பொன்னித்தீவு -10

பொன்னித்தீவு -10

  

    -இராய செல்லப்பா

இதன் முந்தைய பகுதியைப் படிக்க இங்கே சொடுக்கவும்

முதலில் இருந்தே படிக்க விரும்பினால் இங்கே சொடுக்கவும்

(10) ஆச்சி ஆச்சி 

போலீஸ் ஸ்டேஷனில் இருந்து வீடு திரும்பியதும், ஆதார் கார்டின் எண்களை ஒப்பிட்டுப்பார்த்து அதிர்ச்சி அடைந்த பரமசிவம், செல்வத்தை அழைக்கும்படி யமுனாவிடம் சொன்னார்.

அவன் ‘ஒர்க் ஃப்ரம் ஹோம்’ செய்துகொண்டிருந்தான். குறிப்பாக, அந்த நிமிடம்தான் லேப்டாப் மூலம் ஒரு வெளிநாட்டு கான்ஃபரன்ஸ் காலில் இணைந்திருந்தான். ஆகவே எழுந்து கதவைத் திறக்கமுடியவில்லை.

யமுனா மிக லேசாகக் கதவைத் தட்டினாள். அதிகம் தட்டினால் அவனுடைய வேலை தடைப்படுமோ என்று பயந்தாள். ஆனால் அடுத்த ஒருமணி நேரம் அவன் திறக்கவேயில்லை. பிறகு அவனாகவே வெளிவந்தான்.

அதுவரை யமுனா பொறுமையிழந்தவளாகக் கதவருகிலேயே நடைப்பயிற்சி செய்துகொண்டிருந்தாள். பரமசிவமோ இன்னொரு சூடான காப்பியைக் குடித்துவிட்டுத் தயாராக இருந்தார், அவனை  எதிர்கொள்வதற்கு.  

“சாரி யமுனா! கான்ஃபரன்ஸ் காலில் இருந்தேன். ஒரு நல்ல செய்தி தெரியுமா? எனக்கு புரொமோஷன் கொடுத்திருக்கிறார்கள்” என்றான்.

பரமசிவம் மகிழ்ச்சியோடு அவனருகில் வந்தார். “அப்படித்தான் நடக்கும். குழந்தைச் செல்வம் என்பது எப்போதும் தனியாக வராது. கூடவே பெற்றோர்களுக்குச் சீரும் சிறப்பையும் கொண்டுவரும் என்று பெரியவர்கள் சொல்வார்கள்” என்று யமுனாவைப் பார்த்து புன்முறுவல் செய்தார்.

செல்வம் அவனுடைய கம்பெனியின் அம்பத்தூர் கிளைக்கு மேலாளராகப்  போகவேண்டுமாம். கொரோனா ஊரடங்கு முடிந்து நிலைமை சாதாரணமான பின் போய் ‘சார்ஜ்’ எடுக்கவேண்டும்.  பதவி உயர்வு என்பதால் சில ஆயிரங்கள் சம்பள உயர்வும் கிடைக்கும். கார் அலவன்ஸ் என்று ஆறாயிரமும் உண்டாம். சில வியாபார நிபந்தனைகளுக்கு உட்பட்டு, ஆறு மாதத்திற்கு ஒருமுறை இரண்டு நாள் விடுமுறையாகத் தெற்காசிய நாடுகளுக்கு மனைவியுடன் சென்றுவரும் சலுகையும் கிட்டுமாம்.  செல்வம் மகிழ்ச்சியால் பொங்கி வழிந்துகொண்டிருந்தான்.

இந்த நேரம் பார்த்து நெக்லஸ் விஷயம் பேசுவதா என்று யோசித்தார் பரமசிவம். சரி, மாலையில் பேசலாம் என்று ஒத்திப்போட்டார்.

