வடை சுட்டால் போலீஸ் வருமா அமெரிக்காவில்? (இன்று கிழமை வெள்ளி-2)

வடை சுட்டால் போலீஸ் வருமா அமெரிக்காவில்? (இன்று கிழமை வெள்ளி-2)

(அட்லாண்டிக் கடலோரம்)

அமெரிக்காவில் 11ஆவது நாள்

எங்கள் முதல் அமெரிக்க பயணத்தின் போது நடந்த நிகழ்ச்சி இது…

நியூஜெர்ஸியில் நதிவிளிம்பு (ரிவர் எட்ஜ்) என்ற பகுதியில் என் மகளின் வீடு இருந்தது. ஹேக்கன்ஸாக் நதியின் ஒரு முனையில், புதிய பாலம் (நியூ பிரிட்ஜ் லேண்டிங்)  அருகில் அமைந்திருந்த வரிசை வரிசையான அடுக்கு வீடுகளில் ஒன்றின் தரைத் தளத்தில் அவள் குடியிருந்தாள். 

அமெரிக்கச் சுதந்திரப் போரின்போது, பிரிட்டிஷ் படைகளிடமிருந்து தப்புவதற்காக ஜார்ஜ் வாஷிங்டன் தலைமையிலான அமெரிக்கப் படையினர் இந்த பாலத்தின் கரையில் தான் பின் வாங்கினார்களாம். (1776 நவம்பர் 20). அதைக் குறிக்கும் ஒரு நினைவுப் பலகை பாலத்தின் அருகில் உள்ளது. 

மிகவும் அமைதியான இடம். நதிக்கரை என்பதால் நதியில் நீந்திக் கொண்டிருக்கும் வாத்துக்கள் கூட்டம் கூட்டமாகக் கரையேறி இந்தக் குடியிருப்பு பகுதிக்கு வந்துவிடும். அதைத் தவிர்க்கும் பொருட்டு, வாத்துக்களுக்கு யாரும் உணவளிக்கக் கூடாது என்று  பெரிய எழுத்தில் எழுதப்பட்ட பலகை ஒன்று கார் நிறுத்தப்பகுதியில் அமைக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால் வாத்துக்களுக்கு எழுதப்படிக்கத் தெரியாது என்பதால் இந்தப் பலகையின் அருகிலேயே அவை சுதந்திரமாக நடமாடும்.

அடிக்கடி அழகான வரிசையில் வந்து, 'க்வேக்', 'க்வேக்' என்ற ஓசையோடு நதியின் ஒரு கரையில் இருந்து பாலத்தின் மீது ஏறி, மறு கரையில் சென்று, அதே நீரில் கலந்து கொள்ளும். தரைத்தளம் என்பதால் வாயில் கதவைத் திறந்து வெளியில் வந்து நாங்கள் அக்காட்சியை இரசிப்பதுண்டு. 

ஒரு நாள் என் மகள் அலுவலகத்திற்குச் சென்று விட்ட பிறகு காலை சுமார் 9 மணி இருக்கும், நதியோரம் பெருத்த கூச்சல் எழுந்தது. வாகனங்கள் செல்லும் முக்கிய சாலையிலிருந்து எல்லா விளக்குகளையும் எரிய விட்டபடி இரண்டு மூன்று போலீஸ் கார்களும், சில மினி டிரக்குகளும் எங்கள் நதிமுனை குடியிருப்பை நோக்கி விரைந்து வந்து கொண்டிருந்தன. பின்னாலேயே ஆறேழு காவலர்கள் தங்கள் கனத்த பூட்ஸின் 'தடக் தடக்' ஓசையோடு  பாலத்தை நோக்கி ஓடினார்கள். பாலத்தின் எதிர்ப்புறத்தில் இருந்து அதேபோல் இன்னொரு போலீஸ் அணி எங்கள் பகுதியை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தது. வாசல் கதவை இறுகச் சாத்திக்கொண்டு ஜன்னல் வழியாக என்ன நடக்கிறதென்று எட்டிப் பார்த்தோம்.

போலீசாரால் தேடப்பட்டு வந்த ஒரு திருடன் அவர்களால் பிடிக்கப்படும் கடைசி நேரத்தில் இந்த வழியாகத் தப்பித்து விட்டானாம். அவனைத் தேடிக் கொண்டுதான் எல்லா பக்கங்களிலும் போலீஸ் வேட்டை நடக்கிறது என்று தெரிந்தது. 

சில வீடுகளின் முன்பு போலீசார் நின்று கொண்டு ஜன்னல் வழியே உள்ளே இருந்தவர்களிடம்  ஏதோ விசாரித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். எங்கள் வீட்டிற்கும் வந்து விசாரிப்பார்களோ என்ற காரணமில்லாத அச்சம் எழுந்தது. 

சிறிது நேரத்தில் 'டப்' என்ற சத்தம் கேட்டது. அதாவது சைலன்ஸர் பொருத்திய துப்பாக்கியின் வெடிச் சத்தம்! வெடித்தது திருடனின் துப்பாக்கியா, போலீஸ்காரர் துப்பாக்கியா என்று தெரியவில்லை. 

(மறுநாள் செய்தித்தாளில் பார்த்தபோதுதான் அது போலீஸ்காரின் வெடி என்று தெரிந்தது. எப்படியோ திருடனின் உயிருக்கு பாதகம் இல்லாமல் அவனைப் பிடித்துவிட்டார்கள்.)

இதற்குள் பல குடியிருப்புகளில் இருந்தது மக்கள் வெளியே வந்து தங்கள் கவலையைப் பகிர்ந்து கொண்டார்கள்.  திருடர்கள் அம்மாதிரி நதிமுனை  வழியே ஓடி வந்து தப்புவது   முன்பெல்லாம் அதிகம் என்றும் தற்போது குறைந்து விட்டதாகவும் பேசிக்கொண்டார்கள்.  அதைக் கேட்டதும் எங்களுக்குச் சற்று நிம்மதி ஏற்பட்டது. சிறிது நேரத்தில் எல்லோரும் வீடு திரும்பித் தத்தம் கதவுகளைச் சாத்திக் கொண்டார்கள்.

அன்று வடை செய்யவேண்டும் என்று என் மனைவி (தன் மனதில் திட்டமிட்டு) அதற்கான மாவை அரைத்து வைத்திருந்தாள். மாலையில் வீடு திரும்பும் பெண்ணுக்கு வியப்பூட்ட  வேண்டும் என்பது அவளுடைய திட்டமாக இருக்கவேண்டும். 

அடுப்பை மூட்டி, அகன்ற வாணலியில் எண்ணெய் விட்டு, அது நன்கு கொதித்த பிறகு, வடைகளைத் தட்டி அதில் போட்டு கரண்டியை ஏந்தியபடி கலக்கிக் கொண்டிருந்தாள். முதல் இரண்டு வடைகளை எடுத்து ஒரு தட்டில் வைத்து, கணவன் என்ற முறையில் என்னுடைய கடமையை நிறைவேற்றச் சொன்னாள். அதாவது ருசி பார்க்கச் சொன்னாள்!

சூடு குறையாத வடையை நான் உஷ் உஷ் என்று வாயினால் ஊதிக் கொண்டிருந்தபோது, அண்ட சராசரங்களையும் பிளக்கும் வகையில் ஒரு பெரிய ஓசை வீட்டின் நடுக்கூடத்தில் இருந்து எழுந்தது. எங்களுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. என் மனைவி வடை அடுப்பை அதோடு நிறுத்திக் கொண்டாள். அவசரம் அவசரமாகத் தன் பெண்ணுக்கு போன் செய்தாள். (கையில் பாதியும், வாயில் பாதியுமாக ஒரு சூடான வடை இருந்ததால்  அந்தப் பணியை நான் செய்ய முடியாமல் போனதை அறிக.) 

தான் ஏதும் தவறு செய்து விட்டதாக மகள் சொல்லி விடுவாளோ என்ற அச்சம் வேறு அவள் மனதில் கிலியை எழுப்பியது. 

நல்லவேளை, மகள் உடனடியாக போனை எடுத்தாள். விஷயத்தைப் புரிந்து கொண்டு தாயிடம் எந்த கோபமும் இல்லாமல் பேசினாள். அது "ஸ்மோக் அலாரம்" என்றும், வடை செய்யும் பொழுது எண்ணெய்ப் புகை எழுந்ததால் அலாரம் 'ட்ரிகர்' ஆகி அந்தச் சத்தம் உண்டாகி இருக்கும் என்றும் விளக்கினாள். அதை 'ஆஃப்' செய்வதற்கான வழியையும் சொன்னாள்.

எல்லா ஜன்னல்களையும் கதவுகளையும் உடனடியாகத் திறந்து,  சற்று நேரம் கழித்து மூடச் சொன்னாள். 

அதன்படி நான் வாசல் கதவைத் திறப்பதற்கும் வாசலில் ஒரு போலீஸ் அதிகாரி நிற்பதற்கும் சரியாக இருந்தது. 

அலாரம் ஓசையைக் கேட்ட அடுத்த வீட்டுக்காரர்கள் யாராவது 911க்கு போன் செய்திருப்பார்களோ? ஒருவேளை,  போலீசில் அனுமதி பெறாமல் வடை செய்வது இந்த ஊரில் குற்றமாகக் கருதப்படுமோ என்ற கவலை  என் மனைவியின் முகத்தை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டது. ஆனால் எதுவும் பேசவில்லை.

