வியாழன், நவம்பர் 02, 2017

இப்படியும் சில கல்யாணங்கள்!

பதிவு எண் 44/2017 (02-11-2017)
இப்படியும் சில கல்யாணங்கள்!

கோடை மழை எப்போது வேண்டுமானாலும் வரட்டும்; முகூர்த்த நாளில்தான் வரவேண்டுமா? செல்வத்திற்குக் கல்யாணம் என்று அதற்குத் தெரியாது போலும். கொட்டித் தீர்த்துவிட்டது.

முதல்நாள் மாலை மாப்பிள்ளை அழைப்பும் தடைப்பட்டது. இப்போது  காலை ஒன்பதுமணி முகூர்த்தத்திற்கும் கூட்டம் குறைவாகவே இருந்தது. எப்படியும் தாலிகட்டும் நேரத்திற்குள் இன்னொரு ஐம்பது அறுபது பேராவது வரக்கூடும். அதனாலெல்லாம் சமையல் காண்டிராக்டர் பணத்தைக் குறைத்துக்கொள்வாரா என்ன; முன்னூறு இலைக்குப் பேசியதைக்  கொடுத்துதான் ஆக வேண்டும். பேரம் பேசினால் அசிங்கம்.

உள்ளூரிலேயே ஐந்நூறு பத்திரிக்கை கொடுத்திருந்தான் செல்வம்.  ஒருமணி, இரண்டுமணி பயணத்தொலைவில் இருப்பவர்களுக்கு இன்னொரு இருநூறு பத்திரிகைகள் தபாலில் போயிருந்தன. அதனால் எப்படியும் முன்னூறு இலை விழும் என்று ஒரு கணக்கு. இப்போதோ இருநூறுதான் தேறும் என்று தோன்றியது.  

‘மாப்பிள்ளை சார், கொஞ்சம் நிமிர்ந்து உட்காருங்கள்’ என்று சாஸ்திரிகள் கூறுவதற்கும், வாசலில் தான் எதிர்பார்க்காத முகம் ஒன்று நிற்பதைக் கண்டு சற்றே திகைப்படைந்தவனாகச் செல்வம் நெளிவதற்கும் சரியாக இருந்தது.

எல்ஐஸி அல்லது தேசீயமயமான வங்கியிலிருந்து ஓய்வு பெற்றவரைப்போல் இருந்தார் அவர். அணிந்திருந்த பேண்ட்டு ஒரு காலத்தில் அவருக்குச் சரியாக இருந்திருக்கவேண்டும். வரவேற்பு மேஜையின் முன்னால் கையில் வெள்ளிக் கிண்ணங்களோடு இரண்டு பதின்பருவப் பெண்களும், பன்னீர் தெளிக்க ஒரு சிறுமியும் ஒயிலாக நின்றிருந்தனர். அவர்களிடமிருந்து சந்தனமும் சர்க்கரையும் பன்னீர்த் தெளிப்பும் பெற்றவர், நேராக மாப்பிள்ளையை நோக்கி நடந்தார்.

அப்போதுதான் அலங்காரம் முடிந்து மணப்பெண்ணைத் தோழிகள் அழைத்துக்கொண்டு மணமேடையை நோக்கி வந்துகொண்டிருந்ததால், அவர் சற்றே பின்வாங்கினார். பிறகு முதல் வரிசையில் இருந்த காலி நாற்காலியொன்றில் அமர்ந்தபடி செல்வத்தைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார். வேறு வழியின்றி செல்வமும் இலேசாகப் புன்னகைத்தான். இவர் எதற்காக வந்தார், இவருக்குத் தான் அழைப்பிதழ் அனுப்பவில்லையே என்று யோசித்தான். மேற்கொண்டு அவனை யோசிக்கவிடாதபடி சாஸ்திரிகள் மந்திரம் சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

தாலி கட்டும் நேரம் வந்தது. அப்போது ஓர் அழகிய இளம்பெண் அவரிடம் வந்து பேசுவதைக் கவனித்தான் செல்வம். அவருடைய மகளாக இருக்குமோ? அவளை இவன் பார்த்ததில்லை. ‘மாங்கல்யம் தந்த்துனானேன..’ ஒலித்தபோது மேடைக்கு நெருங்கி வந்து, கையில் இருந்த பூக்களையும் அட்சதையையும் மணமக்களை நோக்கி மெல்ல வீசினார் அவர். அதே சமயம் அவரது பார்வை அந்தப் பெண்ணை நோக்கி ஏதோ சொல்வதுபோல் இருந்தது. அவளுடைய கண்களில் திடீரென்று கலக்கமும் இலேசான கண்ணீரும் கிளம்பியதை செல்வம் கவனித்திருக்கமுடியாது.

சாஸ்திரிகள் எழுந்தார். ‘இன்னும் சடங்குகள் பாக்கி இருப்பதால், யாரும் மேடைக்கு வந்து மணமக்களிடம் கைகொடுக்கவேண்டாம். பரிசுகளையும் பின்னால் கொடுக்கலாம். தயவு செய்து பொறுக்கவேண்டும்..’ என்று மேளச் சப்தத்துடன் போட்டிபோட்டுக்கொண்டு கூறினார். ஆனாலும் விறுவிறுவென்று மேடையில் ஏறி மின்னல்வேகத்தில் பரிசுப் பொட்டலங்களைக் கொடுத்துவிட்டுத் திரும்ப ஒரு கூட்டமே இருந்ததை அவரால் ஒன்றும் செய்யமுடியவில்லை.  

இவரும் மேடை ஏறினார். ஒரு கவரை செல்வத்திடம் நீட்டினார். உள்ளே ரூபாய்நோட்டுக்கள் இருக்கலாம். செல்வம் மரியாதையோடு பெற்றுக்கொண்டான். ‘சாப்பிட்டுவிட்டுத்தான் போகவேண்டும்..’ என்று சொன்னான். சம்பிரதாயமாகத்தான்.

அந்தப் பெண் மேடைக்குக் கீழே நின்றுகொண்டு அவனை ஒருகணம் தீர்க்கமாகப் பார்த்தாள். முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியும் காட்டவில்லை. தற்செயலாக அவளைப் பார்த்த செல்வம், அவள் கழுத்து காலியாக இருந்ததைக் கண்டான். இன்னும் மணமாகவில்லை. 
*****
திருமணம் முடிந்த மறுநாள். பரிசுப்பொருட்களை எடுத்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள் செல்வமும் அவனது புது மனைவியும். பணமாக வந்த கவர்கள் நிறைய இருந்தன. ஒவ்வொன்றாகப் பிரித்துப் பட்டியல் இட்டான் செல்வம்.

‘இதென்ன, கவரில் பணம் ஒன்றும் இல்லை, வெறும் கடிதம்தான் இருக்கிறது!’ என்று வியப்புடன் கூறினாள் மனைவி. ‘அவர்’ கொடுத்த கவர்.
*****
‘அன்புள்ள திரு செல்வம்,
என்னை மன்னியுங்கள் என்று முதலில் கேட்டுக்கொண்டுவிடுகிறேன். ஏனென்றால் உங்கள் திருமணம் ஒரு வருடம் தள்ளிப்போனதற்கு நான்தானே காரணம்!...’
*****
கடிதத்தை மேற்கொண்டு படிக்காமல் கலகலவென்று சிரித்தான் செல்வம். ‘இந்தா, நீயே படி..’ என்று அவளிடம் நீட்டினான். அவளும் ஆர்வத்துடன் படிக்க ஆரம்பித்தாள்.
****
‘போன வருடம் உங்கள் அலுவலகத்திற்கு ஏதோ அலுவலாக வந்தபோது, உங்களைப் பார்த்தேன். எளிமையாக அன்பாக நீங்கள் பழகும் விதமும் முன்பின் தெரியாதவர்களிடமும் பரிவோடு பேசும் தன்மையும் எனக்குப் பிடித்திருந்தது. உங்கள் மேனேஜரிடம் விசாரித்தேன். உங்களைப் பற்றி மிகவும் உயர்வாகக் கூறினார். நல்ல திறமையுள்ள இளைஞர் என்றும் விரைவில் முன்னுக்கு வந்துவிடுவார் என்றும் கூறினார். இன்னும் திருமணம் ஆகவில்லை என்று தெரிந்ததும் என் மகளுக்கு உங்களைப் பார்க்கலாமே என்ற உந்துதல் ஏற்பட்டது.

