவரால் ராஜீவ் காந்தியின் தமிழ்நாட்டுப் பயணத்திற்கு ஒன்றரை நாள் மட்டுமே ஒதுக்க முடிந்தது. ஆகவே மூன்று தொகுதிகளில் மட்டுமே ராஜீவ் பிரச்சாரம் செய்ய முடியும்:  1 வாழப்பாடி ராமமூர்த்தி போட்டியிடும் கிருஷ்ணகிரி தொகுதி,  2 மணி சங்கர் ஐயர் போட்டியிடும் மயிலாடுதுறை,  3 ப.சிதம்பரம் போட்டியிடும் சிவகங்கை. 


இந்தப் பட்டியல் ராஜீவ் கைக்குப் போனவுடன் அவர்  தன் கைப்படவே இப்படி எழுதினார்: Please include Aunty’s constituency. அதாவது 'ஆண்ட்டி" என்று அவரால் அழைக்கப்படும் மரகதம் சந்திரசேகர் போட்டியிடும் ஸ்ரீபெரும்புதூர் தொகுதிக்கும் தான் போயாக வேண்டும் என்ற உத்தரவே அது. முன் அனுமதி பெறாமல் இந்திராகாந்தி குடும்பத்தில் எப்போது வேண்டுமானாலும் வரவும் போகவும் ஆண்ட்டிக்கு சலுகை இருந்தது.  அந்த அளவுக்கு அக்குடும்பத்தின் மீது பாசம் கொண்டிருந்தார் மரகதம் சந்திரசேகர். 


இதன்படி ராஜீவின் பயண திட்டம் மாற்றியமைக்கப்பட்டது.  முதல்நாள் புவனேஸ்வரில் பயணம் செய்யும் ராஜீவ் மறுநாள் விசாகப்பட்டினத்தில் இறங்கி, அங்கிருந்து தனி விமானம் மூலம் சென்னைக்கு வந்து, 21 ஆம் தேதி இரவு ஸ்ரீபெரும்புதூரில் மரகதம் சந்திரசேகர் தொகுதியில் பிரச்சாரம் செய்து, அங்கேயே தங்கி விட்டு, மறுநாள் பாண்டிச்சேரி வழியாக மயிலாடுதுறை;  பின்னர் அங்கிருந்து சிவகங்கை;  அதன்பிறகு கிருஷ்ணகிரி;  அங்கிருந்து பெங்களூர் நேரடியாக டெல்லி -என்று பயணத்திட்டம் அமைந்தது.


கொலை திட்டம் தீட்டிக் கொண்டிருந்த சிவராசன் மயிலாடுதுறையில் பகல் நேரத்தில் ராஜீவ் பேசுவதாக அமைந்துவிட்டதால் தன் திட்டத்தை மாற்றிக் கொண்டு விட்டார்.  அதாவது இரவு நேரப் பொதுக்கூட்டம் ஆன ஸ்ரீபெரும்புதூர் கூட்டத்திலேயே தன் சதியை நிறைவேற்றுவது எளிது என்று முடிவு செய்து கொண்டார்.


விளையாட்டு -5


மரகதம் சந்திரசேகரின் மருமகள் ஒரு இலங்கைப் பெண்மணி. இதுவும் விதியின் விளையாட்டு தானே! இதைத் தெரிந்து கொண்ட சிவராசன்,  அவர் மூலம் காங்கிரஸ் நிதிக்கு ஐந்து லட்ச ரூபாய் கொடுக்கச் செய்தார்.  அதற்கு நன்றியாக பொதுக்கூட்டத்தில் ராஜீவ் காந்திக்கு மாலை போடுவதற்கு வாய்ப்பளிக்க வேண்டும் என்று கேட்டுக்  கொள்ளப்பட்டது. 