போலீஸ் அதிகாரி மிகுந்த மரியாதையோடு, வீட்டில் யார் யார் இருக்கிறோம் என்று கேட்டார். சொன்னோம். மகளைப் பார்க்க, இந்தியாவிலிருந்து பெற்றோர்கள் வந்திருக்கிறோம் என்று தெரிவித்தோம்.  

அன்று காலை ஒரு திருடன் அந்த வழியாக ஓடி வந்ததைச் சொல்லி, குடியிருப்பாளர்கள் ஜாக்கிரதையாக இருக்க வேண்டும் என்று வீடு வீடாகச் சென்று எச்சரிப்பதுதான் தன்னுடைய நோக்கம் என்று தெரிவித்து அவர் விடைபெற்றார். 

வடைக்கும் போலீசுக்கும் ஒரு தொடர்பும் இல்லை என்று தெரிந்தவுடன்  நிம்மதியோடு என் மனைவி தன் வடை சுடுதலை மீண்டும் தொடங்கினாள். 

அன்று சுட்ட வடைகள் வழக்கத்தை விடவும்சுவையாக இருந்ததாகத்
தோன்றியது.

(இந்தக் கடைசி வரிக்கு நான் பிரபல எழுத்தாளர் அமரர் மணியனுக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும். "சொல்லத்தான் நினைக்கிறேன்" என்று திரைப்படமாக வந்த அவருடைய குறுநாவல் "இலவு காத்த கிளி யோ?"வின் கடைசி வரி இது: 'அன்று வேப்பம்பூப் பச்சடி, மற்ற எல்லாரையும் விட மங்களத்துக்கு அதிகம் இனித்தது.')

-இராய செல்லப்பா நியூஜெர்சி யில் இருந்து. 

*************************************************************************************

இருக்கும் இடத்தை விட்டு…(இன்று கிழமை வியாழன்-2)

 இருக்கும் இடத்தை விட்டு…(இன்று கிழமை வியாழன்-2)

(அட்லாண்டிக் கடலோரம்)

அமெரிக்காவில் பத்தாவது  நாள்  

"இருக்கும் இடத்தை விட்டு இல்லாத இடம் தேடி- எங்கெங்கோ அலைகின்றார் ஞானத்தங்கமே - அவர் ஏதும் அறியாரடி ஞானத் தங்கமே!" என்பது சித்தர் பாடல்.

பிள்ளைகளைப் பெற்று, வளர்த்து, படிக்க வைத்து, வெளிநாட்டு வேலைக்கு அனுப்பி,  அவர்கள் வசதியோடு இருக்கும் நாளில் சில மாதங்கள் அவர்களோடு தங்குவதற்காக வெளிநாட்டிற்கு வரும் பெற்றோர்கள்  சிலர்,  தங்களுக்கு ஏற்படும் இனிமை குறைந்த நினைவுகளை வெளிப்படையாகப் பகிர்ந்து கொள்ளத் தயங்குகிறார்கள். 

காலம் ஓரளவுக்கு அவர்களின் மனக்குறைகளை மறக்க வைத்தாலும், தாங்கள் எதிர்பார்த்தபடி தங்களுக்கு வரவேற்பு கிடைக்காது அவர்கள் மனதில் நீங்காத வடுவாக நின்றுவிடுகிறது.

இதுவரை 12 முறைகளுக்கு மேல் அமெரிக்கா வந்து விட்டேன். ஒவ்வொரு முறையும் இம்மாதிரி மனக்குறை உடைய பெற்றோர்கள் ஒருவரையாவது சந்திக்காமல் இருந்ததில்லை. அவர்களில்  தமிழர்கள் உண்டு, தெலுங்கர்கள் உண்டு, கன்னடர்கள் உண்டு. இந்தி பேசுவோரும் உண்டு. எந்த மொழியானாலும் பெற்றவர்களுக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் இடையிலான உறவு முறை, அதில் ஏற்படும் சங்கடங்கள் எல்லாம் அனைவருக்கும் பொதுவானதாகவே தெரிகின்றன.

நியூஜெர்சியில்  ஒரு பூங்காவில் உலவிக் கொண்டிருந்தபோது சென்னைத் தமிழர் ஒருவரைக் கண்டேன். சென்னையில் நான் இருக்கும் பகுதிக்கு இரண்டு கிலோமீட்டர் தொலைவில் தான் அவர் குடியிருப்பவர். மகனுக்குக் குழந்தை பிறந்திருப்பதால் பார்க்க வந்ததாகக் கூறினார். மகனுடைய முகவரியைக் கேட்டபோது, ஆச்சரியமாக இருந்தது. ஏனென்றால் என் மகள் இருந்த வீட்டிற்கு மிக அருகில் தான் அந்தக் குடியிருப்பு!

அவருக்கும் அது வியப்பாக இருந்தது. சந்தோஷமாகவும் இருந்தது. கட்டாயம் வீட்டுக்கு வர வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டார். நானும் உடனிருந்த என் மனைவியும் அவர்களையும் எங்கள் வீட்டிற்கு வரவேண்டும் என்று  அழைத்தோம். அவர் ஒரு வக்கீல். நான் வங்கி அதிகாரி. இருவருக்கும் பொதுவான பொருளாதாரப் பிரச்சினைகள் குறித்து வெகு நேரம் பேசிக்கொண்டு இருந்தோம்.

பூங்காவிலிருந்து திரும்பி நடந்து வரும்பொழுது அவர் வீட்டைக் கடந்துதான் எங்கள் வீட்டிற்குச் செல்ல வேண்டும். எங்களுக்கு முன்பே வீட்டை அடைந்து இருந்த அவர், முதல் மாடியில் இருந்து எங்களைப் பார்த்து கையசைத்தார். கைக்குழந்தையோடு அவருடைய மகளும் எங்களைப் பார்த்துப்  புன்சிரித்தார். மறுநாள் காலை எங்களை வரவேண்டும் என்று அவர்கள் அழைத்தார்கள். 

என் மகளிடம் கூறிய பொழுது, அவள் இந்த நாட்டில் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய சில பண்பாட்டு நடைமுறைகளைப் பற்றிக் கூறினாள். அவற்றில் ஒன்று, குழந்தைகள் உள்ள வீட்டைப் பார்க்கச் செல்லும் போது, குழந்தைகளின் வயதுக்கேற்ப ஒரு பரிசுப் பொருளை மறவாமல் கொண்டு போக வேண்டும் என்பது. பரிசின் விலைமதிப்பு நம்முடைய வாழ்க்கைத் தரத்திற்கு ஏற்றதாக இருக்க வேண்டும். அழைக்கப்பட்டவர்கள் மட்டுமே செல்ல வேண்டும் என்பது இரண்டாவது விதி. 'இஷ்ட மித்திர பந்துக்களுடன்' வருமாறு கல்யாணப் பத்திரிகைகளில் போடுவதெல்லாம் இங்கே செல்லுபடியாகாது. முன்னறிவிப்பு இல்லாமல் அதிகப்படியான உறுப்பினர்களை அழைத்து கொண்டு போனால், அது நட்பை முறிப்பதாக அமைந்து விடலாம். 

மேற்படி விதிகளுக்கு உட்பட்டு, கையில் உரிய பரிசுப் பொருளுடன் நானும் மனைவியும் அவர்கள் வீட்டிற்குச் சென்றோம். அண்மையில்தான் அமெரிக்கா வந்திருந்ததால் வீடு எளிமையான வசதிகளுடன் இருந்தது. கணவனுக்கு மட்டுமே வேலை. இட்லியும் வடையும் காபியும் ஓர் இனிப்பும் கிடைத்தன. மூன்று மாதக் குழந்தை அழகாக இருந்தது. ஆசி வழங்கி விட்டுக் கிளம்பினோம்.

மாத இறுதிக்குள் எங்கள் வீட்டிற்கு வருவதாக அவர்கள் வாக்குறுதி அளித்தார்கள். ஆனால் வரவில்லை. அதிகம் பழகாதவர்களிடமிருந்து அலைபேசி எண்ணைக் கேட்டுப் பெறும் வழக்கம் இங்கு இல்லை. எனவே அவர்களை நினைவூட்டுவதற்கும் வழியில்லை. ஆனால் அவரும் மனைவியும் எங்கள் வீட்டெதிரில் இருந்த  நடைபாதையில்தான் மாலை நேரங்களில் பேசிக் கொண்டு செல்வார்கள். அப்போது சில முறை அவர்களைப் பார்த்து கையசைத்து இருக்கிறேன். பதிலுக்கு கையசைப்பு கிடைத்ததே தவிர அவர்களின் வருகை பற்றிய தகவல் இல்லை. 

மேலும் சில மாதங்கள் கழித்து நாங்கள் இந்தியா திரும்பி விட்டோம். அவர்கள் வருகை தராதது பற்றி என் மகளுக்கு வருத்தமே. 