உங்கள் வீட்டு முகவரிக்குச் சென்று அக்கம்பக்கத்தில் மேலும் விசாரித்தேன். மிகவும் ஏழைக் குடும்பம், இரண்டு தங்கைகள் திருமணத்திற்கு இருக்கிறார்கள், தகப்பனாருக்கு நிரந்தர வருமானமில்லை என்று தெரிந்தது. வசதிகள் இல்லாத வாடகை வீடு.     

எனக்கும் அதிக வசதிகள் இல்லை என்றாலும், உங்களைப் பார்த்த மாத்திரத்திலேயே எனக்குப் பிடித்திருந்தாலும், அவ்வளவு சிறிய வாடகை வீட்டில் மணமானபிறகு நீங்கள் குடியிருக்க இயலாது; பெரிய வீட்டிற்கு மாற உங்கள் வருமானம் இடம் கொடுக்குமா என்று தெரியவில்லை. பெண்ணைப் பெற்றவனின் கவலைகள், இளைஞரான உங்களுக்குத் தெரிய வழியில்லை. என்றாலும் உங்கள் முகவரிக்கு ஜாதகம் அனுப்பினேன்.

பொருந்தியிருப்பதாகவும், ஆனால் கொஞ்சநாள் பொறுப்பது நல்லது என்றும் உங்கள் தகப்பனார்  போனில் பேசினார். என்றாலும் என் உள்மனம் இது நல்ல சம்பந்தம் என்று தொடர்ந்து சொல்லிக்கொண்டே இருந்ததால், அடுத்த மாதம் அவருக்கு போன் செய்து பெண்பார்க்க வருமாறு அழைத்தேன். ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை பத்துமணிக்கு நீங்கள் வருவதாக ஏற்பாடு.

நாங்கள் இருந்தது மூன்றாவது மாடி. சன்னல் வழியாக உங்களை எதிர்பார்த்து என் மகள் நின்றுகொண்டே இருந்தாள். என் மனைவிக்கு மட்டும் திருப்தி இல்லை. வசதி இல்லாத ஒரு வீட்டில், அதுவும் இரண்டு பெண்களுக்குத் திருமணம் செய்யவேண்டிய பொறுப்பையும் ஏற்கவேண்டிய கட்டாயத்தில் நம் பெண்ணை ஏன் தள்ள வேண்டும் என்று அவள் ஆட்சேபித்தாள். ஒரு தாயின் அடிப்படையான கவலை அது. 

ஆனால் என் மகளுக்கு எந்தக் கவலையும் இருக்கவில்லை. மாப்பிள்ளையைப் பார்த்த பிறகு முடிவெடுக்கலாம் என்று அவள் கருதினாள். தனக்குப் பிடிக்கவில்லை என்றால் வற்புறுத்தக்கூடாது என்றாள். சரி என்றேன்.

ஆனால் என் மனைவிக்கு சம்மதமாகப் படவில்லை. பெண்பார்க்கும் நிகழ்ச்சியைத் தள்ளிவைக்கச் சொன்னாள். கண்ணைக் கசக்கத் தொடங்கினாள். ‘அவர்கள் வந்து பார்த்துவிட்டுப் போகட்டுமே, பிறகு முடிவெடுக்கலாம். ஏன் அவசரப்படுகிறாய்? அந்தப் பையனைப் பார்த்தால் மிகவும் நல்லவனாகத் தெரிகிறது. நம் பெண்ணுக்கு நிச்சயம் பிடிக்கும். என் மீது நம்பிக்கையில்லையா?’ என்று எவ்வளவோ சொல்லியும் கேட்கவில்லை. அழுதுகொண்டே இருந்தாள். பிறகு திடீரென்று வெளியே கிளம்பினாள். ‘அவர்கள் வரும் நேரமாயிற்றே! எங்கே போகிறாய்?’ என்றேன். பதில் சொல்லாமல் போனாள்.

தரையில் ஆட்டோ ஒன்று வந்து நிற்பதும் அதில் இருந்து சிலர் இறங்கும் ஓசையும் கேட்டது. சன்னலில் எட்டிப் பார்த்தேன். உங்கள் தாயாரும் தகப்பனாரும் முதலில் வந்தார்கள். மூன்று பேராகப் போகவேண்டாம் என்பதாலோ என்னவோ நீங்கள் சற்றே பின்னால் நின்றீர்கள்.

மகளைத் தயாராக இருக்கச் சொல்லிவிட்டு வாசல் கதவைத் திறக்க முயன்றேன். முடியவில்லை. என்ன இது அபசகுனம் மாதிரி என்று நினைத்தேன். பலமாகக் கதவை அசைக்க முயன்றேன். அப்போதுதான் புரிந்தது, வெளியே அவசரமாகப் போன என் மனைவி, வாசல் கதவை வெளிப்புறமாகத் தாளிட்டுவிட்டுப் போயிருக்கிறாள் என்று. இந்த சம்பந்தத்தில் தனக்கு விருப்பமில்லை என்பதை எவ்வளவு மோசமாகவா வெளிப்படுத்துவாள்! அவள் மட்டும் திரும்பிவந்தால் கழுத்தை நெரித்துவிட வேண்டும்போல் ஆத்திரம் வந்தது.

அதற்குள் நீங்கள் எல்லாரும் படியேறி வரும் ஓசை கேட்டது. என்ன செய்வதென்று எனக்குப் புரியவில்லை. தங்களை வரவேற்பதற்காக வாசலில் காத்திருப்பார்கள் என்று எதிர்பார்த்து வருபவர்கள், கதவு மூடித் தாளிட்டிருந்தால் என்னவென்று அர்த்தம் செய்துகொள்வார்கள்? சகுனங்களுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் சமுதாயம் அல்லவா நம்முடையது?

ஒரு கணம் கூச்சத்தால் குறுகிப் போனேன். என் மனைவியின் செயல் எல்லா நாகரிகத்திற்கும் அப்பாற்பட்டதாக இருந்தது. என்னை இவ்வளவு மோசமாகக் கைவிடுவாள் என்று நான் எப்போதும் கருதியதில்லை. ஒரு முடிவுக்கு வந்தவனாக, சன்னல்களைச் சாத்தினேன். மகள் தன்னை அலங்கரித்துக்கொள்வதில் கவனமாக இருந்தாள்.

வாசல் கதவின் அருகில் நீங்கள் எல்லாரும் வந்துவிட்டது தெரிந்தது. கதவைப் பார்த்ததும் நீங்கள் அதிர்ச்சி அடைந்திருக்கவேண்டும். ‘என்னடா இது, பூட்டி இருக்கிறது!’ என்று உங்கள் தாயார் கூறுவது கேட்டது. உங்கள் தகப்பனார் மட்டும், ‘ஏதோ அவசரம் ஏற்பட்டிருக்கவேண்டும். அதுதான் நமக்குத் தகவல் தெரிவிக்காமல் புறப்பட்டுப் போயிருக்கிறார்கள்’ என்று கூறுவதும் கேட்டது. ‘மரியாதை தெரியாதவர்கள். நம்மை அழைத்துவிட்டு ஏன் இப்படி அவமானப்படுத்தவேண்டும்?’ என்று உங்கள் தாயார் கோபமாகப் பேசுவதும், ‘சரி, விடம்மா. எனக்கு இப்போது கல்யாணம் வேண்டாம் என்று சொன்னாலும் நீ கேட்கவில்லை. அதுதான் இப்படி நடந்திருக்கிறது’ என்று நீங்கள் தாயாரைச் சமாதானப்படுத்துவதும், பிறகு எல்லாரும் இறங்கிப் போவதும் கேட்டது.

என் வாழ்க்கையில் ஒருவரையும் இம்மாதிரி நான் அலட்சியப்படுத்தியதில்லை. மரியாதைக் குறைவாக நடந்து கொண்டதில்லை. உடலெங்கும் வியர்த்தது எனக்கு. அப்படியே மயங்கி விழுந்துவிட்டேன்.

ஒருமணி நேரத்திற்குப் பிறகு என் மனைவி திரும்பிவந்தாள். என்னை விட என் மகளுக்குத்தான் அதிகக் கோபம். ‘முன்பின் தெரியாத மனிதர்களிடம் இவ்வளவு கேவலமாகவா நடந்துகொள்வாய்’ என்று அடிக்கவே போய்விட்டாள்.