“பதவி உயர்வு என்றால் சுகமான சுமை என்று உன் தாத்தா சொல்வார். முதலில் சுமக்கத் தயாராகவேண்டும். அதுவே பழகிப்போய் சுகமாக முடியும். ஆனால் எல்லாரிடமும் எப்போதும் எச்சரிக்கையாக இருக்கவேண்டும். நெருங்கிய நண்பர்களே ஆனாலும் ஆராயாமல் நம்பிவிடக் கூடாது. அதே சமயம் கண்மூடித்தனமாக மேலதிகாரிகள் சொல்வதைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கவும் கூடாது. ஏனென்றால், தங்களைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள அவர்கள்  நம்மை ஆபத்தில் சிக்கவைக்கவும் தயங்கமாட்டார்கள்” என்று தன் அனுபவ அறிவைச் செல்வத்துடன் பரிமாறிக்கொண்டார்.

செல்வம் அவரை நன்றியுடன் பார்த்தான். யமுனா அதற்குள் வேகமாகச் சமையலறைக்குள் புகுந்தவள், கையில் இரண்டு தம்ளர்களில் சேமியா பாயசத்துடன் வந்தாள். “இது புரொமோஷன் பாயசம் -அட்வான்ஸாக!” என்றாள்.

இம்மாதிரி சந்தர்ப்பங்களில் ஆச்சியம்மாவுக்கு எப்படியாவது மூக்கில் வேர்த்துவிடும். இலேசாகத் திறந்திருந்த வாசற்கதவின்மேல் தன்னைத் திணித்துக்கொண்டு உள்ளேவந்தார். அவர் கையில் ஒரு கடித உறை இருந்தது. இருவரும் பாயசம் குடிப்பதைக்கண்டு வியப்போடு பார்த்தார். யமுனா அவருக்கும் ஒரு தம்ளரில்  கொடுத்தாள்.

“மாப்பிள்ளைக்கு புரொமோஷன் வரப்போகிறது!” என்றார் பரமசிவம் புன்சிரிப்புடன்.

“வாழ்த்துக்கள்” என்று செல்வத்தைக் கைகுலுக்கப் போன ஆச்சி, கொரோனாவை நினைத்துப் பின்வாங்கினார்.

அதற்குள் செல்வத்திற்கு மீண்டும் ‘கால்’ வரவே, உள்ளே நுழைந்து கதவைச்  சாத்திக்கொண்டான்.

அங்கிருந்த நாற்காலியில் சுதந்திரமாக அமர்ந்து கொண்டார் ஆச்சி. “யமுனா வா, உட்காரும்மா” என்று கனிவுடன் அவளைத் தன் அருகில் இருத்திக்கொண்டார். “உங்க அம்மா செங்கல்பட்டில் என்ன செய்கிறார்? இப்படிப்பட்ட சமயத்தில் பொண்ணைத் தனியாக விடலாமா? பார்த்துப்  பார்த்துச் செய்யவேண்டாமா? ஆசைப்பட்டதைச் சமைத்துப் போடவேண்டாமா? பாவம், உனக்கு மாமியாரும் இல்லையே ….” என்றார்.

“நீங்கள் சொல்வது நியாயம்தான். இன்னும் சில வாரங்களுக்குப் பார்வதி இங்கேயே இருந்து பார்த்துக்கொள்வாள்” என்றார் பரமசிவம்.

“அதுதான் நல்லது” என்ற ஆச்சி, “யமுனா, எனக்கொரு உதவி செய்கிறாயா? நான் 72 பிளாக்கில் ஒரு துக்கம் விசாரிக்கப் போகவேண்டும். ரொம்ப வேண்டியவர்கள். திரும்புவதற்கு இராத்திரி ஆகிவிடும். அதனால் இந்த லெட்டரை சந்திரன் வந்து கேட்டால் கொடுத்துவிடுகிறாயா?” என்று கடித உறையை அவளிடம் கொடுத்தார். “அவனுடைய பழைய முகவரிக்கு வந்ததை யாரோ ரீ-டைரக்ட் செய்திருக்கிறார்கள்!”

அதை வாங்கிக்கொண்ட பரமசிவம், “யார், அந்த செகண்ட் இயர்  எஞ்சினீரிங் பையனா? தெரியுமே! வந்தால் கொடுத்துவிடுகிறேன்” என்றார். 