திடீரென்று ஒரு நாள் சென்னையில் என்னுடைய எண்ணுக்கு அவரிடம் இருந்து போன் வந்தது. சில காரணங்களால் சொன்னபடி வர முடியவில்லை என்று வருத்தம் தெரிவித்தார். சில நாட்களுக்குப் பிறகு மீண்டும் ஒருமுறை பேசினார். "நாங்கள் போனதே செலவுக்குரிய  விஷயமாக அவர்களுக்குத் தோன்றிவிட்டது. பரிசுப்பொருள் வாங்குவதற்குக் கடைக்குச் செல்லவும் எங்களுக்கு வழி தெரியாது. அவர்கள் இன்னும் கார் வாங்காததால் எங்களை அழைத்துக் கொண்டு எங்கும் போவதற்கும் வழியில்லை. வீட்டுக்குள்ளேயே நான்கு மாதமும் அடைந்து கிடந்தோம். குறைந்தபட்சம்  சுதந்திரதேவி சிலையைக் கூடப் பார்க்க முடியாமல் போயிற்று" என்று மிகவும் வருத்தப்பட்டார். 

"நீங்கள் மிகவும் அதிர்ஷ்டசாலி. நல்ல குழந்தைகளைப் பெற்று இருக்கிறீர்கள்" என்று அவர் சொன்னபோது அதில் பொறாமையில்லை. தன்னிரக்கமே தெரிந்தது.

இன்னொரு வருடம்  அமெரிக்கப் பயணத்தின்போது இது நடந்தது. சென்னையில் இருக்கும் மிக மிக நெருங்கிய நண்பர் ஒருவர் பிலடெல்பியா வந்திருந்தார். நியூயார்க் இன்னும் பார்க்கவில்லை என்றார். வாருங்கள் எங்கள் வீட்டில் தங்கி எல்லாவற்றையும் பார்க்கலாம் என்று அழைப்பு விடுத்தேன். என் மகளும் மருமகனும் சுற்றுப்பயணத்தில் மிகுந்த  ஆர்வம் கொண்டவர்கள். அவருடைய வருகையை ஆர்வத்தோடு எதிர்பார்த்தார்கள். ஆனால் அவர் வரவில்லை. ஒரே விஷயம், அவர் சென்னை திரும்புவதற்கு சில நாள் முன்பு போன் செய்தார். அவருடைய மகனுக்கு திடீரென்று சென்ற வாரத்தில் ஒருநாள் விடுமுறை கிடைத்ததால், அவனோடு நியூயார்க் வந்து  எல்லா இடங்களையும் பார்த்துவிட்டதாகக் கூறினார்.  

பின்னால் ஒரு சமயம் அவருடைய மகனைச் சென்னையில் சந்தித்தேன்.  "நியூயார்க் வந்து விட்டு அப்பாவை எங்கள் வீட்டிற்குக் கூட்டி வராமல் போய் விட்டீர்களே" என்றேன். "நியூயார்க்கா? நான் எங்கே வந்தேன்? அப்பாவுக்கும் வருத்தம்தான். என்ன செய்வது? அந்த மூன்று மாதங்களும் ஒரு நாள் கூட எனக்கு விடுமுறை கிடைக்கவில்லை. அவர் பிலடெல்பியாவைச் சுற்றிப் பார்த்ததோடு சரி" என்றான்!

இங்கு, அமெரிக்காவில், சரியான வேலை, சரியான சம்பளம், சொந்த வீடு, சொந்தக் கார் இவற்றில் ஒன்று குறைந்தாலும் அது அவர்களிடம் தாழ்வு மனப்பான்மையை உண்டாக்கி விடுகிறது. பெரும்பாலும் வரவுக்கும் செலவுக்கும் சரியாகவே இருக்கும் என்பதால் பெற்றோர்கள் வரும்போது அவர்களின் விருப்பங்களைப் பூர்த்தி செய்வது பிள்ளைகளுக்கும் பெண்களுக்கும் சற்றே கடினம்தான். நல்ல வேலையில் இருப்பவர்களுக்கு இன்னும் ஒரு சங்கடம்: பெற்றோர்களை முக்கியமான இடங்களுக்கு  அழைத்துச் செல்ல விரும்பினாலும் சேர்ந்தாற்போல் சில நாட்கள் விடுமுறை கிடைப்பது அரிது.  "மகன் தந்தைக்கு ஆற்றும் உதவி" தள்ளிப் போய்க் கொண்டே இருக்கும்.

ஒருவகையில் சிலர் சொல்வது  போல நான் அதிர்ஷ்டசாலியாகத் தான் இருக்க வேண்டும். எள் என்றால் எண்ணெய் ஆகத்தான் இருக்கிறார்கள் என் குழந்தைகள். அவர்களாகவே எங்களுக்கான சுற்றுப்பயணத்தை முன்கூட்டியே திட்டமிட்டு ஏற்பாடு செய்து விடுகிறார்கள். எனது நண்பர்களைச் சந்திக்க வேண்டுமென்றால், தங்களுக்கு எவ்வளவு வேலை இருந்தாலும் காரை எடுத்துக் கொண்டு வந்து விடுகிறார்கள்.  விரும்பிய உணவகங்களுக்கு அழைத்துச் செல்கிறார்கள். நாடு திரும்பும் போது வஞ்சனையின்றி நண்பர்களுக்கும் உறவினர்களுக்கும் பரிசுப் பொருட்களை வாங்கித் தருகிறார்கள். பயணச் செலவையும் அவர்களே ஏற்றுக் கொண்டு விடுகிறார்கள்.

"என்ன தவம் செய்து விட்டேன்" என்பதுதான் சரியான வார்த்தை.

 -இராய செல்லப்பா நியூஜெர்சி யில் இருந்து.

"ஜெ.பா." என்னும் சிறுகதைத் திலகம் (இன்று கிழமை புதன்-2)

 "ஜெ.பா." என்னும் சிறுகதைத் திலகம்

(இன்று கிழமை புதன்-2)

அமெரிக்காவில் ஒன்பதாவது நாள்

நான் நியூஜெர்சி வந்து சேர்வதற்கும், அவர் கலிபோர்னியாவில் இருந்து சென்னை வந்து சேர்வதற்கும் சரியாக இருந்தது. 

நல்ல மனிதர். எப்போதும் சிரித்த முகம். முகத்தில் ஒரு வசீகரம். குறிப்பாகப் பத்திரிக்கை யாசிரியர்களைத்  தன்பால் கவனம் கொள்ள வைக்கும் வசீகரம். மருத்துவத்தில் மட்டுமின்றி, தான் கலந்து கொள்ளும் எல்லா இலக்கியப் போட்டிகளிலும் பரிசு பெற்றுவிடும் கைராசி. 

அவர் தான், மு.வ., நா.பா., இ.பா., மாதிரி இரண்டு எழுத்தால் அறியப்படும் மிகச் சில தமிழ் எழுத்தாளர்களில் ஒருவர், அண்மைக்காலமாக நிறைய சிறுகதைகள் எழுதிக் குவித்துக் கொண்டிருக்கும் நண்பர் 'ஜெ.பா.' என்னும் ஜெ. பாஸ்கரன்.

சிறு வயதிலிருந்தே டாக்டர் என்றால் உங்களைப் போலவே  எனக்கும் பயம்தான்.  நாக்கை நீட்டச் சொல்வார். குறுக்கும் நெடுக்குமாகக் கேள்வி கேட்பார். கசப்பு மருந்து கொடுப்பார். தனியாக கிளினிக் வைத்திருக்கும் டாக்டர் என்றால் டெட்டால் நெடியையும் மீறி சதா சிகரெட் வாசம் இருக்கும். 

ஆனால் நமது ஜெ. பாஸ்கரன் உண்மையில் நல்ல டாக்டர். யாரிடமும் எரிந்து விழுவது இல்லை. தேவையில்லாத மருந்துகளை எழுதிக் கொடுப்பதில்லை. அதேபோல தேவையில்லாத எழுத்துக்களை எழுதுவதும் இல்லை.

'துட்டு' டாக்டர்களுக்கு மத்தியில் இவர் ஒரு 'பட்டு' டாக்டர். (பட்டு டாக்டர் பற்றி: https://chellappatamildiary.blogspot.com/2022/04/1_16.html)

ஜெ.பா. ஒவ்வொரு 'குவிகம்' ஜூம் நிகழ்விலும் தவறாமல் கலந்து கொள்வார். 'விருட்சம்' அழகியசிங்கர் கேட்டுக் கொண்டால் அவருடைய ஜூம் நிகழ்வுகளிலும் மறக்காமல் கலந்து கொண்டு சிறப்பாகக் கதை விமர்சனம் செய்வார். புத்தக வெளியீடுகளிலும், நடன அரங்கேற்றங்களிலும், நகரின் பெரிய மனிதர்கள் கலந்து கொள்ளும் எல்லா விழாக்களிலும் முதல் வரிசையில் இவருக்கு ஓர் இடம் உண்டு.  காலைத் தூக்கி நின்றாடும் சபாபதியின் நகரத்தில் பிறந்தவர் என்பதால் இயற்கையாகவே கலாரசனை அவரின் ஒவ்வொரு அணுவிலும் கலந்திருக்கிறது போலும்.  நாம் பொறாமைப்பட்டு என்ன பயன்?

ஜெ.பா.வின் இரண்டாவது சிறுகதைத் தொகுப்பு "கிணற்றுக்குள் காவிரி". சூட்சுமம் கலந்த  இத் தலைப்பு வாசகனின் மனதில் எளிதாக நுழைந்து விடுகிறது என்றால், தெளிவான, அழகான, பொருத்தமான,  நடைச் சித்திரங்களால் உள்ளிருக்கும் கதைகள் வாசகனை மகிழ்ச்சியில் திக்குமுக்காட வைக்கின்றன.