ஆனால் என் மனைவியின் வாதமோ வேறு விதமாக இருந்தது. ‘போடி முட்டாள்! நாம் வாழ்வது ஆண்களின் சமுதாயத்தில்! அதைப் புரிந்துகொள். ஒருவன் நூறு பெண்களைப் பார்த்துவிட்டுப் பிடிக்கவில்லை என்று  போய்விடலாம். ஆனால், அந்தப் பெண்ணைத்தான் ஆயிரம் கேள்வி கேட்பார்கள். அந்தப் பையன் உன்னை வேண்டாம் என்று சொல்லி விட்டானாமே, ஏன்- என்று உன்னைத்தான் குறை சொல்லும். உன் அப்பா அவசரப்பட்டு முடிவெடுத்துவிட்டார். எனக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை....எல்லாம் உன் நல்லதற்காகத்தான்....’ என்று மகளைக் கட்டிக்கொண்டு அழுதாள்.

அதன் பிறகு உங்களைத் தொடர்பு கொள்ளும் தைரியம் எனக்கு வரவில்லை. நீங்களாக என்னிடம் பேசமாட்டீர்கள் என்று தெரியும். இந்தப் பெண் இல்லாவிட்டால் வேறு யாராவது கிடைத்துவிட்டுப் போகிறாள். விதி என்று ஒன்று இருக்கிறதல்லவா?     

என்றாலும் உங்களைச் சந்தித்து நடந்த அவமரியாதைக்காக மன்னிப்புக் கேட்டாலொழிய என் மனம் ஆறாது என்று தோன்றியது. 

அதன் பிறகு உங்கள் அலுவலகத்திற்கு வரவேண்டிய வேலைகள் இருந்தாலும் நான் வராமல் மற்றவர்களையே அனுப்பினேன். அப்படியும் ஒருமுறை போய்த்தீரவேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டது. நல்லவேளை நீங்கள் அன்று விடுமுறையில் இருந்தீர்கள். உங்களுக்குத் திருமணம் என்றும் தெரிந்தது. மண்டபத்தின் முகவரியைத் தெரிந்துகொண்டேன். என் மகளும் நேரில் வந்து உங்களிடம் மானசீகமாகவாவது மன்னிப்பு கேட்கப் போவதாகக் கூறினாள்.   

உங்கள் திருமணத்திற்கு எங்கள் வாழ்த்துக்கள். 

எது விதிக்கப்பட்டதோ அதுதானே நடக்கும்! உங்கள் பெற்றோர்களிடமும் மன்னிப்பு கேட்டுக்கொள்கிறோம்.

திருமணப்பரிசாக ஏதாவது பொருளோ பணமோ கொடுப்பது மரபு. ஆனால் வேறெந்தப் பொருளை விடவும் இக் கடிதம் மதிப்பானது என்று உங்களுக்கே தெரியும் அல்லவா!

இப்படிக்கு...
****
கடிதத்தைப் படித்தவள் செல்வத்தை இறுகக் கட்டிப் பிடித்துக்கொண்டாள். ‘அவர்களுக்கு ரொம்ப நன்றி சொல்ல வேண்டும். இல்லையென்றால் எனக்கு நீங்கள் கிடைத்திருப்பீர்களா?’ என்று கொஞ்சினாள். பிறகு, ‘ஒரு நாள் அவர்களைப் பார்த்துவிட்டு வந்தால் என்ன?’ என்றாள்.

நல்ல வேளை, நான் சரியென்று சொல்லவில்லை.

பின் குறிப்பு: இந்தக் கதையையும், அடுத்த பதிவில் வெளியாகவுள்ள இதே போன்ற இன்னொரு கல்யாணக் கதையையும் உண்மைக்கதைகள்  என்று யாராவது நம்பினால் விளைவுகளுக்கு நான் பொறுப்பில்லை.

(c) இராய செல்லப்பா


AMAZON.COM  அல்லது   www.pusthaka.co.in தளங்களில் எனது ஆறு மின்-நூல்களைப் பார்த்தீர்களா? படித்தீர்களா?

புதன், அக்டோபர் 18, 2017

தீபாவளி ஸ்பெஷல் : ஒரு புஸ்வாணக் கதை

பதிவு எண் 43/2017 (18-10-2017)
தீபாவளி ஸ்பெஷல் : ஒரு புஸ்வாணக் கதை

வழக்கமாகப் பத்து பேராவது வந்துவிடுவார்கள். மாலையில் கூடிப் பேசும் இடம் அது. நான்கு மர பெஞ்சுகள். இன்று ஏழுமணியானபோதிலும் ஐந்து பேர் தான் இருந்தார்கள்.
தீபாவளி ஆரம்பித்துவிட்டதே!
 (சங்குசக்கரம் கொளுத்துபவர் இக்கட்டுரையின் ஆசிரியர்தான்!)
நூற்று முப்பத்தி எட்டாம் பிளாக்கிலிருந்து சுந்தரம், இருநூற்று நாற்பதிலிருந்து கண்ணாயிரம், எண்பத்திரெண்டிலிருந்து ஷெனாய், கடைசி பிளாக்கிலிருந்து ராகவனும் கோவிந்தசாமியும். வழக்கமாக முதலில் வந்துவிடும் ஆறாவது பிளாக் சந்திரன் சார் இன்னும் வரவில்லை. எல்லாரும்  ‘சீனியர் சிடிசன்’கள். அதனால் அந்தப் பெஞ்சிற்கு சீனியர் சிடிசன் பெஞ்சு என்றே பெயர் வந்துவிட்டது. சுருக்கமாக அதை ‘சீ.ஸி.’ பெஞ்சு என்பார்கள். பிடிக்காதவர்கள் ‘சீ..ச்சீ’ பெஞ்சு என்றும் கூறுவதுண்டு.

சென்னையின் புறநகர்ப் பகுதியில் மொத்தம் எழுநூறு குடியிருப்புகள் கொண்ட  பெரிய டவுன்ஷிப் அது. பத்து பார்க்குகள். ஒரு சூப்பர் மார்க்கெட். ஏழெட்டு சிறு கடைகள். ஒரு ஓட்டல். ஒரு டீக்கடை. ‘அழகுநிலையம்’ என்ற முடிதிருத்தகம். குடியிருப்பவர்கள் உட்கார்ந்து பேசுவதற்காகச் சுமார் பத்து  இடங்களில் பெஞ்சுகள்.

குடியிருப்பின் கவர்ச்சிகரமான அம்சமே அதில் அமைந்திருந்த பள்ளிக்கூடம்  தான். குடியிருப்பில் உள்ளவர்களின் குழந்தைகள் மட்டுமே அனுமதிக்கப்படுவர் என்பதால் பள்ளியை முன்னிட்டுக் குடி வந்தவர்கள் அதிகம். பெரும்பாலோர் அருகிலிருந்த ஐ.டி. கம்பெனிகளில் பணிபுரிபவர்கள்.  பள்ளி ஆசிரியர்களுக்கு வாடகையின்றி வீடுகள் தரப்பட்டதால் தரமான ஆசிரியர்கள் ஓடோடி வந்தனர். சில ஆண்டுகளிலேயே அக்குடியிருப்பு நிரம்பி வழிந்தது. அதன் வெளிப்புற விளிம்புகளில் இருந்த விளைநிலங்கள் வீட்டு மனைகளாகின. காய்கறிக் கடைகளும் மளிகைக் கடைகளும் நிறைய முளைத்தன. அரசு பஸ்கள் அடிக்கடி ஓட ஆரம்பித்தன.

பத்து பிளாக்குகள் கூடும் இடங்களில் உட்கார்ந்து பேச பெஞ்சுகள் போட்டிருந்தார்கள். அதில் அமைந்ததுதான் சீ.ஸி.கிளப்.  

“ஷெனாய் சார்! என்ன ஆச்சு சந்திரன்  சாருக்கு? ஆறரைக்கே வந்துவிடுவாரே?” என்றார் சுந்தரம். அதிகம் பேசமாட்டார். பேச ஆரம்பித்தால் குடியிருப்பவர்களில் யார்மீதோ கோள் சொல்லப்போகிறார் என்று அர்த்தம்.

“தெரியலையே, ஐந்து மணிக்கு என்னுடன் பேசினாரே! வீட்டில் தான் இருப்பார். வந்துவிடுவார்” என்றார் ஷெனாய்.