விளையாட்டு -6


சம்பவ தினத்தன்று ஸ்ரீபெரும்புதூரில் கருணாநிதி பேசும் கூட்டம் ஒன்று மாலை 4 மணிக்கு நடைபெற அனுமதி பெற்றிருந்தது. ராஜீவ்காந்தி பேசும் கூட்டம் மாலை 6 மணிக்கு என்று தற்செயலாக அமைந்து விட்டது.  குறுகிய கால இடைவெளியில் இரு பெரும் தலைவர்களின் கூட்டம் அமைந்தது, போலீஸ் அதிகாரிகளுக்கு மிகப்பெரிய  சவாலாக இருந்தது. அதனால் பெருத்த எண்ணிக்கையில் போலீஸ் படையைக் கொண்டு வந்து குவித்துவிட்டார்கள். ஆனால் கடைசி நேரத்தில் கருணாநிதியின் கூட்டம் ரத்தாகி விட்டதாக உள்ளூர் திமுகவினர் போலீசாருக்குத் தெரிவித்தனர். இதற்கு எந்தக் காரணமும் கூறப்படவில்லை. ஆனால் இது போலீசாருக்கு ஒருவகையில் நிம்மதியை அளித்தது.  கூடுதலான போலீஸ் படையைக் கொண்டு ராஜீவ் கூட்டத்தை நல்ல முறையில் பாதுகாப்பாக நடத்த முடியும் என்று அவர்கள் கருதினார்கள்.


விளையாட்டு -7 


புவனேஸ்வரில் இருந்து  கிளம்பிய ராஜீவ் மாலை 5 மணிக்கு விசாகப்பட்டினத்தில் இருந்தார்.  அவர் கிளம்ப வேண்டிய சென்னை விமானத்தில் கடைசி நேரத்தில் ராடார் கருவி பழுதாகிவிட்டது.  விமானி தன்னால் முடிந்தவரை முயற்சித்தும் பயனில்லை.  பதில் கருவி வந்தால் தான் கிளம்ப முடியும்  என்ற நிலை.  அது விமானியான ராஜீவுக்கும் புரிந்தது. பதிலுக்கு வேறு விமானத்தில் வேண்டுமானாலும் சென்று ஆண்ட்டியின் தொகுதியில் நிச்சயம் பேசியாக வேண்டும் என்று விரும்பினார் ராஜீவ். அது முடியாததால் வேறுவழியின்றி விசாகப்பட்டினத்தில் அரசு மாளிகைக்குப் புறப்பட்டார்.  ஆனால் பாதி வழியில் அவர் இருக்கும்போதே கருவி சரியாகி விட்டதாக  விமானி தெரிவித்ததால் வண்டியைத் திருப்பிக்கொண்டு விமானத்தில் ஏறினார் ராஜீவ்.


விளையாட்டு -8


ஸ்ரீபெரும்புதூரில் எட்டு மணிக்கு வந்திருக்கவேண்டும் ராஜீவ்.  ஆனால் இப்போது பத்து மணி ஆகிவிட்டது.  மக்கள் பொறுமை இழந்து கொண்டிருந்தனர்.  கூடவே சிவராசனும்  அவனது சதியாட்களும்.  விசித்திரம் என்னவென்றால்,  ராஜீவ் எத்தனை மணிக்கு விசாகப்பட்டினத்தில் கிளம்புவார் என்ற தகவலே இங்கிருந்த போலீஸ் உயரதிகாரிகளுக்குக் கிடைக்கவில்லையாம். ஆனால் சிவராசனுடைய ரகசிய டைரியில் மட்டும் அந்த சரியான நேரம் எழுதப்பட்டிருந்ததாம்! அதேபோல,  ராஜீவ் காந்திக்கு மாலையிட அனுமதிக்கப்பட்டவர்களின்  பெயர்கள் சரியாக பட்டியலிடப்படாமல் ஒரு துண்டுச் சீட்டில் மட்டுமே எழுதப்பட்டிருந்ததாம்!  இது விஐபிக்களின்  பாதுகாப்பு பொறுப்பில் இருந்த அதிகாரியின் மோசமான கடமைப் பிறழ்வாகும்! அதை விடவும் மோசம், மாலையிட வந்த யாரையும் போலீசார் மெட்டல் டிடெக்டர் கொண்டு பரிசோதிக்க வில்லையாம்!


சதி நிறைவேறியது!