“சிதம்பரம் தாண்டி, கொள்ளிடம் பாலத்தின் மேல் மெதுவாகச் செல்லும் ரயிலில், ஜன்னல் கம்பிகளில் கன்னம் பிதுங்க, கீழே கரை புரண்டோடும் காவிரியை, விழிகள் அகலப் பார்த்துச் சென்றிருக்கிறேன். சமீபத்தில், காவிரி புஷ்கரத்திற்குச் சென்ற போது, ஆற்று மணலில் ஆழ்துளையிட்டு, நீர் இறைத்து, தொட்டி போல் கட்டிய துலாக் கட்டத்தில் முதுகு நனையாமல் மூழ்கி எழுந்தபோது, கண்களில் மட்டும் நீர் வழிந்தோடியது. ஐம்பது வருடங்களில், நல்லவற்றையெல்லாம் விட்டு வெகுதூரம் வந்து விட்டதைப் போன்ற ஓர் உணர்வு - - அப்போது தோன்றியதுதான், 'கிணற்றுக்குள் காவிரி'” என்று தன் முன்னுரையில் கூறுகிறார் ஆசிரியர். 

ஆனால் இது இழந்தவற்றைப் பற்றி  நொந்த உள்ளத்தவன்  பாடும் சோகக் கனவுகளின்  தொகுதி அல்ல. மாறாக இன்றைய வாழ்க்கையின் பல்வேறு அம்சங்களையும் பிரதிபலித்துக் காட்டும் சுருக்கமான எழுத்தோவியங்களின் தொகுப்பே ஆகும்.

இத்தொகுப்பில் 22 கதைகள் உள்ளன. ஆனால் ஆசிரியரோ 21 கதைகள் என்று கூறுகிறார். அவருக்கே தெரியாமல், வாசகர்களுக்கு போனசாக,  22வது கதையை இத்தொகுப்பில் சேர்த்தவர் யாரோ அவருக்கு நம் வாழ்த்துகள்.

நம் காலத்து இலக்கியப் பிதாமகரான ‘அமுதசுரபி’யின் திருப்பூர் கிருஷ்ணன் (thiruppurkrishnan@hotmail.com) (9282234525) இந்த நூலுக்கு முன்னுரை வழங்கியிருக்கிறார். "தேர்ந்த கலைத் திறனோடு எழுதப்பட்ட ஒரு சிறந்த சிறுகதை, அதன் இறுதி முடிவை நோக்கியே நகர்கிறது. இறுதியில் எப்படி முடியும் என ஊகிக்கவே இயலாமல், அந்த முடிவைப் படித்ததும் அடடா என பிரமிக்க வைக்குமானால், அந்தக் கதை சிறந்த கதைதான் என்பதில் சந்தேகமில்லை" என்கிறார். இந்த இலக்கணப்படி பார்த்தால் இத்தொகுப்பிலுள்ள 17 கதைகள் சிறந்த கதைகள் தாம். அப்படியானால் மீதமுள்ள ஐந்து? அவை "மிகச் சிறந்த" கதைகள் எனலாம்!  (அந்த ஐந்தையும் நீங்களே கண்டுபிடிக்கவேண்டும். நான் சொல்லப்போவதில்லை!)

நூலின் தலைப்பாக அமைந்திருக்கும் ‘கிணற்றுக்குள் காவிரி’ என்ற கதையைக் காலையில் ஏழிலிருந்து எட்டு மணிக்குள் காலை உணவாகப் படிக்கவேண்டும். காரணம் கதையில் வரும் சுந்தராம்பாள் பாட்டி, 

பிள்ளையோட படிப்புக்கும், கண்ணியமான வாழ்க்கைக்கும் தனக்குத் தெரிந்த சமையல் வேலையையே நம்பினாள். பெரிய படிக்கு இரண்டுபடி அரிசியும், நாலு ஆழாக்கு உளுந்தும் போட்டு அரைத்து வைத்தால், வீட்டிலிருந்தபடியே காலையில இருநூறு இட்டிலி வியாபாரம்! பெரிய சைஸ் அலுமினிய இட்டிலிப் பானையில், ஐந்து இட்டிலித் தட்டு மூன்று வைக்கலாம்! தேங்காயும், கொஞ்சம் பொட்டுக்கடலையும் சேர்த்து, இரண்டு காய்ந்த மிளகாயுடன் அரைத்த கெட்டிச் சட்டினி. பார்சலுக்கும், இலையில் ஓட ஓடச் சட்டினி. உட்கார்ந்து சாப்பிடுபவர்களுக்கும் காலை டிபன் ரெடி! எப்போதாவது மெது வடையும் உண்டு!”

ஆம், கணவனையும் இழந்து, பெற்ற மகனும் படிப்பு வராமல் சொல்லாமல் கொள்ளாமல் எங்கோ ஓடிவிட்ட பிறகு, தன்  வாழ்வுக்கு ஆதாரமாக இட்டிலி வியாபாரத்தை மேற்கொண்டார் சுந்தராம்பாள்.

சுழல் சுழலாக ஆர்ப்பரித்து, பொங்கிப் புரண்டு வரும் காவிரியாற்றில் கணவனோடு புது மனைவியாக அன்று  தான் அனுபவித்த இன்பத்தின் நினைவுகள் பாட்டியின் மனதைவிட்டு அகலவேயில்லை. ஆனால் காவிரி ஸ்நான வாய்ப்பு அவருக்கு மறுபடி வாய்க்கவில்லை. இப்போதுதான் காவிரியில் தண்ணீரே வருவதில்லையே! இருந்தாலும் 144 வருடங்களுக்கு ஒருமுறை வரும் மகாமகம் அண்மையில் நடக்க இருப்பதை அறிந்து ஆர்வத்தோடு செல்கிறார்.    

எல்லாமே மாறி, ஏதோ புது உலகத்திற்கு வந்தாற்போல் இருந்தது பாட்டிக்கு! காவேரியில் இன்னும் தண்ணீர் விடவில்லை. ஆற்றுப் படுகையில் கட்டமாகக் கட்டி, ஆழ்துளைக் கிணறுகள் மூலம் தண்ணீர் விட்டிருந்தார்கள். காவேரிக் கரையே தெரியாமல் எங்கும் கட்டிடங்களும், கடைகளும், கட்சிக் கொடிகளும். அந்த மண் தெரு, இரு கரைகளிலும் இருந்த கோரைப் புற்கள், விரிந்திருந்த வயல்வெளிகள் எதுவும் காணவில்லை! மனதுக்கு துக்கமாயிருந்தது. அவரோடு வந்தபோது இருந்த காவிரி எங்கே போனது? -என்று அங்கலாய்க்கிறார் பாட்டி.

“மைக்கில் காணாமல் போனவர்களைப் பற்றி அறிவித்தவண்ணம் இருந்தார்கள். காவிரி ஆற்றுக்கும் ஓர் அறிவிப்பைச் செய்திருக்கலாம்!” என்று ஆற்றாமையால் எழுதுகிறார் ஜெ.பா. 

அவரும் நானும் -நூல் பரிமாற்றம்

உணவுக்கூடத்தில் சாப்பிட அமர்கிறார் பாட்டி. அப்போது சாப்பிட வந்த, குடிகாரனைப் போல் தோற்றமளித்த ஒருவனை அமர விடாமல் விரட்டுகிறார்கள். “நான் குடிக்கவில்லை” என்கிறான் அவன்.  “இனிமேலும் குடிக்க மாட்டேன்” என்கிறான். அதற்குள் அவனை அடையாளம் கண்டுகொள்கிறார் பாட்டி. அவன்தான் ஓடிப்போன அவருடைய ஒரே மகன்!

பாட்டி மயங்கிச் சாய்கிறார். யாரோ தெளித்த தண்ணீரால் எழுகிறார். சாப்பாட்டைப் புறக்கணித்து, அடுத்த பஸ் ஏறி, தன்  ஊருக்கு வந்துவிடுகிறார்.  

கிணற்றடிக்குச் சென்று, ஒரு குடம் நீர் மொண்டு தலையில் ஊற்றிக்கொண்டார். “நம்ம ஊர் கிணற்றுக்குள்ள கங்கையே வரும்போது, காவிரி வர மாட்டாளா என்ன?” என்று தனக்குள் எண்ணிச் சிரித்துக்கொண்டார். 

இன்னொரு குடம் தண்ணீர் மொண்டு தலையில் கொட்டிக்கொண்டார், அந்த மகனைப் பெற்ற கடனுக்காக! ஈரப்புடவையுடன், ஆளோடிக்கு வந்து, தூணுக்கடியில் அமர்ந்து ‘ஓ’ வென்று அழுதாள், சுந்தராம்பாள் பாட்டி - என்று முடிகிறது கதை.

ஓர்  எழுத்தாளனைச் சிறந்த எழுத்தாளனாக்குவது, சிறந்த கருப்பொருளும், அதை வெளிக்காட்டும் சிறந்த சொல்லாக்கமும்தான்.  இந்த இரண்டும் பாட்டியின் கிணற்றுக்குள் காவிரியாய்க் கலந்துவிட்டன.