திடீரென்று,  “விஷயம் தெரியாதா உங்களுக்கு?” என்றார் கண்ணாயிரம்.

சுந்தரத்திற்குத் தூக்கிவாரிப்போட்டது. தனக்குத் தெரியாத எந்த விஷயம் இவருக்குத் தெரிந்துவிட்டிருக்கும் என்று சந்தேகம் நிறைந்த கண்ணோடு அவரை நோக்கினார்.

“சந்திரன் சாரோட பொண்ணு....” என்று ஆரம்பித்த கண்ணாயிரம், சடக்கென்று நிறுத்திவிட்டு, ‘என்னங்க, சௌக்கியமா?’ என்று அவ்வழியே போன ஒரு பெண்மணியை நிறுத்திக் கேட்டார். ‘நல்ல சௌக்கியம்தான் மாமா! நீங்க எப்படி இருக்கீங்க?’ என்று பதில் கிடைத்தது. அவர் பெயர் வசந்தா(மாமி). ‘ஏதோ இருக்கேன்’ என்று பட்டும்படாமலும் சொன்னார் கண்ணாயிரம். மாமி நிற்காமல் பறந்தார்.

பாதியில் நிறுத்திவிட்ட பேச்சைத் தொடர்ந்தாகவேண்டுமே! ‘சந்திரன் சாரோட பொண்ணுக்கு என்ன ஆயிற்று?’ என்று எல்லாரும் ஆர்வத்துடன் கேட்டார்கள்.

கண்ணாயிரம், வழக்கம்  போலவே, சுற்றுமுற்றும் பார்த்துவிட்டு, பெண்மணிகள் யாரும் அந்தப் பக்கம் இல்லை என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டு சொன்னார்: “அந்தப் பெண் நூற்றுப் பத்தொன்பதில் குடி வந்திருக்கிறாள் தெரியுமா?”

“அப்படியா, தெரியாதே, சந்திரன் சொல்லவே இல்லையே! எத்தனை நாள் ஆச்சு?” கோவிந்தசாமியின் குரலில் சற்று வருத்தம் தொனித்தது. குடியிருப்பில் யார் வந்தாலும் மெயிண்ட்டனன்ஸ் ஆட்கள் முதலில் தெரிவிப்பது அவரிடம் தான். குடியிருப்பில் முதலில் குடிவந்தவர்களில் அவரும் ஒருவர். பாதுகாப்புத் துறையில் இருந்து ரிட்டயர் ஆனவர் என்பதால் ரம், விஸ்கி போன்ற உயர்தர ‘சரக்குகள்’ மிலிட்டரி காண்ட்டீனி’லிருந்து இலவசமாகவோ குறைந்த விலையிலோ அவருக்கு வரும். மெயிண்ட்டனன்ஸ் ஆட்களுக்கு அதில் அவ்வப்போது பங்கு தருவார். எப்படி இந்த விஷயத்தைத் தன்னிடம் சொல்லாமல் விட்டார்கள்?

“பதினைந்து நாள் இருக்கும். மூன்று பெண் குழந்தைகள். முதல் பெண் ஐந்தாவதிலும் இரண்டாம் பெண் மூன்றாவதிலும், கடைசிக் குழந்தை எல்கேஜி-யிலும் சேர்ந்திருக்கிறார்கள்” என்று பெருமிதமாகத் தகவல் சொன்னார் கண்ணாயிரம். பள்ளிக்கு மிக அருகில் இருந்தது  அவருடைய பிளாக்.

மேற்கொண்டு ஏதாவது சொல்வார் என்று மற்றவர்களும், அவர்களாக ஏதாவது கேட்கமாட்டார்களா என்று கண்ணாயிரமும் காத்திருந்த போது மழை தூறத் தொடங்கியது. 

சரி, தொலைந்து போகட்டும் என்று பெரிய மனது பண்ணினார் கண்ணாயிரம். “முக்கியமான விஷயம்! வீட்டில் அந்தப் பெண்ணும் குழந்தைகளும் மட்டும் தான் இருக்கிறார்கள். அவள் கணவன் வந்த மாதிரி தெரியவில்லை. பெண் ரொம்ப அழகு” என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே அலைபேசி ஒலித்தது. மனைவியிடமிருந்து உத்தரவு. கடையில் தோசைமாவு வேண்டுமாம். கிளம்பினார்.
*****
இரவு முழுவதும் இருப்புக் கொள்ளவில்லை வசந்தா (மாமி)க்கு. சந்திரன் சாரின் மகளைப் பற்றி அவ்வப்பொழுது கேள்விப்படுவதுண்டு. குஜராத்தில் மாப்பிள்ளை வேலை செய்வதாகவும், இரண்டு குடும்பங்களுக்கும் தகவல் தெரிவிக்காமல் பெண்ணும் மாப்பிள்ளையும் திருமணம் செய்துகொண்டதாகவும் அதெல்லாம் பத்து, பன்னிரண்டு வருடங்களுக்கு மேலிருக்கும் என்றும் முனியம்மா சொல்லியிருந்தாள். 

முனியம்மா சொல்லுக்கு அந்தக் குடியிருப்பில்  எதிர்க்கேள்வி கிடையாது. இஸ்திரி போடுவதற்கு அவளை விட்டால் யாருமில்லையே!

அந்தப் பெண், தன்னுடைய மூன்று குழந்தைகளை அழைத்துக்கொண்டு திரும்பி வந்திருக்கிறாள் என்றால் என்ன அர்த்தம்? கணவன் அவளை வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டானா? அல்லது இவள்தான் அவனை வேண்டாம் என்று வந்துவிட்டாளா? சந்திரன் சாரின் பெண்டாட்டி, சாமர்த்தியமானவள். முழு சாப்பாட்டுக்குள் யானையையே புதைத்துவிடுவாள்.  நிச்சயம் ஏதோ நடந்திருக்கிறது. உடனே தெரிந்தாகவேண்டும். இல்லையென்றால் எழுபது-சி-யில் இருக்கும் ஜூலியம்மா எப்படியாவது தெரிந்துகொண்டு எல்லாரிடமும்  இரகசியம் பேசியே  பெரிய ஆளாகி விடுவாள். விடக் கூடாது.

தொண்ணூற்று மூன்றில் இருக்கும் லதாவின் மாமியார் கஜலட்சுமியைக் கேட்டால் தெரிந்துவிடும். அவசரமாகக் கிளம்பினாள் வசந்தா மாமி.
*****
சீ.ஸி. கிளப்பில் இருந்த ஷெனாய்க்கும் கோவிந்தசாமிக்கும் ஏழாம் பொருத்தம். இவர் என்ன சொன்னாலும் அவர் குறை கண்டுபிடிப்பார். அவர் என்ன சொன்னாலும்  இவரும் அப்படியே. சில சமயம் கைகலப்பிலும் முடிவதுண்டு.

சந்திரனோடு நட்பானவர்தான் ஷெனாய். ஆகவே சந்திரனின் பெண்ணைப் பற்றிய விஷயம் அவருக்குத் தெரியாமல் இருக்க வழியில்லை. இருந்தும், கண்ணாயிரம் அதைப் பற்றிப் பேச ஆரம்பித்தபோது அமுக்கமாக இருந்தாரே ஏன்? 

நிச்சயம் ஏதோ கசமுசா நடந்திருக்கவேண்டும். சந்திரன் தன் நண்பர் என்பதால் வெளியில் சொல்லாமல் அமைதிகாக்கிறார் ஷெனாய் என்றது  கோவிந்தசாமியின் மைண்டுவாய்ஸ். 
  