ஆச்சி கிளம்பியவுடன் ஏனோ அதன் மேலிருந்த முகவரியைப் பார்க்கவேண்டும்போல் தோன்றியது. செம்பரம்பாக்கம் முகவரி. அதைச் சிவப்பு மசியால் அடித்துவிட்டு, இந்த முகவரியை எழுதியிருந்தார்கள்.  

துணுக்குற்ற பரமசிவம், பாரஸ்மல் இடமிருந்து எழுதிக்கொண்டுவந்த முகவரியை எடுத்துப் பார்த்தார். அதே முகவரிதான்! வீட்டு எண்ணும் அதே, தெருப்பெயரும் அதே, பின்கோடும் அதே!  

அப்படியானால்…நெக்லஸை பாரஸ்மல் கடையில் அடகுவைத்தவன் சந்திரனா?  வேண்டுமென்றே பெயரை மட்டும் மாற்றிக் கொடுத்திருக்கிறானா? அவனுக்கு எப்படி நெக்லஸ் கிடைத்தது?

ஒருவேளை செல்வமே இவனிடம் கொடுத்து அடகுவைக்கச் சொல்லியிருப்பானோ? அந்த அளவுக்குச் செல்வம் துணிய மாட்டான் என்பதுடன், யமுனாவுக்குத் தெரியாமல் அவனுக்கு எந்தப் பெரிய செலவும் ஏற்பட்டிருக்கமுடியாது என்றும் பரமசிவத்துக்குப் புரிந்தது.

அப்படியானால், ஒரே வழி, சந்திரனே இந்த நகையைத் திருடியிருக்கவேண்டும்.

பரமசிவத்திற்கு ஆத்திரம் பொங்கிக்கொண்டு வந்தது. சந்திரனை ஓரிருமுறை பார்த்திருக்கிறார். பெற்றோர்கள் கிராமத்தில் இருப்பதாகவும், இவனும் சில நண்பர்களும் ஓர் அறை எடுத்துக்கொண்டு இதே குடியிருப்பில் இன்னொரு பிளாக்கில் இருப்பதாகவும் கேள்விப்பட்டதுண்டு.

மாலை ஆறுமணி ஆயிற்று. அதுவரை சந்திரன் வரவில்லை. பரமசிவத்திற்கு இருப்பு கொள்ளவில்லை. அந்தக் கடிதத்தை எடுத்துச் சட்டை பாக்கெட்டில் மடித்துவைத்துக்கொண்டு அவனுடைய அறையை நோக்கி நடந்தார்.

***

பரமசிவம் அந்த அறையைக் கண்டுபிடிக்க அதிகம் சிரமப்படவில்லை. நான்காம் மாடியில் இரண்டோ மூன்றோ அல்லது நான்கோ மாணவர்கள் வாடகைக்குத் தங்கி இருப்பதாகவும், இரவில் அவர்கள் அடிக்கும் கொட்டத்திற்கு அளவில்லை என்றும், பலமுறை எச்சரித்தும் பயனில்லை என்றும் அவர்களின் கல்லூரிக்கே புகார் எழுதியிருப்பதாகவும் ஒரு பெரியவர் சொன்னார்.

சந்திரன் மட்டுமே எஞ்சினீரிங் மாணவன் என்றும், மற்றவர்கள் அருகில் இருந்த ஒரு தனியார் மருத்துவக் கல்லூரியின் மாணவர்கள் என்றும் தெரிந்தது. இரவு டியூட்டி முடிந்து வரும்பொழுது சில மாணவிகளையும் அவர்கள் அழைத்துக்கொண்டுவருவதாக இன்னொரு பெண்மணி கூறினார். அவர்கள் சிலமணி நேரம் இருந்துவிட்டுப் போய்விடுவார்களாம்.

பரமசிவம் திடுக்கிட்டார். மருத்துவக் கல்லூரி மாணவர்களின் நடத்தையைப் பற்றியே அவர்களின் கவனம் இருந்ததால் சந்திரனைப் பற்றி யாருக்கும் சரியாகத் தெரியவில்லை. 

கொரோனா ஊரடங்கின் காரணமாக மருத்துவக் கல்லூரி மூடப்பட்டுவிட்டதால், மாணவர்கள் சொந்த ஊருக்குப் போய்விட்டார்களாம். சந்திரன் மட்டும்தான் தற்போது இருக்கிறானாம்.