இதுவும், ‘தன்னைத் தொலைத்தவன்’ என்ற கதையும் போதும், ‘சிறுகதைத் திலகம்’ என்ற பட்டப்பெயருக்கு ஜெ.பாஸ்கரன் முழுத் தகுதியுள்ளவர் என்பதற்கு!

*** 

ஏராளமான சிறுகதைகள் எழுதிவிட்டார் ஜெ.பா. என்றாலும் எனக்கொரு மனக்குறை உண்டு. அவர் எழுதியவை எல்லாமே நாலு முதல் ஆறு பக்கம் உள்ள கதைகள்தாம். அதிலும் வணிகப் பத்திரிகைகள் என்றால் அவை நீளம் குறைந்த கதைகளையே விரும்புவதால், நாளடைவில் எழுத்தாளரின் கருத்தும் களமும் சுருங்கிப்போகும் அபாயம் உண்டு. அந்த அபாயத்திலிருந்து ஜெ.பா. தன்னைக் காத்துக்கொள்ள வேண்டும். உடனடியாக நாவல் எழுதும் முயற்சியில் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டும். நாவலின் வீச்சு அபாரமானது, அதன் வாழ்நாளும் சிறுகதையை விட அதிகமாக இருக்கும்.  

“வாழ்க்கை  ஓயாமல் நமக்கு எதையாவது கற்றுக் கொடுத்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறது. - கற்றுக்கொள்ளும் மனதும், ஆர்வமும்தான் வேண்டியிருக்கிறது….” என்று முன்னுரையில் சொல்லும் டாக்டர் நாம் சொல்வதைக் கற்றுக்கொள்ள மாட்டாரா என்ன?

-இராய செல்லப்பா நியூஜெர்சியில் இருந்து.

==========================================================

டாக்டர் ஜெ. பாஸ்கரன் -  யார் இவர் ?

சென்னை இராமகிருஷ்ணா உயர்நிலைப் பள்ளியில் எஸ்.எஸ்.எல்.சி- அதிக மதிப்பெண்கள் பெற்றதால் மத்திய அரசின் 'நேஷனல் மெரிட் ஸ்காலர்ஷிப்' பெற்றவர்.

சென்னை மருத்துவக் கல்லூரியில் எம்பிபிஎஸ், மற்றும் டிப்ளமா இன் டெர்மடாலஜி (தோல் மருத்துவம்) லண்ட ன் நேஷனல் ஹாஸ்பிடல் (QUEENS SQUARE), டிப்ளமா இன் கிளினிகல் நியூராலஜி (DIP IN CLINICAL NEUROLOGY).

1982 முதல் தோல் சிறப்பு மருத்துவம் (இன்று வரை), 1992 முதல்

நரம்பியல் சிறப்பு மருத்துவம் (இன்று வரை)

2002 முதல் மேற்கு மாம்பலம் சுகாதார மையத்தின் மெடிகல் சூப்பரிண்டெண்டெண்ட், சென்னையில் தனியார் இயன்முறை (PHYSIOTHERAPY) கல்லூரிகளில் கடந்த 15 வருடங்களாக நரம்பியல் துறை வருகைப் பேராசிரியர் மற்றும் தேர்வாளர் (examiner).

தமிழில் எழுதுவது மனதிற்குப் பிடித்தமானது. முகநூல், இணையம், வார, மாதப் பத்திரிகைகள் அவ்வப்போது கதை, கட்டுரைகள் எழுதி வருவது. இதுவரை ஐந்து புத்தகங்கள் எழுதி வெளியிட்டுள்ளார்.

சரும நோய்கள் (2008), வலிப்பு நோய்கள் (2010), தலைவலியும் பாதிப்புகளும் (2014), அப்பாவின் டைப்ரைட்டர் (2016), 'தேடல்' சிறுகதைத் தொகுப்பு (2017), 'அது ஒரு கனாக்காலம்' - கட்டுரைத் தொகுதி,  'குவிகம்' கடைசிப் பக்கம் - கட்டுரைத் தொகுப்பு.

‘அப்பாவின் டைப்ரைட்டர்’ - வாழ்வியல் சார்ந்த கட்டுரைகள் கொண்டது. அவ்வப்போது முகநூல், இணைய தளம், மாதப் பத்திரிகைகள், சிற்றிதழ்களில் வெளியான கட்டுரைகளின் தொகுப்பு. இப்புத்தகத்தை அமெரிக்காவின் 'உலகத் தமிழ்ப் பல்கலைக் கழகம் சிறப்பு விருது வழங்கிக் கவுரவித்தது. 

சிறுகதைகள் - கலைமகள், தினமணிக் கதிர், லேடீஸ் ஸ்பெஷல், விருட்சம், உரத்த சிந்தனை இதழ்களில் வெளியாகின. கலைமகளின் கி.வா.ஜ நினைவுச் சிறுகதைப் போட்டியில் (2018) இவரது 'காப்பு' முதற்பரிசு பெற்றது. லேடீஸ் ஸ்பெஷல் சிறுகதைப் போட்டியில் (2018) ‘நப்பின்னையாகிய நான்' ஆறுதல் பரிசு பெற்றது.

இவர் சின்னத்திரை நட்சத்திரமும் கூட.

சின்னத் திரையில் ..... ராஜ் டிவி / ராஜ் டிவி ப்ளஸ்- ல் - மக்கள் மேடை, மருத்துவக் கேள்வி பதில் நிகழ்ச்சி (நேரடி ஒளிபரப்பு), சங்கரா டிவியில் - டயல் எ டாக்டர் (நேரடி ஒளிபரப்பு), ஜெயா டிவியில் - ஹலோ டாக்டர் (நேரடி ஒளிபரப்பு) மற்றும் சிறப்புத் தேன்கிண்ணம் (2016), கலைஞர் டிவியில் - சந்தித்த வேளையிலே, இன்றைய விருந்தினர் (விடியலே வா நிகழ்ச்சியில்).

பெப்பர்ஸ் டிவியில் - படித்ததில் பிடித்தது (2014), வேந்தர் டிவியில் -உணவும் உணர்வுகளும், நியூஸ் 7 சானல் - நேர்காணல், பொதிகை

டிவியில் - எந்தையும் தாயும்- பேச்சு (2017). நூல் நயம் - 'தேடல்' புத்தகம் பற்றி உரையாடல் (2018).

அமெரிக்காவில் திருடர்கள் உண்டா? (இன்று கிழமை செவ்வாய் -2)

அமெரிக்காவில் திருடர்கள் உண்டா? 

(இன்று கிழமை செவ்வாய் -2)

அமெரிக்காவில் எட்டாவது நாள் 

(அட்லாண்டிக் கடலோரம்)

அமெரிக்காவிலும் திருடர்கள் உண்டுதான். நான் சொல்வது வீடு புகுந்து அல்லது அலுவலகத்தில் புகுந்து திருடுபவர்களைப் பற்றி மட்டுமே. 

2019இல் நாடு முழுவதும் 267,988 கொள்ளைகள் நடந்ததாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. ஆனால், அது, 2018 மதிப்பீட்டை விட 4.7 சதவீதம் குறைவு, 2015 மதிப்பீட்டை விட 18.3 சதவீதம் குறைவு.  குறிப்பாகச் சொல்லவேண்டுமென்றால், 2010 மதிப்பீட்டை விட 2019 மதிப்பீடு 27.4 சதவீதம் குறைந்துள்ளது. முன்பெல்லாம் காரில் பயணிப்பவர்களைக் குறிவைத்து ‘Mugging’ எனப்படும் வழிப்பறி கொள்ளைகள் அமெரிக்காவில் அதிகம் நடக்குமாம். ஆனால் கடந்த பத்தாண்டுகளில் மிகவும் குறைந்துவிட்டதாகத் தெரிகிறது. 

Quebec Task Force on Armed Robbery இன் ஆய்வின்படி, ஆயுதமேந்திய கொள்ளை என்பது பெரும்பாலும் நகர்ப்புற நிகழ்வு என்று தெரிய வந்துள்ளது. இவற்றில்  சுமார் 25 சதவீதம் வங்கிகளுக்கு எதிராகவும்,  மூன்றில் இரண்டு பங்கு, சிறு வணிகங்களுக்கு எதிராகவும் நடக்கிறது.  பெரும்பாலான கொள்ளையர்கள் ஜோடிகளாக வேலை செய்கிறார்கள். அவர்களால் பாதிக்கப்பட்டவர்களில் பெரும்பாலோர் பெண்கள். (வங்கிக்கொள்ளைகளில் 90 சதவீதம், வணிகங்களில்  60 சதவீதம்). கொள்ளையின்போது அச்சுறுத்தலுக்கு ஆயுதம் பயன்படுத்தப்பட்டாலும், வன்முறையின் உண்மையான பயன்பாடு 10 சதம் அளவே.  நான்கில் ஒரு திருட்டு மட்டுமே சந்தேகத்திற்குரிய நபரைக் கைது செய்து சிறையில் அடைப்பதன் மூலம் தீர்க்கப்படுகிறது…… 

எதையோ படிக்கப்போனால், எதையோ எழுதவேண்டுமென்று போனால்  கூகுள் சனியன் எங்கெங்கோ இழுத்துச் செல்கிறது. சரி, தொலையட்டும், இன்று அதன் வழியிலேயே போய், நம் இந்தியத் திருட்டு ஒன்றைப்பற்றி எழுதலாமா?