உடனே போய் கஜலட்சுமியைக் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்போல் அரித்தது அவருக்கு. அவளுக்குத் தெரியாத அக்கப்போர் எதுவும் இந்தக் குடியிருப்பில் நடக்கமுடியாது என்று யாரைக் கேட்டாலும் சத்தியம் செய்வார்கள். அத்துடன், போன மாதம் அவள் தன்னிடம் வாங்கிய இருநூறு ரூபாயைத் திருப்பிக் கேட்கவும் இது சந்தர்ப்பமாக அமையுமே! கிளம்பினார்.
****
கஜலட்சுமி அம்மாளுக்கு வயது ஐம்பத்து ஐந்திற்குமேல் இருக்கும். ஆனால் ஓரளவு கவர்ச்சியானவர் என்று சீ.ஸி. கிளப்பில் அவர்மீது பலருக்குப் பிரமிப்பு இருந்தது உண்மையே.
****
கஜலட்சுமியைப் பார்க்க வசந்தா வந்தபோது இரவு எட்டரைமணி இருக்கும். வராண்டாவில் விளக்கு இல்லை. அதனால், வெளிக்கதவை லேசாகச் சாத்திவிட்டு, அடுத்த வீட்டுத் தோழியைப் பார்ப்பதற்காக கஜலட்சுமி போனதை வசந்தா கவனிக்க முடியவில்லை.  கதவு திறந்திருக்கவே, உள்ளே சென்று சோபாவில் சுதந்திரமாக அமர்ந்துகொண்டாள். ‘மாமி, மாமி’ என்று அழைத்தாள் பதில் இல்லை. சமையல் அறையில் எட்டிப் பார்த்தாள். இல்லை. பாத்ரூமில் இருக்கலாமோ என்று தூரத்தில் இருந்தபடியே பார்த்தாள். ஆம், கதவு மூடப்பட்டு உள்ளே விளக்கு எரிந்துகொண்டிருந்தது. சரி, வரட்டும், எப்படியும் சந்திரனின் பெண்ணுக்கு என்ன ஆயிற்று என்ற இரகசியத்தைத் தெரிந்துகொள்ளாமல் போவதில்லை என்று மீண்டும் சோபாவில் உட்கார்ந்தாள் வசந்தா.

வெகுநேரமாகியும் பாத்ரூம் கதவு திறக்கவில்லை. சந்தேகப்பட்டவளாய், அருகில் சென்று பார்த்தால், கதவு வெளியில்தான் தாளிட்டிருந்தது. விளக்கை அணைக்க மறந்திருக்கிறாள்.  அவ்வளவுதான். சரி, வெளியில் போயிருக்கிறாள், வரட்டும் என்று காத்திருந்தாள் வசந்தா.   
****
கஜலட்சுமி வீட்டிற்கு கோவிந்தசாமி அதுவரை போனதில்லை. மூன்றாவது மாடியில் லிஃப்டுக்குப் பக்கத்து வீடு என்று நினைவு. லிஃப்டில் ஏறி அவள் வீட்டின் வெளிக்கதவைத் தொட்டதும், திறந்துகொண்டது. தாளிடப்படவில்லையே!

அந்நேரம் பார்த்துத்தானா மின்சாரம் நின்றுபோகவேண்டும்! ஒரே இருட்டு. கதவு திறக்கும் ஓசையைக் கேட்டு, கஜலட்சுமிதான் வந்திருக்கிறாள் என்று நினைத்து, ‘வாங்க, பார்த்து வாங்க, இப்பத்தான் கரண்ட்டு போச்சு’ என்றபடியே வாசல்கதவின்பக்கம் வந்தாள் வசந்தா.

தன்னை அழைப்பது  கஜலட்சுமிதான் என்று எண்ணிக்கொண்ட கோவிந்தசாமி, பதில் ஏதும்பேசாமல், திடீர் இருட்டைச் சமாளிக்க முயன்று, சுவரைப் பிடித்தபடியே உள்ளே நகர்ந்து சோபா இருக்கும் இடத்தை ஒருவாறு கண்டுபிடித்தார்.  அதற்குள் இருட்டில் டீப்பாய் தட்டுப்படவே, அதில் கால்தடுக்கி  இருவரும் முட்டிக்கொண்டனர். கால் பிடிமானம் கிடைக்காததால் ஒருவரையொருவர் கீழேவிழாமல் தாங்கிப் பிடித்துக்கொள்ள வேண்டியதாயிற்று.  

அந்த நேரம் பார்த்து மின்சாரம் வரவும், பக்கத்து வீட்டிலிருந்து தோழியுடன் கஜலட்சுமி வரவும் சரியாக இருந்தது......
****
மறுநாள் மாலை.

சீ.ஸி. கிளப்பில் அன்று ஃபுல் அட்டெண்டன்ஸ். 

‘கண்ணாயிரம் ஏதோ ஒரு இரகசியத்தைப் பாதியில் நிறுத்திவிட்டுப் போனாராம், இன்று மீதியைச் சொல்லப் போகிறாராம்’ என்ற வதந்திதான் காரணம்.

எல்லாரும் கண்ணாயிரத்தை ஆர்வத்துடன் பார்த்தார்கள். அவரோ, கம்பீரப் புன்னகை செய்தாரே ஒழிய, வாயை மட்டும் திறக்கவில்லை.

சுந்தரம்தான் ஆரம்பித்தார். “என்ன வேய், கண்ணாயிரம்! வாயில் பூட்டு போட்டிருக்கிறதா? சந்திரன் பொண்ணோட மேட்டர் என்ன ஆச்சு?” என்றார் சற்றே மெல்லிய குரலில். பெண்கள் விஷயம் ஆயிற்றே!

அப்போதுதான் கூட்டத்திற்கு வந்த ஷெனாய், வெற்றிப் பெருமிதத்துடன் எல்லாரையும் பார்த்தார். சுந்தரத்தின் அருகில்வந்து, “சரியான ஜூஜூபி அய்யா நீர்! நேற்று எவ்வளவு சுவாரஸ்யமான விஷயம் நடந்திருக்கிறது! நீர் சந்திரன் இந்திரன் என்று என்னவோ பேசுகிறீர்!” என்றார்.

கிளப் முழுவதும் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தது. அதென்ன சுவாரஸ்யமான விஷயம் என்று ஷெனாய் முகத்தைப் பார்த்தது.  

சுற்றுமுற்றும் பார்த்துவிட்டு, “விஷயம் இன்னும் கன்பர்ம் ஆகவில்லை. இருந்தாலும் நண்பர்களுக்குள் ஒளிவுமறைவு கூடாதில்லையா, அதனால் சொல்கிறேன். உங்களுக்குள்ளேயே வைத்துக்கொள்ளுங்கள். சரியா?” என்றார் ஷெனாய்.

அனைவரும் கண்களாலேயே சத்தியம் செய்த பிறகு ஷெனாய் சொன்னது இதுதான்:

கோவிந்தசாமி, வசந்தாவிடம் போன வருடம் பத்தாயிரம் ரூபாய் கடன் வாங்கியிருக்கிறார். இதுவரை திருப்பித் தரவில்லை. பலமுறை நேரில் பார்த்தும் கேட்டும் பயனில்லாததால், கஜலட்சுமியின் உதவியை நாடினாள்  வசந்தா. கஜலட்சுமி  திட்டம்போட்டு இருவரையும் தன் வீட்டிற்கு வரச் சொல்லிவிட்டு, தான் மட்டும் வெளியே போய்விட்டாளாம்.  கோவிந்தசாமி கொஞ்சமும் பிடிகொடுக்காமல் பேசியதால் ஆத்திரம் அடைந்த வசந்தா, அங்கிருந்த டீப்பாயை எடுத்து இவர் மீது வீசியிருக்கிறாள். இவர் அவள்மீது டிவி ரிமோட்டை வேகமாக வீசினாராம். அப்போது அவளும் நிலை தடுமாறிக் கீழே விழுந்தாளாம். இருவருக்கும் காயம் ஏற்பட்டு, இப்போது ஆஸ்பத்திரியில் இருக்கிறார்களாம்.
*****
“அடடே, பலத்த காயமோ?” என்றார் சுந்தரம். கண்ணாயிரமோ, தன்வசம் இருந்த மேடையை ஷெனாய் கைப்பற்றிவிட்டதில் அவமானப்பட்டவராக நகர்ந்துவிட்டார். மற்றவர்களும் ஒவ்வொருவராக நகர்ந்தார்கள்.

பின்னே? விடிந்தால் தீபாவளி அல்லவா?
*****
அனைவருக்கும் என் மனம் கனிந்த தீபாவளி வாழ்த்துக்கள்!   
*****
பின்குறிப்பு: சில மாதங்கள் நிறுத்திவைக்கப்பட்டிருந்த எனது வலைப்பதிவு, இனி முறையாக வெளிவரும் என்பதை (மகிழ்ச்சியோடு?) வரவேற்பீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.

பின்குறிப்பு-2: AMAZON.COM  அல்லது   www.pusthaka.co.in தளங்களில் எனது ஆறு மின்-நூல்களைப் பார்த்தீர்களா? (படித்தீர்களா?)