அறைக்கதவு பூட்டப்பட்டிருந்தது. சந்திரன் எப்போதுவருவான் என்று யாரிடம் கேட்பது?  எனவே ஒரு காகிதத்துண்டில் ‘சந்திரன், ப்ளீஸ் காண்டாக்ட் மீ’ என்று தன் அலைபேசி எண்ணை எழுதித் தாழ்ப்பாளில் செருகிவைத்துவிட்டுக் கிளம்பினார், பரமசிவம்.

அவர் வீடு திரும்பியபோது, இன்ஸ்பெக்டர்  கண்ணன் மோட்டார் சைக்கிளில் இருந்து இறங்கிக்கொண்டிருந்தார். பின்னாலிருந்து ராஜாவும் இறங்கினான்.

பரமசிவத்தைக் கண்டதும், ஆச்சரியத்துடன், “குட் ஈவினிங் பரமசிவம் சார்! என்ன இது திடீர் விசிட்?” என்றார் கண்ணன்.

“அதை நானல்லவா கேட்கவேண்டும்? இதுதான் என் மகள் வீடு! உள்ளே வாருங்கள்” என்று அழைத்துப்போனார் பரமசிவம்.

செல்வம் இன்னும் ‘காலில்’ இருந்தான். அறைக்கதவு திறக்கப்படவில்லை. யமுனா அசதியோடு உறங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

முள்மேல் நிற்பதுபோல் அமைதியற்ற மனநிலையில் ராஜா இருந்ததை  அவன் முகம் தெளிவாகக் காட்டியது.   

(தொடரும்) 

இதன் அடுத்த பகுதியைப் படிக்க இங்கே சொடுக்கவும்

பொன்னித்தீவு -2

பொன்னித்தீவு -2  

இதன் முதல் பகுதியைப் படிக்க இங்கே சொடுக்கவும்

-இராய செல்லப்பா

(2) யமுனா...யமுனா

முகக் கவசத்தை இறுக்கியபடி ஸ்கூட்டரில் இருந்து இறங்கிய யமுனாவைப் பார்த்ததும் போலீஸ் ஸ்டேஷனில் இருந்த ஒரே பெண் ஊழியரான புஷ்பா  வேகமாக ஓடி வந்தாள்.

“மேடம், இன்ஸ்பெக்டர் கொரோனா டியூட்டிக்காக வெளியே போயிருக்கிறார். நாளைக்கு வாங்க” என்றாள்.

முடியாது  என்று வேகமாகத் தலையசைத்தாள் யமுனா.  “முக்கியமான விஷயம். நாளை வரை பொறுக்க முடியாது!” என்று சொல்லிக்கொண்டே அங்கிருந்த ஓரளவு சுமாரான நாற்காலியில் அமர்ந்தாள்.

அதே சமயம் போலீஸ் ஜீப் வந்து நின்றது. ஒரு இன்ஸ்பெக்டர் இறங்கினார். இராத்திரி முழுதும் டியூட்டி பார்த்திருப்பார் போல. கண்கள் சிவந்திருந்தன. ஆனால் ஓர் அழகான பெண் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்ததும் முகத்தில் சற்றே புன்னகையை வரவழைத்துக்கொண்டு, “வணக்கம் மேடம்” என்றார்.

தொலைந்த நெக்லஸ்  இதுவா?  (படம் -நன்றி: இணையம்)

“என் பேர் கண்ணன். ஒரு வாரம் மட்டும் இங்கு போஸ்டிங்”, என்றவர், “புஷ்பா, மேடத்திற்கு என்ன கம்ப்ளெயிண்ட்டு?” என்று கேட்டபடி, அங்கிருந்த அதிக அசுத்தம் இல்லாதிருந்த  ஒரு பழந்துணியால் நாற்காலியைத் துடைத்துவிட்டு அமர்ந்தார்.

போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு வருவது யமுனாவுக்கு இதுவே முதல் தடவை. அதுவும் கணவனுக்குத் தெரியாமல். என்ன பேசுவதென்று தெரியாமல் விழித்தாள்.