திருட்டு நடந்தது கர்நாடகாவில்  குல்பர்கா என்ற ஊர். நடந்த இடம் ஒரு ஏழை வங்கி அதிகாரியின் வீடு.  வருடம் முக்கியமில்லை. நிகழ்ச்சிதான் முக்கியம்.

அதற்கு முன்பு சில பூகோள உண்மைகளை நீங்கள் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

கர்நாடகாவில் உள்ள குல்பர்கா, பீதர், ராய்ச்சூர் என்ற மூன்று மாவட்டங்களும் ஒரு காலத்தில் ஹைதராபாத் நிஜாமின் ஆட்சியின் கீழ் இருந்ததால் ‘ஹைதராபாத்-கர்நாடகா பிரதேசம்’ என்றே அடையாளப்படுத்தப்படும். அதற்கேற்ப, இவை, ஹைதராபாத் நகருக்குப் பக்கமாகவும், பெங்களூரிலிருந்து மிக தூரத்திலும் இருக்கும். மூன்றுமே மிகவும் பின்தங்கிய மாவட்டங்கள். ஆகவே பஸ் வசதி குறைவு. 

குல்பர்கா கோட்டை

உதாரணமாக, குல்பர்காவில் இருந்து ஹைதராபாத்துக்கு ஒருநாளில் ஒரே ஒரு பஸ் தான் உண்டு. அங்கிருந்து இங்கும் அதே போல் ஒரு பஸ்தான். பம்பாய் செல்லும் அல்லது பம்பாயிலிருந்து திரும்பும் ரயில்களில் ஆட்டுக்கூட்டம் போல -முன்பதிவு பெட்டிகளிலும் கூட - செல்வதுதான் ஒரே மாற்றுவழி. ஆனால் பொதுமக்களில் பலர் பஸ்மூலம் செல்வதே சிக்கனம் என்று கண்டுகொண்டிருந்தார்கள். ஏனென்றால், பஸ்களில் டிக்கட் வழங்கும் வழக்கம் கிடையாது. (இப்போது மாறியிருக்கலாம்). பயணிகளிடம் முரண்டுபிடித்து முழு டிக்கட் கேட்பார் கண்டக்டர். ‘உனக்கு பிள்ளை குட்டி இல்லையா? அரசாங்கத்துக்குச்  சொத்து சேர்த்துக் கொடுத்து உனக்கு என்ன ஆகப்போகிறது?’ என்ற எதிர்வாதத்துக்குப் பிறகு, தொலையட்டும் என்று பாதித்தொகையை ஏற்றுக்கொள்வார் கண்டக்டர். அதை கண்டக்டரின் தோள்பைக்குள் வைப்பதைத் தவிர்த்துவிடுவார். ‘செக்கிங் வந்தால் நீதான் பொறுப்பு. இறக்கிவிட்டுவிடுவேன்’ என்பார். அப்படி யாரும் வருவதில்லை என்று பயணிகளுக்குத் தெரியுமாதலால் பஸ் முழுதும் சிரிப்பலை எழும். 

குல்பர்கா என்பது கன்னடத்தில் ‘கல்புருகி’ என்பதன் திரிபு. அதாவது ‘கல் நிறைந்த ஊர்’ என்று பொருள். ஆகவே தண்ணீர் கிடைப்பது அரிது. கடுகும் சோளமும் துவரம்பருப்பும் தான் அங்கு அதிகம் விளையும். 

முழுக்க முழுக்க விவசாயம் சார்ந்த ஊர். 

அந்த ஊரில்  ஓராண்டு பணிசெய்யும் பாக்கியம் எனக்கு கிடைத்தது. கார்ப்பொரேஷன் வங்கியின் மேலாளராக. குடும்பம் சென்னையில், நான் மட்டும் இங்கு. ஒரு தனிவீட்டை நடுச்சுவர் எழுப்பி இரண்டாக்கி, எனக்கு ஒன்றும், கர்நாடகா வங்கியின் மேலாளருக்கு ஒன்றுமாக வாடகைக்குக் கொடுத்திருந்தார் உரிமையாளர். தட்டினால் பெயர்ந்துவிடும் சுவர்தான். ஆனால் நாங்கள் ‘ஜென்டில்மேன்’ ஆயிற்றே! அவர் குடும்பத்துடன் இருந்தார்.

ஒரு நவராத்திரி விடுமுறையின்போது நான் ஹைதராபாத் சென்றிருந்தேன். நான் போன சில மணிகளில் அவரும் எங்கோ கிளம்பிவிட்டார் என்று பின்னால் தெரிந்தது.

நகரின் மையப்பகுதியில்தான் இருந்தது எங்கள் வீடு. தனியான ஒரு நகர். அதில் சுமார் நாற்பது தனிவீடுகள். மிக அருகில் ‘சரண பசவர்’ ஆலயம். அதுதான் வீரசைவர்களின் தலைமையகம். ‘சரண பசவப்பா அப்பா’ என்ற பெயரில் அவர்களின் தலைமை குரு அங்கு அமர்ந்திருந்தார். அவர் நடத்திய சிபிஎஸ்சி உயர்நிலைப்பள்ளி அதே வளாகத்தில் இருந்தது. அதில் நாலில் ஒரு பங்கு ஆசிரியர்கள் சென்னையர்கள்.  

நான் அதற்கு முன்பு ஹைதராபாத்தில் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தேன். ‘மரோ சரித்ரா’வும், ‘சங்கராபரணமும்’ வெளியாகி ஓடிக்கொண்டிருந்த காலம். மூன்று வருடம் ‘கோட்டி’ என்னும் ‘சுல்தான் பஜார்’ பகுதியில் குடியிருந்தேன். அங்கிருந்து குல்பர்காவுக்கு அனுப்பப்பட்டேன். எனவே, மூன்றுநாள் விடுமுறை கிடைத்தபோது ஹைதராபாத் வந்து பழைய நண்பர்களோடு நேரத்தைச் செலவிட்டேன். 

பஸ்ஸில் ஏறி குல்பர்காவுக்குத் திரும்பிக்கொண்டிருந்தேன். பஸ் நிலையத்திலேயே எனது பியூன் எனக்காகக் காத்துக்கொண்டிருந்தார். “சார் அவசரம், உடனே போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு வாருங்கள், போகலாம்” என்றார். 

எனக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது. நான் எந்தத் தவறும் செய்யவில்லையே! அல்லது வங்கி இருந்த பெரிய கட்டிடத்தில் ஏதேனும் தீவிபத்து நடந்திருக்குமா? அதன் தரைத்தளத்தில் ஒரு ‘ஜனதா’ ஓட்டல் இருந்தது. அங்கு சிறுசிறு விபத்துக்கள் நடப்பது சகஜம். 

“பன்றி, ஸ்வாமி” என்று வரவேற்றார் இன்ஸ்பெக்டர். (‘பன்றி’ என்பதை pig என்று கொள்ளவேண்டாம். ‘Baன்றி’ என்றால் கன்னடத்தில் ‘வாருங்கள்’ என்று பொருள்).

“இதைச் சொல்வதற்கு வருத்தமாக இருக்கிறது. உங்கள் வீட்டில் திருடு போயிருக்கிறது. போலீஸ் பெட்ரோலில் கண்டுபிடித்தோம். ஒரு காவலரை அங்கே நிறுத்தி வைத்திருக்கிறோம். நீங்கள் போய்ப் பார்த்து என்னென்ன திருடு போனதென்று தெரிவித்தால் கேஸைப் பதிவு செய்ய வசதியாக இருக்கும்” என்றார் அவர். 

நான் பரபரப்புடன் பியூனின் பைக்கில்  ஏறிக்கொண்டேன். திருடன் குளியலறையின் கண்ணாடியை -வென்ட்டிலேட்டரை- உடைத்து உள்ளே வந்திருக்கிறான். மொத்தம் இரண்டே அறைகள். எளிதாகக் காரியத்தை முடித்துக்கொண்டு வெளியேறிவிட்டான். 

காணாமல் போன பொருட்கள் என்னென்ன? 

பத்து கிலோ பச்சரிசி, இரண்டு கிலோ கோதுமை மாவு, ‘அமுல்’ நிறுவனம் விற்பனை செய்த கடலைஎண்ணெய் ஒரு கிலோ, இரண்டு மார்கோ சோப்புகள், தேங்காயெண்ணெய் கால் கிலோ பாட்டில்… முகம் பார்க்கும் கண்ணாடி, ஷேவிங் செட், டூத் பிரஷ், கோல்கேட் பேஸ்ட்…

 ஆஹா, புத்தம் புதிதாக நான் வாங்கியிருந்த டிரான்சிஸ்டர் ரேடியோ!

அத்துடன் இரண்டு புதிய தலையணை உறைகள்! ஆம், எல்லாப் பொருட்களையும் தலையணை உறைகளில் திணித்து எடுத்துச் சென்றிருக்கிறான். 

கெரசின் ஸ்டவ் மட்டும் இருந்தது. ஐந்து லிட்டர் கெரசின் காணோம்! நான்கு டம்பளர்கள் உள்பட சமையல் பாத்திரங்கள் எல்லாம் அவுட்! 