(c) இராய செல்லப்பா சென்னை         


சனி, ஜூன் 24, 2017

தமிழ்நாட்டு மாணவர்களுக்கு எதிர்காலம் உண்டா?

பதிவு எண் 42/2017
தமிழ்நாட்டு மாணவர்களுக்கு எதிர்காலம் உண்டா?

ஒருவழியாக NEET தேர்வு முடிவுகள் வெளியாகிவிட்டன. முதல் இருபத்தைந்து இடங்களில் தமிழக மாணவர்கள் யாரும் இல்லை என்று புலம்பல்கள் எழுந்துள்ளன. ஏன் முதல் நூறு இடங்களைப் பற்றி யாரும் எழுதவில்லை?

நீட் தேர்வு, CBSE பாடத்திட்டத்தின் அடிப்படையில் நடத்தப்பட்டதால் தமிழ்நாட்டு மாணவர்கள் பெருமளவு வெற்றிபெற முடியவில்லை என்பது தெளிவு. ஆனால் இம்மாதிரி வாதங்கள் அனுதாபங்களைப் பெற்றுத்தருமே  அல்லாது  மாணவர்களின் முன்னேற்றத்திற்கு வழிவகுக்காது என்பதும் தெளிவே.

தமிழ்நாட்டில் எஞ்சினியரிங் படிப்பின் தரம்  ஆண்டுக்காண்டு தாழ்ந்துவருவதை நாம் கண்கூடாகக் கண்டுவருகிறோம். இதில் பல தனியார் கல்லூரிகள் திட்டமிட்டு ஈடுபடும் சதித்திட்டமே, ‘கேம்பஸ் ரெக்ரூட்மெண்ட்’ என்று போலியாக ஒன்றை நடத்திவிட்டு ஒரு சில மாணவர்களுக்கு ‘ஆஃபர் லெட்டர்’ என்று ஆறுபக்க அறிவிப்பை சில கம்பெனிகள் மூலமாக வழங்குவது. இப்படி  ‘ஆஃபர் லெட்டர்’ பெற்ற மாணவர்களில் வெறும் ஐந்துசதவிகித மாணவர்களே கடைசியில் வேலை பெறுகிறார்கள் என்று நம்பிக்கையான தகவல்கள் கூறுகின்றன. ஆனால் சம்பந்தப்பட்ட கல்லூரிகளோ இதையே மார்க்கெட்டிங் உத்தியாகப் பயன்படுத்தி அடுத்தடுத்த ஆண்டுகளில் மாணவர் சேர்க்கையை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டு விடுகிறார்கள்.

வேறு வார்த்தைகளில் சொல்வதானால் கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் என்ஜினீயரிங் படித்து இறுதித்தேர்வில் வெற்றி பெற்றுள்ள மாணவர்களில் சுமார் எழுபத்தைந்து சதம் பேருக்கு இன்றும் உரிய வேலை கிடைக்கவில்லை என்பதுதான் உண்மை நிலை.

இப்படி வேலை கிடைக்காதவர்களில் பாதிப்பேர்களாவது, வங்கிகளில் கடன்பெற்று கல்வி கற்றவர்களாக இருக்கலாம். இதெல்லாம் மல்லையா கடன் மாதிரி வாராக்கடன்களே. அல்லது, அந்தந்த மாணவர்களின் பெற்றோர்கள் முன்வந்து செலுத்தினால்தான் உண்டு.

தனியார் கல்லூரிகளில் பல, அரசியல்வாதிகளின் பொறுப்பில் இருப்பதால் அரசியல்ரீதியான செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தி, மிகக் குறைந்த மதிப்பெண் எடுத்தவர்களுக்கும் கல்விக்கடன் தரப்படும் நிலைமை உருவாகியுள்ளது. தன்னால் என்ஜினீயரிங் படிப்பு படிக்கமுடியுமா என்ற தெளிவோ, சுயபரிசோதனையோ இல்லாத மாணவன், மற்ற மாணவர்களைப் பார்த்து அதே மந்தையுணர்வில் தானும் என்ஜினீயரிங் வகுப்பில் சேர்ந்துவிடுகிறான். சேர்ந்த நாளில் இருந்தே தோல்வி மனப்பான்மைக்கு ஆளாகிறான். குறைந்த பட்ச ஆங்கிலமோ, குறைந்தபட்ச கணித அறிவோ இல்லாமல் அவனால் எப்படி தேர்வுகளை எதிர்கொள்ள முடியும்?

எனவேதான், அவனை நம்பி லட்சங்களைச் செலவழிக்கும் பெற்றோர்களும், கல்விக்கடன் வழங்கும் வங்கிகளும் நிலைகுலைந்து நிற்கின்றன. இதற்கு யார் அடிப்படை காரணம்?

மூன்று பேர்தான் காரணம்.
1.   பெற்றோர்
2.   பெற்றோர்
3.   பெற்றோர்
ஆம், பெற்றோர் தான் காரணம்!

கீழே உள்ள இரண்டு செய்திகளை நீங்கள் படித்திருக்கலாம்; ஆனால் இன்னொருமுறையும் படிக்கலாம். தவறில்லை.
****
(தமிழ் இந்து - ஜூன் 20, 2017 நாளிதழில் வந்த செய்தி)
வெற்றி முகம்: சுதந்திரமாகப் படித்து ஐ.ஐ.டி.க்குள் நுழைந்தவர்!
-     ஜெ. கு. லிஸ்பன் குமார்

படிப்பில் சிறந்து விளங்கும் பிளஸ் டூ மாணவர்கள் பலரது கனவு, ஐ.ஐ.டி.யில் எப்படியாவது சேர்ந்துவிட வேண்டும் என்பதுதான். நாடு முழுவதும் உள்ள 23 ஐ.ஐ.டி.களில் பி.டெக். படிப்பில் உள்ள மொத்த இடங்கள் 11 ஆயிரத்துக்கும் குறைவுதான். ஆனால், இந்த இடங்களுக்கு லட்சக்கணக்கான மாணவ-மாணவிகள் முட்டிமோதுகிறார்கள். ஐ.ஐ.டி. மாணவர்களுக்கு இறுதி ஆண்டு படிக்கும்போதே முன்னணி நிறுவனங்களிலும் பன்னாட்டு கம்பெனிகளிலும் கைநிறையச் சம்பளத்தில் வேலை கிடைத்துவிடுகிறது. அதனால்தான் இந்த அளவுக்குக் கடும் போட்டி.

கனவை நிறைவேற்றும் வழி

தனியார் பயிற்சி மையங்களிலும் மாணவர்கள் கூட்டம் அலைமோதுகிறது. சில மாணவர்கள் 6-ம் வகுப்பு படிக்கும்போதே ஐ.ஐ.டி. நுழைவுத் தேர்வுக்குத் தயாராக ஆரம்பித்துவிடுகிறார்கள். இந்நிலையில், ஐ.ஐ.டி.யில் நடப்புக் கல்வி ஆண்டு மாணவர் சேர்க்கைக்கான நுழைவுத் தேர்வின் முடிவுகள் (ஜெ.இ.இ. அட்வான்ஸ்டு) கடந்த வாரம் வெளியானது. ஒரு லட்சத்து 59 ஆயிரம் பேர் கலந்துகொண்ட இந்தத் தேர்வில் 50,455 பேர் தேர்ச்சி பெற்றனர்.
இதில் சென்னை மாணவர் அர்ஜுன் பரத் அகில இந்திய அளவில் 26-வது இடத்தைப் பிடித்துள்ளார்.

படம்: தமிழ் இந்துவில் இருந்து

தமிழக அளவில் இவருக்குத்தான் முதலிடம். விஷயம் இதுவல்ல. அர்ஜுன் பரத், பள்ளி சென்று பிளஸ் ஒன், பிளஸ் டூ படிக்கவில்லை. இவர் தேசியத் திறந்தநிலைப் பள்ளிக் கல்வி நிறுவனம் (National Institute of Open Schooling) வழியாகப் படித்தவர். வழக்கமாகப் பள்ளி சென்று படித்த மாணவர்களுடன் போட்டிபோட்டு இந்தச் சாதனையை நிகழ்த்தியுள்ளார் அர்ஜுன்.