கண்ணன் அதைப் புரிந்துகொண்டவராக, “ஏதாவது டொமஸ்டிக் வயலன்ஸ் பிரச்சினையா?” என்றார்.  இல்லையென்று தலையாட்டினாள் யமுனா.

“அப்படியானால் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களுடன் விவகாரமா?”

அதுவும் இல்லையென்று தலையாட்டினாள்.

“புரிந்தது. வீட்டில் ஏதோ  திருடு போய்விட்டது. அதானே?”

“கிட்டத்தட்ட  அப்படித்தான்…” என்று இழுத்தாள் யமுனா.

இன்ஸ்பெக்டர் முகத்தில் சற்றே பிரகாசம் தோன்றியது. “நல்லது, எவ்வளவு ரூபாய் மதிப்புள்ள நகைகள்?”

யமுனாவுக்கு உடனே பதில் சொல்ல முடியவில்லை. “ஒரே ஒரு நெக்லஸ் தான் என்று நினைக்கிறேன். வாங்கும்போது ஐம்பதாயிரம் ரூபாய்!”

‘ப்பூ ..அவ்வளவுதானா?’ என்ற அலட்சிய பாவம் தோன்றியது இன்ஸ்பெக்டர் முகத்தில். ‘இந்த பிஸாத்து விஷயத்திற்கு போலீஸ் கேட்கிறதா?’

எழுந்தார் கண்ணன். “பாருங்க மேடம். வீட்டில் எல்லாரிடமும் விசாரித்தீர்களா?” 

“இருப்பது நானும் என் கணவரும் மட்டும்தான். அவர் ஆபீஸ் போயிருக்கிறார்” என்றாள்  யமுனா. 

“புஷ்பா, அவருடைய செல் நம்பருக்கு போன் பண்ணி நேராக இங்கே வரவேண்டும் என்று சொல். சரி, மேடம், அவர் வரும்வரை நீங்கள் இங்கேயே இருங்கள். நான் கொரோனா டியூட்டிக்குப் போகவேண்டும்” என்று கண்ணன் கிளம்பிவிட்டார்.

வெய்யில் பளீரென்று அடித்தது. யமுனாவுக்கு வியர்வை கசிந்து அருவருப்பை ஏற்படுத்தியது. இப்படி வந்து மாட்டிக்கொண்டோமே என்று தன்  மேலேயே  கோபம் வந்தது.  அடுத்தடுத்த அடுக்கு வீடுகளில் தொடர்ச்சியாகப் பல திருட்டு சம்பவங்கள் நடந்திருந்ததால் உடனே போலீசுக்குத் தகவல் கொடுக்குமாறு அசோசியேஷன்காரர்கள் கூறியிருந்தார்கள்.

ஏதோ ஒரு வெள்ளிக்கிழமையன்று அணிந்துகொள்வதற்காக பீரோவில் இருந்து நெக்லஸ் பெட்டியை எடுத்து டைனிங் டேபிள் மீது வைத்த ஞாபகம் இருக்கிறது. ஆனால் குளித்துவிட்டு வந்தபோது அதை அணிந்துகொள்வதற்குள் மதுரையில் இருந்து தாயாரின் போன் வரவே கவனம் சிதறிப்போனது. நெக்லஸை மறந்தே போனாள். ஆனால் அது நடந்து இரண்டு மூன்று மாதங்கள் இருக்குமே!

எப்படி அது காணாமல் போயிருக்கும்? ஒருவேளை செல்வம் எடுத்து எங்காவது வைத்திருப்பாரோ?

ஊஹூம், தான் வைத்த எந்தப் பொருளையும் அவர் தொடவே மாட்டாரே! அவ்வளவு தைரியம் அவருக்குக் கிடையாது. வேறு யாராக இருக்கும்?

சற்று நேரத்தில் புஷ்பாவும் எங்கோ எழுந்து போனாள். வெகுநேரம் வரவேயில்லை. யமுனாவுக்கு அங்கு தனியாக அமர்ந்திருப்பதற்கு அச்சமாக இருந்தது.   செல்வத்திடம் சொல்லாமல் போலீசுக்கு வந்தது மிகப் பெரிய தவறு என்று தோன்றியது. சடக்கென்று எழுந்தாள். முகக் கவசத்தை இறுக்கிக்கொண்டு தன் ஸ்கூட்டரைக் கிளப்பினாள்.