நல்ல வேளை,  வங்கிக்குச் சொந்தமான டேபிள் சேர் ஸ்டூல் எதையும் அவன் எடுக்கவில்லை.  அதே போல் என்னுடைய மேலாடை, உள்ளாடை எதையும் எடுக்கவில்லை. ஆனால் அவை கலைந்திருந்தன. ‘டிரையல்’ பார்த்துச் சரியில்லை என்றோ, தரமில்லை என்றோ ஒதுக்கியிருக்கலாம்.

திருடு போன பொருட்களின் மொத்த மதிப்பீடு எவ்வளவு என்றார் இன்ஸ்பெக்டர். அதிகமில்லை, வெறும் 740 ரூபாய்தான் என்றேன். உடனே கன்னடத்தில் அவருக்குத் தெரிந்த கெட்ட வார்த்தைகளை வீசத்  தொடங்கினார், என் மீதல்ல, அவருடைய கான்ஸ்டபிள் மீது!   “இந்த பிஸாத்து சமாச்சாரத்திற்கா நான்குநாள் அந்த வீட்டிற்குக் காவல் இருந்தாய்?” என்பது அதன் சாராம்சம்.

என் பியூனுக்குத் தான் உண்மையான கவலை. “இன்ஸ்பெக்டர் ரொம்பக் கோவமாயிருக்கிறார். குறைந்தது ஒரு லட்சம் அளவுக்கு நகைகள் திருட்டுப் போயிருக்கலாம் என்று அவர் தலைமை அதிகாரிகளிடம் கூறியிருந்தாராம். இப்போது அவருக்கு மிகவும் தலைகுனிவாகிவிட்டது” என்று விளக்கினார்.

“எதற்கும் ஒரு நூறு ரூபாய் கொடுத்துவிடலாம்” என்று அந்தக் காவலரிடம் கொடுக்கவைத்தார். அவர் வாங்குவதாயில்லை. “சரி சரி, பேங்கில் வந்து ஐயாவைப் பார்” என்று விஷயத்தை முடித்தார் பியூன்.

இதற்குள் போலீஸ் மூலம் தலைமை அலுவலகத்திற்கு செய்தி போய்விட்டிருந்தபடியால், வேறெங்கோ கேம்ப்பில்  இருந்த ஓர் விசாரணை அதிகாரி, பெங்களூரில் இருந்து ஹைதராபாத்துக்கு விமானத்தில் வந்து, அங்கிருந்து குளுகுளு காரில் குல்பர்கா வந்தடைந்து இரண்டுநாள் தங்கி விசாரணை செய்து முடிவில், ‘மேனேஜர்கள் இன்னும் சற்று ஜாக்கிரதையாக இருக்கவேண்டும் என்பதை வலியுறுத்துவதாக’ அறிக்கை எழுதிவிட்டுக் கிளம்பினார். அவருக்கான மொத்தச் செலவு சுமார் பத்தாயிரம் ரூபாய் இருக்கலாம்!

அந்த நிகழ்ச்சிக்குப் பிறகு, வெளியூரில் இருந்து குல்பர்காவில் பணிபுரியும் வங்கி அதிகாரிகளின் வீடுகளில் யாரும் திருடுவதில்லையாம்!

 - இராய செல்லப்பா  நியூஜெர்சியில் இருந்து  

“இன்னைக்கு மட்டும் வேண்டாங்க ப்ளீஸ்!” (இன்று கிழமை திங்கள் -1)

 “இன்னைக்கு மட்டும் வேண்டாங்க ப்ளீஸ்!”

(இன்று கிழமை திங்கள் -1)

(குடும்பம் ஒரு தொடர்கதை)

அமெரிக்காவில் ஏழாவது நாள் 

"பாருங்க, நான் முடியாதுன்னு  எப்பவோ  சொல்லியாச்சு. ஆமாம்!"

"ப்ளீஸ் கோவிச்சுக்காதடி செல்லம்! இன்னிக்கு ஒருநாள் மட்டும் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கோ."

"இன்னைக்கு மட்டும் என்ன ஸ்பெஷலாம்? ஆறுநாளா  பாத்துட்டு தானே இருக்கேன்! உயிர் போறது எனக்கு!"

"அப்படிச் சொல்லாதடி தங்கம். இன்னிக்கு நான் நல்ல மூடுல இருக்கேன். அதனால சூப்பரா இருக்கும் பாரேன்! ஆனா ஒண்ணு, அப்புறம் தினமும் இதே மாதிரி தான் வேணும்னு கேட்கக்கூடாது!"

 

"உஷ்! மெதுவாப் பேசுங்க! குழந்தை முழிச்சிட்டு  இருக்கான்!"

அண்மைக்காலப் புகைப்படம்-2022

"ஆமாண்டி, ஆறுமாசக் குழந்தை ஓடிவந்து ஒன்னைத் தடுக்கப் போறான். சரி சீக்கிரம் சொல்லு, நான் ஆபிஸ் போகணுமா   வேண்டாமா?"

 

"இந்த வொர்க் ஃப்ரம் ஹோம் வந்தாலும் வந்தது, ஆம்பளைங்களோட தொந்தரவு தாங்கமுடியல. விஜயா வீட்டிலும் இதே கதைதான்னு சொல்றா. ஏன்தான் இப்படி இருக்கீங்களோ?"

"விஜயாவாவது, வீணாவாவது!  நம்ம கதைக்கு வா. ப்ளீஸ் நேரம் ஆயிட்டே போகுது. நான் லாக்-இன்  பண்ண வேண்டாமா?"

"நீங்க எப்படிக் கெஞ்சினாலும் நான் மசிய மாட்டேன். நான் ஸ்ரீரங்கத்துப் பொண்ணு! ஞாபகம் இருக்கட்டும்!"

"அதை நம்பித் தானே நான் ஏமாந்து போயிட்டேன்! ஸ்ரீரங்கம் பொண்ணுன்னா ஆண்டாள் மாதிரி அடக்க ஒடுக்கமாக இருப்பான்னு எங்க பாட்டி எனக்கு சிபாரிசு பண்ணினாளே!"

"நீங்க மட்டும் என்னவாம்? பாக்கறதுக்கு அப்பாவி மாதிரி இருக்கான், கண்ட்ரோல் பண்றது ஈஸி, அதனாலே இவனையே  பண்ணிக்கோன்னு எங்க பாட்டியும் தான் சொன்னா! நல்ல வேளை, நீங்க பண்ற ரகளையெல்லாம் பாக்காம அவ  போய்ச் சேர்ந்துட்டா!"

"ப்ளீஸ், பாட்டிகளை எல்லாம் தூர வை. நேரம் ஆயிட்டு இருக்கு. இன்னைக்கு ஒரு நாள் மட்டும் பொறுத்துக்கோ. நான் சொன்னபடி செய். என் சக்கரைக்கட்டி இல்லே, ப்ளீஸ் சரின்னு சொல்லு."

"முடியவே முடியாது. மீறி செஞ்சீங்கன்னா, பாதியிலே உங்க வை-ஃபையை கட் பண்ணிடுவேன்."

 

"இங்க பாரு, வெறும் பத்து நிமிஷ சமாச்சாரம்! இதுக்கு இவ்வளவு கலாட்டா பண்ணலாமா! முதலிரவின் போது என்ன சொன்னே? வாழ்நாள் முழுக்க நீங்க எது சொன்னாலும் கேட்கிறேன்னு சொன்னியா இல்லையா?"

"அன்னிக்கு பூனைக்குட்டி மாதிரி வேஷம் போட்டீங்க!...."

"அதை விடு. நாளையிலிருந்து நீ சொல்ற மாதிரியே நடக்கும். ப்ராமிஸ். இன்னிக்கு வேலையை ஆரம்பிக்கலாமா? ப்ளீஸ் .."

"நீங்க பண்ற எதுவும் எனக்கு கொஞ்சம்கூடப் பிடிக்கலே! இன்னும் வற்புறுத்தினீங்கன்னா எனக்கு கெட்ட கோவம் வரும். சொல்லிட்டேன்!"

"இங்க பாரு லாக்-இன் பண்றதுக்கு நேரம் ஆச்சு. எல்லாம் உன்னாலதான். இப்ப ஏழு நிமிஷம்தான் இருக்கு. எனக்கு மூட் அவுட் ஆயிடுச்சுன்னா விஷயம் நெறக்காது. அப்புறம் குறை சொல்லிப் பயனில்லை."

"இல்லாட்டி மட்டும் ரொம்ப 'இது' பண்ணிடுவீங்களாக்கும்! நேத்து என்ன லட்சணமா பண்ணினீங்கன்னு   நினைச்சு பாருங்க."

"சரி சரி புரிஞ்சுது. இன்னிக்கு நீ எதிர்பார்க்கிற மாதிரி பண்றேன் போதுமா?"

"எத்தனை தடவை நீங்கள் சொன்னாலும் என் பதில் ஒண்ணு தான்-  இன்னிக்கு முடியாதுன்னா முடியாதுதான்!"

"இங்க பாருடி சோதிக்காதே. இன்னிக்கு ஒருநாள் மட்டும் கோவாப்பரேட் பண்ணு. அது போதும் எனக்கு!"