10-ம் வகுப்புவரை தனியார் பள்ளி ஒன்றில் படித்தேன். ஐ.ஐ.டி.யில் சேரும் கனவை நிறைவேற்ற வழி தேடினேன். அதன் நுழைவுத் தேர்வுக்குத் தயாராக நிறைய நேரம் தேவைப்படும். ஆகையால் தேசிய திறந்தநிலைப் பள்ளிக் கல்வித் திட்டம் பற்றித் தெரியவந்தது. அதன் பாடத்திட்டத்தில் 75 சதவீதம் சி.பி.எஸ்.இ. பாடத்திட்டம். 2 ஆண்டுகளில் ஒரு புறம் பிளஸ் டூ முடித்துவிடலாம். இன்னொரு புறம் ஐ.ஐ.டி. நுழைவுத் தேர்வுக்கும் தயாராகிவிடலாம் என்று திட்டமிட்டேன். எனது இந்தப் புதிய திட்டத்துக்குப் பெற்றோர் பெரிதும் ஊக்கம் அளித்ததோடு பக்கபலமாகவும் இருந்தனர் என்கிறார் அர்ஜுன்.

அதிக நேரம் கிடைத்தது

அவருடைய தந்தை என்.எஸ். பரத், மெர்ச்சன்ட்ஸ் நேவியில் கேப்டனாகப் பணிபுரிகிறார். தாயார் அமிர்தா, இல்லத்தரசி. வழக்கமான பள்ளியில் படிக்காமல் திறந்தநிலைப் பள்ளித் திட்டத்தில் படித்தபோது, சக மாணவர்களோடு பழகும் வாய்ப்பு போன்ற சமூகத் தொடர்புகளை இழந்தாரா எனக் கேட்டபோது,
நிச்சயம் அது இழப்புதான். இருந்தாலும் நேரடி, செய்முறை உள்ளிட்ட வகுப்புக்குச் செல்லும்போது, என்னைப் போன்று வந்த மாணவர்களுடன் பேசிப் பழக முடிந்தது. தேசிய திறந்தநிலைப் பள்ளித் திட்டத்தில் படித்ததன் காரணமாக எனக்கு ஐ.ஐ.டி. நுழைவுத்தேர்வுக்குத் தயாராக அதிக நேரம் கிடைத்தது. பள்ளி சென்று படித்திருந்தால் இந்த அளவுக்குக் கூடுதல் நேரம் கிடைத்திருக்காது என்கிறார் அர்ஜுன்.

ஐ.ஐ.டி. நுழைவுத் தேர்வுக்காகத் தயாராகும்போதே நிச்சயம் தேர்ச்சி பெற்றுவிடுவோம் என்ற அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை அர்ஜுனுக்கு இருந்தது. ஆனால், அகில இந்திய அளவில் 26-வது இடம் பிடித்துத் தமிழக அளவில் முதல் மாணவராக வருவார் என அவர் எதிர்பார்க்கவில்லை. இனி சென்னை ஐ.ஐ.டி.யில் பி.டெக். கம்ப்யூட்டர் சயின்ஸ் படிக்க விரும்புகிறார். 26-வது ரேங்க் பெற்றிருப்பதால் அவரது ஆசை எளிதாக நிறைவேறும்.

விருப்பப்படி படிக்கலாம்

அர்ஜுன் பரத்தைச் சாதனை மாணவர் ஆக்கிய தேசியத் திறந்தநிலைப் பள்ளி கல்வி நிறுவனத்தின் சென்னை மண்டல இயக்குநர் பி.ரவி கூறுகையில்,
பொதுவாகவே திறந்தநிலைக் கல்வித் திட்டம் என்றாலே கல்வித் தரம் குறைவாக இருக்கும் என்று பலரும் தவறாக நினைக்கிறார்கள். அதேபோல பள்ளி செல்ல விரும்பாத மாணவர்கள்தான் இதுபோன்று திறந்தநிலைக் கல்வித் திட்டத்தில் சேருவார்கள் என்ற கருத்தும் பரவலாக நிலவுகிறது. தேசியத் திறந்தநிலைப் பள்ளிக் கல்வி நிறுவனம் என்பது மத்திய மனிதவள மேம்பாட்டு அமைச்சகத்தின் கீழ் இயங்கும் ஒரு கல்வி நிறுவனம். தேசியக் கல்வித் திட்டம் -2005 (National Curriculum Framework-2005) வழிகாட்டி நெறிமுறைகளின்படி உருவான பாடத்திட்டம் இங்கே பின்பற்றப்படுகிறது. சி.பி.எஸ்.இ. பாடத்திட்டத்துக்கு இணையானது இது. தரமான கல்வியை விருப்பப்படி படிக்கும் முறைதான் தேசியத் திறந்தநிலைப் பள்ளிக் கல்வி முறை. இதில் மாணவர்கள் தங்களுக்குப் பிடித்தமான பாடங்களை அவர்களே தேர்வுசெய்துகொள்ளலாம் என்கிறார்.

சுதந்திரமான தேர்வு முறை

திறந்தநிலைக் கல்வித் திட்டத்தில் ஆண்டுக்கு இரண்டு முறை (ஏப்ரல், அக்டோபர்) பொதுத் தேர்வு நடத்தப்படுகிறது. அதுமட்டுமின்றி மாணவர்கள் தாங்கள் விரும்பும் நேரத்திலும் தேர்வு எழுதும் வசதியும் (On Demand Exam-ODE) உண்டு. பிளஸ் ஒன், பிளஸ் டூ ஆகிய இரண்டு பாடங்களையும் உள்ளடக்கியதுதான் இதில் பிளஸ் டூ பொதுத்தேர்வு.

சுயமாகப் பாடங்களைப் படிக்கக்கூடிய வகையிலான புத்தகங்கள் மாணவர்களுக்குக் கொடுக்கப்படுகின்றன. நேர்முக வகுப்புகளும் நடத்தப்படுகிறது. இதில் அனைத்துப் பாடங்களையும் ஒரே நேரத்தில் எழுத வேண்டிய அவசியமில்லை. ஒவ்வொரு பாடமாகவோ இரண்டு பாடங்களாகவோகூட எழுதிக்கொள்ளலாம். தற்போது ஐ.ஐ.டி. நுழைவுத் தேர்வில் வெற்றிபெற்றுள்ள அர்ஜுன் 2 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எங்களிடம் வந்தார். 10-ம் வகுப்புவரை பள்ளி மாணவராக இருந்த அவர், சுதந்திரமாகப் படிக்க விரும்புவதாகச் சொன்னார். தேசியத் திறந்தநிலைக் கல்வித் திட்டம் குறித்து அவரிடம் எடுத்துச்சொன்னோம். நம்பிக்கையோடு சேர்ந்து படித்தார் என்கிறார் ரவி.

தரமான பாடத்திட்டம், விருப்பமான பாடங்களைத் தேர்வுசெய்யும் வாய்ப்பு, விரும்பும் நேரத்தில் தேர்வு எழுதிக்கொள்ளும் வசதி இப்படிப் பல்வேறு வசதிகள் இருந்தும் தேசியத் திறந்தநிலைப் பள்ளிக் கல்வி முறை குறித்துத் தமிழக மாணவர்கள் இடையே போதிய விழிப்புணர்வு இல்லை. தற்போது தமிழ்நாட்டில் ஆண்டுதோறும் 2,500 முதல் 3 ஆயிரம் பேர் வரைதான் இதில் சேருகிறார்கள்.

மருத்துவப் படிப்புக்கு நீட் தேர்வு, அடுத்துப் பொறியியல் படிப்புக்கு அகில இந்திய அளவில் பொது நுழைவுத்தேர்வு என்று கல்விச்சூழல் மாறிவரும் நிலையில், தேசியத் திறந்தநிலைப் பள்ளிக் கல்வித் திட்டமானது வருங்காலத்தில் மாணவர்களுக்கு வரப்பிரசாதமாக அமையும் என்று உறுதிபடக் கூறுகிறார் ரவி.
*****
அடுத்த செய்தி நீட் தீர்வைப் பற்றியது. இதுவும் தமிழ் இந்துவில் வெளியானதே. (24 ஜூன் 2017).