அவள் வீட்டை நெருங்கிக்கொண்டிருந்த அதே சமயம், செல்வம் போலீஸ் ஸ்டேஷனை அடைந்துகொண்டிருந்தான். தன்மீது என்னவென்று புகார் கொடுத்திருப்பாள் யமுனா? ஆச்சி தான் வம்பிழுத்திருக்கவேண்டும்.

புஷ்பா வரவேற்றாள். இன்ஸ்பெக்டருக்கு போன் செய்தாள். பத்து நிமிடத்தில் கண்ணன் வந்துசேர்ந்தார்.

ஆனால் செல்வம் எதற்காக அழைக்கப்பட்டார் என்பதையே அவர்  மறந்துவிட்டிருந்தார். எனவே போலீஸ்காரர்களுக்கே உரிய முறையில் அவனிடம் பேச ஆரம்பித்தார்.

“எஸ், மிஸ்டர் செல்வம்! உங்கள் மனைவி வந்திருந்தார். ஆனால் எங்களிடம் சொல்லாமலே போய்விட்டார். ஆகவே அவர்களைச் சரியாக விசாரிக்கமுடியவில்லை. சரி, என்ன நடந்ததென்று நீங்களே சொல்லி விடுங்கள். அது எங்கள் வேலையை மிகவும் குறைக்கும்!” என்றார்.

செல்வம் திகைத்தான். யமுனா போலீசில் என்ன சொல்லியிருப்பாள் என்று தெரியாமல் அவனால் எப்படி நடந்துகொள்வதென்று புரியவில்லை. “என் மனைவி….என்ன சொன்னாள்?...” என்று தடுமாறினான்.

“அவர்கள் எல்லாவற்றையும் சொல்லி விட்டார்கள்” என்று வழக்கமான போலீஸ் உத்தியை வெளிப்படுத்திய கண்ணன், “நடந்த உண்மையை நீங்கள் சொல்லி விடுவது நல்லது” என்று சற்றே மிரட்டும் குரலில் சொன்னார்.

“எனக்கு...எனக்கு...ஒண்ணும்  தெரியாது..” என்று முனகினான் செல்வம்.

இன்ஸ்பெக்டரின் கண்கள் சுவற்றில் மாட்டியிருந்த ‘லத்தி’ மீது பதிந்தது,  செல்வத்தை மேலும் பதற்றப்படுத்தியது. அடித்து விடுவாரோ? முட்டியில் லத்தி பட்டால் எலும்பு முறிந்துவிடுமாமே!

“சார்… நடந்தது இதுதான் சார்! செம்பகத்தின் புருஷன் என்னை மிரட்டினான்...ஆனால் அவனை அதற்கு முன்பு நான் பார்த்தது கூடக்  கிடையாது” என்று பயம் கலந்த குரலில் செல்வம் சொல்லி முடித்தான்.

“புஷ்பா, பார்த்தாயா, விடை கிடைத்துவிட்டது!” என்று வெற்றிப் புன்னகையோடு கண்ணன் நாற்காலியைவிட்டு எழுந்தார். செல்வத்தின் தோளைத் தொட்டார். அதிலேயே அவன் உடல் வியர்த்துவிட்டது.

“பயப்படாதீர்கள் செல்வம்! எனக்குப் புரிந்துவிட்டது. உங்கள் மனைவிக்குத் தெரியாமல் ‘அதை’ நீங்கள் செம்பகத்திற்குக் கொடுத்திருக்கிறீர்கள். அவள் கணவனுக்கு அது தெரிந்துவிட்டது. அதனால்தான் உங்களை மிரட்டி இருக்கிறான். இல்லையா?”

‘எதை?’ என்று திகைப்புடன் கேட்டான் செல்வம்.

“அதை விடுங்கள். செம்பகம் என்பவள் யார்? எத்தனை வயது? அவளுக்கும் உங்களுக்கும் எத்தனை காலமாகப் பழக்கம்? உங்கள் மனைவிக்கு இது தெரியுமா? உம் ...சொல்லிவிடுங்கள்….” என்று அவனை ஆழமாகப் பார்த்தார் கண்ணன்.