இலங்கைப் பிரச்சினைக்கு நல்ல தீர்வு காணவேண்டும் என்று மனப்பூர்வமாக விரும்பி அதற்கான பணியை முன்னெடுத்த ராஜீவ் காந்தியை, அமைதிப் பூங்காவாக விளங்கிய தமிழகத்தில் 1991 மே 21ஆம் தேதி அன்று விடுதலைப்புலிகள் தீர்த்துக் கட்டியதன் மூலம், உலக அரங்கில் தங்களுக்கு இருந்த ஒரே கடைசி ஆதரவான தமிழ்நாட்டின் ஆதரவை ஒட்டுமொத்தமாக இழந்துவிட்டார்கள். அதன்பிறகு நடந்த முள்ளிவாய்க்காலுக்குத் தங்களைத் தாங்களே பழித்துக்கொள்வதைத் தவிர வேறு யாரையும் காரணிகளாக்க முடியாது.


புலன் விசாரணை அதிகாரி கே. ரகோத்தமன்


ராஜீவ் காந்தி கொலை வழக்கில் சிபிஐ புலன் விசாரணை அதிகாரியாகச் செயல்பட்டு முக்கிய முடிச்சுகளை அவிழ்த்தவர், ரகோத்தமன். உள்துறை, உளவுத்துறை, மாநில போலீஸ் துறை மற்றும் பல்வேறு அரசியல் கட்சிகளின் செல்வாக்கு மிக்க தலையீடு ஆகிய  வலைப்பின்னல்களின் நடுவே புகுந்து புறப்பட்டு 'மெய்ப்பொருள் கண்ட'  போற்றுதலுக்குரிய அதிகாரி.  இந்த வழக்கில் தன்னுடைய அனுபவங்களை  ஒரு நூல் வடிவில் ஆதாரப்பூர்வமாக வழங்கியிருக்கிறார் ரகோத்தமன்.  அந்த நூலின் பெயர் : "ராஜீவ் கொலை வழக்கு -  மர்மம் விலகும் நேரம்"  என்பதாகும்.


தமிழ்ப் புத்தக வெளியீட்டுத் துறையில் நவீனத்தன்மையையும், உலகத் தரத்தையும், புத்தகங்களை சந்தைப்படுத்துவதில் புதுப்புது வழிகளையும் அறிமுகப்படுத்திய பத்ரி சேஷாத்ரி அவர்களின் "கிழக்கு பதிப்பகம்" 2009 இல் வெளியிட்ட  நூல் இது. 232 பக்கம் , அப்போதைய விலை 100 மட்டுமே.


(அந்த ஒருவரை மட்டும் விடுதலை செய்தது சரியா, அவரோடு தண்டனை பெற்ற மற்றவர்களையும் விட்டுவிடலாமே- என்று ஒரு தரப்பு வாதிடுகிறது. நாட்டின் தலைவரைக் கொன்றவனுக்கு, ஒரு தியாகிக்குத் தரும் வரவேற்பை அரசியல் சட்டத்திற்கு உடன்பட்டு நடப்பதாக சத்தியப் பிரமாணம் செய்த அரசியல் குழுவினரே தருவது சட்ட விரோதம் அல்லவா என்று இன்னொரு தரப்பு - இது தான் நாட்டில் பெரும்பகுதி- கொந்தளிக்கிறது.  யார் மீதும் பழியில்லை, எல்லாம் விதியின் விளையாட்டு என்று இரு தரப்புமே அமைதியடையட்டும் என்பதற்காகவே ரகோத்தமனின் புத்தகத்தை அலசி ஆராய்ந்து இக்கட்டுரையை எழுதினேன். இனிமேலாவது இந்த நூலில் அவர் கூறியிருக்கும்  முக்கிய ஆலோசனைகளை அரசு அதிகாரிகள் சார்பு மனப்பான்மை  இல்லாமல் செயல்படுத்தவேண்டும், அதன்மூலம் நாட்டின் அரசியல் தலைவர்களின் உயிர்களுக்கு முறையான, மேம்பட்ட, தவறிப்போகாத, பாதுகாப்பை வழங்கவேண்டும் என்பதே நமது விருப்பம்.)


  -இராய செல்லப்பா நியூ ஜெர்சியில் இருந்து