அரசுப் பள்ளியில் பயின்று நீட் தேர்வில் வெற்றி பெற்ற தமிழகத்தைச் சேர்ந்த இரட்டை சகோதரிகள்
-பாரதி ஆனந்த்

நீட் தேர்வில், அரசுப் பள்ளியில் பயின்ற தமிழகத்தைச் சேர்ந்த இரட்டை சகோதரிகள் வெற்றி பெற்றுள்ளனர். மிகவும் எதிர்பார்க்கப்பட்ட, மருத்துவப் படிப்பில் மாணவர் சேர்க்கைக்கான தேசிய தகுதி மற்றும் நுழைவுத் தேர்வு ( நீட் தேர்வு ) முடிவுகள் இன்று (வெள்ளிக்கிழமை) காலை 10.30 மணியளவில் வெளியிடப்பட்டது.

நீட் தேர்வில் முதல் 25 இடங்களைப் பிடித்த மாணவர்கள் பட்டியலில் தமிழகத்தைச் சேர்ந்த எந்த ஒரு மாணவ மாணவியும் இடம்பெறவில்லை என்பது வேதனையான விஷயம்தான். ரேங்க் பட்டியலில் இல்லாவிட்டாலும் நீட் தேர்வில் தமிழகத்தைச் சேர்ந்தவர்களும் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார்கள்.

படம்: தமிழ் இந்துவில் இருந்து

வந்தவாசியைச் சேர்ந்த அன்புபாரதி, நிலாபாரதி சகோதரிகள். வந்தவாசி அரசு மேல்நிலைப் பள்ளியில்தான் அன்பு பாரதியும் நிலா பாரதியும் பயின்றனர். நடந்து முடிந்த பிளஸ் 2 தேர்வில் அன்பு பாரதி 1165 மதிப்பெண்களும், நிலாபாரதி 1169 மதிபெண்களும் பெற்றனர். இதனையடுத்து அவர்கள் நீட் தேர்வுக்கு ஆயத்தமாகினர்.

நீட் தேர்வை எதிர்கொண்டது குறித்து அவர்கள் 'தி இந்து'விடம் கூறும்போது, "பிளஸ் 2 தேர்வு முடிந்தவுடன் ஐந்து நாட்கள் ஓய்வு எடுத்தோம். பின்னர் நீட் தேர்வுக்காக திட்டமிட்டோம். நீட் 2014 தேர்வு வினாத்தாள், எய்ம்ஸ் முந்தைய வினாத்தாள்களை வாங்கி பயிற்சி மேற்கொண்டோம். பள்ளியில் நல்ல மதிப்பெண் எடுத்திருந்தும் எங்களுக்கு அந்தக் கேள்விகள் புதிதாக இருந்தன. அதனால், சிபிஎஸ்இ 11, 12 வகுப்பு புத்தகங்களை வாங்கிப் படித்தோம்.

அதன் பின்னரே எங்களால் அந்தக் கேள்வித்தாளில் இருந்த வினாக்களுக்கு பதில் அளிக்க முடிந்தது. நீட் தேர்வை சிறப்பாக எதிர்கொள்ள வேண்டுமானால் சிபிஎஸ்இ தரத்துக்கு பாடத்திட்டம் மாற்றப்பட வேண்டும்" என்றனர்.
******
எனது கருத்து:

பள்ளிக் கல்வித் துறையில் மாற்றங்கள் கொண்டுவர நாளாகலாம். அதுவரையில் மாணவர்களின் நலனுக்கு யார் பொறுப்பு? பெற்றோர்கள் மட்டுமே. சலுகைகளைக் கேட்டுப்பெறலாம. அது அரசியல்வாதிகள் செய்யும் வேலை. பெற்றோர்கள் செய்யவேண்டியது, ‘அவையத்து முந்தி இருப்பச் செயல்.’ அதற்கு எல்லாவிதமான போட்டித்தேர்வுகளுக்கும் தயாராக இருக்கும் நிலையில் நமது குழந்தைகளை நாம்தான் தயார்ப்படுத்தவேண்டும். நமது கடமையை நாம் யாருக்காகவும் விட்டுக்கொடுக்க முடியாது.

அதே சமயம், நீட் தேர்வில் அல்லது IIT நுழைவுத்தேர்வில்  வெற்றிபெறாத குழந்தைகளை ஏதோ கொலைக்குற்றம் செய்துவிட்டவர்களைப் போல நாம் பார்க்கவேண்டியதில்லை. போட்டியிடும் மொத்த மாணவர் எண்ணிக்கையில் நூற்றுக்கு ஒருவரே இறுதியில் வெற்றிபெறக்கூடும் என்பது கவனிக்கவேண்டிய விஷயம்.

இந்தவகையில், ஆந்திர மாணவர்களை நாம் பாராட்டியே ஆகவேண்டும். IIT அல்லது MEDICAL தான் சேரவேண்டும் என்று மாணவன் விரும்பினால், அதற்காக, ப்ளஸ்-2 முடித்தபிறகு ஒரு வருடம் வேறு வேலைகள் செய்யாமல், வேறு படிப்புகளில் சேராமல், முழுக்க முழுக்க தங்களைத் தயார்ப்படுத்திக்கொண்டு அதன்பிறகே நுழைவுத்தேர்வை எதிர்க்கொள்கிறார்கள். அதற்குப் பெற்றோர்களும் முழு ஆதரவு அளிக்கிறார்கள். ஆகவேதான் எந்த அனைத்திந்திய நுழைவுத்தேர்வுகளிலும் ஆந்திர மாணவர்கள் மிகுந்த எண்ணிக்கையில் வெற்றிபெறுகிறார்கள்.

தமிழ்நாட்டில் இது நடப்பதில்லை. காரணம், இலவசங்களால் வளர்ந்த மாநிலம் இது. உழைப்பின்றி இலவசத்தின் மூலமாகவே எல்லாம் நடந்துவிடவேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கும் மாநிலம் இது. அப்படிப்பட்ட மனநிலையில் மக்களைத் தொடர்ந்து நிறுத்திவைத்தால் மட்டுமே தங்களுக்கு வாக்குகள் கிடைக்கும் என்று தமிழக அரசியல்வாதிகள் நம்புகிறார்கள். விளைவு, நமது மாணவர்களை வெற்றிக்கான உழைப்பைத் தொடர்ந்து வழங்கிடும் மனநிலையில் நாம் வைக்கவில்லை. அரசாங்க உத்தரவுகள் மூலம் எப்படியாவது விரும்பிய கல்லூரிகளில் இடம் பெற்றுவிடலாம் என்ற நப்பாசையைத்தான் நாம் உண்டாக்கிவிட்டோம். அதனால் நம் குழந்தைகளின் மன உளைச்சலுக்கும் தாழ்வு மனப்பான்மைக்கும் நாமே காரணமாகிவிட்டோம். 

ஸ்டேட் போர்டு-க்குப் பதில் CBSE கொண்டுவந்துவிடலாம். ஆனால் அதிலும் இலவசமும் சலுகைகளும் வேண்டும் என்று அரசியல்வாதிகள் கூக்குரல் எழுப்புவார்கள். அது நின்றால் மட்டுமே தமிழ்நாட்டு மாணவர்களின் எதிர்காலம் பத்திரமாக இருக்கும். இல்லையென்றால், ஆந்திரா மாணவர்கள்தாம் எங்கும் முன்னணியில் இருப்பார்கள்!

இப்போதே தமிழ்நாட்டு வர்த்தக நிறுவனங்களில் வடகிழக்கு மாநிலத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் அதிகம் பணிபுரிகிறார்கள். எதிர்காலத்தில் தமிழ்நாட்டுக் கல்லூரிகளிலும் மருத்துவமனைகளிலும் பிற மாநிலத்தவர்களே பணிகளில் ஆதிக்கம் செலுத்துவார்கள் என்று எதிர்பார்க்கலாம். இதை மாற்றுவதற்கான திறவுகோல் பெற்றோர்களாகிய நம்மிடமே உள்ளது. மாணவனின் இயல்புக்கு ஏற்புடைத்தான கல்விமுறையைத் தேர்ந்தெடுத்து, எப்படிப்பட்ட நுழைவுத்தேர்வுகளையும் எதிர்கொள்ளும் மனவலிமையையும் அறிவுக்கூர்மையையும் அவனுக்கு அமைத்துக்கொடுக்கும் பெரும்பணி நம்முடையது. அரசுடையது அல்ல. 

அதற்கு உதாரணமே இக்கட்டுரையில் எடுத்துக் காட்டப்பட்டுள்ள ஒரு மாணவனும் இரண்டு மாணவியரும். 

*****