“அய்யய்யோ, அவள் பக்கத்து வீட்டு வக்கீல் மாமியிடம் வீட்டுவேலை செய்பவள். இளம் வயதுதான். ஆனால் அவளுக்கும் எனக்கும் எந்தப் பழக்கமும் இல்லை. இது சத்தியம். வேண்டுமானால் என் மனைவியைக் கேளுங்கள்” என்று உறுதியாகக் கூறினான் செல்வம்.

“பார்த்தாயா புஷ்பா! என்னமாய்ப்  பொய் சொல்கிறார் இந்த ஆசாமி! அவளுக்கும் இவருக்கும் பழக்கமே இல்லையாம். ஆனால் பெண்டாட்டியின் நெக்லஸை அவளுக்குக்  காதல்பரிசாகக்  கொடுத்தாராம்!” என்று கிண்டலாகக் கூறியபடி செல்வத்தின் கைகளை முறுக்குவதுபோல் இறுக்கினார் கண்ணன்.  

“என்னங்க இது புதுக் கதை? நான் எப்போது செம்பகத்துக்கு நெக்லஸைக் கொடுத்தேன்? சார், நான் கௌரவமான மத்திய அரசு ஊழியன்!” என்றான் செல்வம்.

“அப்படீன்னா நான் கௌரவமில்லாத மாநில அரசு ஊழியன். இல்லையா?” என்று உரத்த குரலில் சிரித்தார் கண்ணன். புஷ்பாவும் சிரித்தாள்.

“இருங்கள். என் மனைவியைக் கூப்பிடுகிறேன். நீங்களே பேசுங்கள்” என்று தன் அலைபேசியை அவரிடம் கொடுத்தான்.

“என்னங்க இவ்ளோ நேரம்? உங்க போனுக்காகக் காத்துக்கிட்டிருந்தேன்…” என்று கோபமும் சோகமுமாகப் பேசினாள் யமுனா.

அதற்குள் இன்ஸ்பெக்டர், “மேடம், உங்கள் பிரச்சினை ‘சால்வ்’ ஆகிவிட்டது. உங்கள் கணவர்தான் நெக்லஸை உங்களுக்குத் தெரியாமல் செம்பகத்திற்குக்  கொடுத்திருக்கவேண்டும் என்று தெரிகிறது. அதனால் இவரை இப்போது அனுப்பிவிடுகிறேன். நாளை காலை நானே அங்குவந்து விசாரணை நடத்துவேன். செம்பகம், அவள் புருஷன் இரண்டு பேரையும் உங்கள் வீட்டிலேயே வந்திருக்கச் சொல்லுங்கள். சரியா?” என்றார்.

பிறகு போனை ஆப் செய்து செல்வத்திடம் கொடுத்தார். “ஏன் சார், நீங்களெல்லாம் மனிதர்கள் தானா? நாங்கள் கொளுத்தும் வெய்யிலில் நின்றுகொண்டு, உயிரைக் கொடுத்து கொரோனாவுக்கு எதிராகப் போராடிக் கொண்டிருக்கிறோம். நீங்கள் காதலிக்காக சொந்த வீட்டிலேயே நகைத்திருட்டில் ஈடுபடுகிறீர்கள். இது நியாயமா?” என்று செல்வத்தின் இரண்டு தோள்களையும் முரட்டுத்தனமாக அழுத்தினார்.

இன்னும் கொஞ்சம் அழுத்தியிருந்தால் செல்வம் அழுதே இருப்பான். அதற்குள் புஷ்பா வந்து, “சார், நீங்கள் போகலாம்”  என்றாள். வண்டியைக் கிளப்பினான்.

தூக்குமேடைக்குப் போகும் மரணதண்டனைக் கைதி மாதிரி வீட்டுக்குள் நுழைந்தான் செல்வம்.

(தொடரும்). (கன்னித் தீவு போலவா?)

இதன் அடுத்த பகுதியைப் படிக்க இங்கே சொடுக்கவும்