"மிஸ்டர்! வொர்க் ஃப்ரம் ஹோம்  பண்றீங்களே, ஃபேன்லையும் டியூப்லைட்டிலும் இருக்கிற ஒட்டடையைப் பார்த்து பார்த்து போரடிச்சிட்டு  இருக்கீங்களே, ஒரு சேஞ்சுக்காக ஒருவாரம் பிரேக்பாஸ்ட் நீங்களே பண்ணுங்கன்னு பர்மிஷன் கொடுத்தா, ஆறுநாளா அரிசி உப்புமாவே பண்ணிட்டு இன்னிக்கும் அதையே பண்ணுவேன்னு அடம் பிடிக்கிறீங்களே, உங்களுக்கு மனச்சாட்சியே கிடையாதா?"

-இராய செல்லப்பா நியூஜெர்சியில் இருந்து.

**** 

தாசில்தார் இல்லாத அமெரிக்கா (இன்று கிழமை ஞாயிறு -1)

தாசில்தார் இல்லாத அமெரிக்கா

(இப்படியும் மனிதர்கள்) 

17-4-2022

அமெரிக்காவில் ஆறாவது நாள்

இந்த மனம் இருக்கிறதே அது நம் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதில்லை என்று தோன்றுகிறது. பின்னே, அமெரிக்காவைப் பற்றி எழுத வேண்டும் என்று உட்கார்ந்தால் ராக்கெட் வேகத்தில் பின்னோக்கிப் பறந்து போய் வாலாஜாப் பேட்டை என்ற ஊரில் தாசில்தார் ஆபீசில் போய் அது ஏன் நிற்கவேண்டும்?

அப்போது நான் இராணிப்பேட்டையில் போர்டு ஹைஸ்கூலில் ஆறாம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்தேன். ஐந்தாம் வகுப்பு வரை ஆரம்பப் பள்ளியிலும் அதன்பிறகு ஹைஸ்கூலிலும் படிப்பதுதான் அப்போதெல்லாம் வழக்கம். 

நான் எழுதிய நூல்! அமேசானில் கிடைக்கும்

சேர்ந்தவுடன் ஏழு ரூபாயோ எட்டு ரூபாயோ  கட்ட வேண்டியிருந்தது. அது மிகப்பெரிய தொகை என் தந்தைக்கு. மொத்தம் ஆறு பேர் கொண்ட குடும்பம். அப்போது அரிசி விலை பட்டணம் படி பத்தணா- அதாவது ஒரு கிலோ முப்பது பைசா தான்!  தங்கம் விலை ஒரு கிராம் 10 ரூபாய்க்கும் குறைவு! ஆகவே கல்விக்கட்டணம் ஒவ்வொரு குடும்பத்திற்கும் மிகப் பெரிய சுமையாக இருந்தது. வறட்டுக் கல்வி முக்கியமா,  வயிற்றுக்குச் சோறு முக்கியமா என்பதே பெரிய சவாலாக இருந்தது. எப்படியோ பணம் கட்டிச் சேர்ந்து விட்டேன். 

சில மாதங்கள் கழித்து டெர்ம் பீஸ் 15 ரூபாய் கட்ட வேண்டியிருந்தது. தந்தை என்ன செய்யப் போகிறாரோ என்ற கவலை என்னைப் பெரிதும் வாட்டியது. அப்போதுதான் மின்னல் போல ஒரு நம்பிக்கை தரும் செய்தி வந்தது.

அதாவது ஏழை மாணவர்கள் கல்விக் கட்டணம் செலுத்தாமல் இருப்பதற்கு உதவும் வகையில் ஓர் அரசாணை வெளியிடப்பட்டது. ஆண்டு வருமானம் ரூபாய் 200-க்கும் குறைவாக உள்ள பெற்றோர்கள் தங்கள் எல்லைக்குட்பட்ட தாசில்தாரிடம் இருந்து உரிய சான்றிதழ் பெற்று அனுப்பினால், பள்ளிக் கட்டணம் செலுத்த வேண்டாம் என்பதுதான் அந்த ஆணை.

ஆனால் அதற்கான படிவங்கள் உடனே வெளியிடப்படவில்லை. தாசில்தார் ஆபீஸ்ல போய் மூன்று மணி நேரம் நின்ற பிறகு ஒரு குமாஸ்தா அந்த படிவத்தை 'ரோனியோ' போட்டுக் கொடுத்தார். (அதுதான் அந்தக் காலத்து ஜெராக்ஸ்!) அதற்கு ஒரு ரூபாய் சிலரிடம் வாங்கிக் கொண்டார். என்னிடம் 25 காசு மட்டுமே கேட்டார். ஏழைக்கு இரங்கும் மனசு!

"இதைப் பூர்த்தி செய்து உங்கள் தலைமையாசிரியரின் கையொப்பத்துடன் தாசில்தாரின் கையொப்பமும் பெற்று என்னிடம் கொண்டுவந்து கொடுங்கள்" என்று வழிகாட்டினார் அந்த குமாஸ்தா. 

ஆனால் அவர் காட்டிய வழி அவ்வளவு எளிதாக இருக்கவில்லை. முதலில் விண்ணப்பத்தைத் தலைமையாசிரியர் வரை பூர்த்தி செய்துகொண்டேன். அடுத்ததாக கிராமக் கர்ணத்திடம் கையெழுத்து வாங்க வேண்டுமாம். அதுவரையில் கர்ணம் என்பவர் யார் என்று எங்களுக்குத் தெரியாது. தாலுகா ஆபீசில் கேளுங்கள் என்றார்கள். எங்கள் இராணிப்பேட்டை ஒரு நகரசபை என்பதால் கர்ணம் என்பவர் கிடையாது, பதிலுக்கு ரெவின்யூ இன்ஸ்பெக்டர் என்பவரிடம் போகச் சொன்னார்கள். 

ரெவின்யூ இன்ஸ்பெக்டருக்கென்று தனி அலுவலகம் கிடையாதாம். அவரும் தாசில்தார் ஆபிஸில் ஏதோ ஓர் அறையில்தான் அமர்ந்து கொள்வாராம். அங்கு போய் அவரைத் தேடியபோது அவர்  பதினைந்து நாள் லீவில் சொந்த கிராமத்திற்கு சென்றிருப்பதாகச் சொன்னார்கள். ஒரு மணி நேர பஸ் பயணத்தில் அந்த கிராமத்தை அடைந்தோம். ஆனால் அவர் மறுத்துவிட்டார். விடுமுறையில் இருக்கும்போது கையெழுத்துப் போடக் கூடாதாம். ஒரு தேதியைச் சொல்லி அன்று தாலூகா ஆபீஸ் வரச் சொன்னார்.

போனோம்.

ரெவின்யூ இன்ஸ்பெக்டர் முன்னால் ஒரு பத்து பேர் நின்றிருந்தார்கள். அதில் ஒன்பது பேருக்கு என்னை விட முக்கியமான விஷயம் இருந்ததால் அவர்களை முதலில் கவனித்தார். ஒவ்வொருவரும் அவருக்கு மிக அருகில் வந்து ஏதோ சிறிது பணம் கொடுப்பதையும் அதை மிகுந்த அதிருப்தியுடன் -ஆனால் மறுக்காமல்-அவர் ஏற்றுக் கொண்டதையும் கண்டேன். அதற்குள் உணவு இடைவேளை வந்தது. என்னைக் கூர்ந்து நோக்கினார். அருகில் வரச் சொன்னார். 

"கள்ளிருக்கும் மலர்க்கூந்தல் சானகியை/ மனச் சிறையில் கரந்த காதல்/ உள்ளிருக்கும் எனக்கருதி உடல் புகுந்து/ தடவியதோ ஒருவன் வாளி?"

என்று கம்பன் எழுதியது இப்போது நினைவுக்கு வருகிறது. (அப்போது கம்பராமாயணம் எனக்குத் தெரியாது.)

அதாவது என் பாக்கெட்டில் ஏதாவது பணம் இருக்கிறதா என்று தன் கண்களால் சோதித்திருக்கிறார். இல்லை என்று தெரிந்து விட்டதால், குறைந்த பட்சத் தொகைக்குச் சம்மதித்தவராக, "போய் ஒரு தயிர் சாதம் வாங்கி வா, அதற்குள் கையெழுத்துப் போட்டு வைக்கிறேன்" என்றார்.

எனக்கு அந்த ஊரே புதிது. தயிர்சாதம் எங்கே கிடைக்கும் என்று தெரியவில்லை. விலை எவ்வளவு என்றும் தெரியாது. என்னிடம் பணமும் கிடையாது. ஆகவே திருதிருவென்று விழிக்கலாமா என்று யோசித்தபோது, நல்லவேளையாக பின்னால் இருந்த ஒரு பையன் ஓடி வந்து அவரிடம் தயிர்சாத பாக்கெட்டைக் கொடுத்தான். 

அவன் வேறு யாரும் இல்லை, என்னுடன் படிக்கும் ஹரி என்ற மாணவன் தான்! அவனுக்கும் என்னை அங்குப் பார்த்தது ஆச்சரியமாக இருந்தது. என்னிடம் இருந்த அதே படிவம் அவன் கையிலும் இருந்தது. அப்படியானால் அவனும் ஏழ்மைக்கான சர்டிபிகேட் வாங்கத்தான் வந்திருக்கிறானா?

அவன் எப்படி ஏழையாக இருக்க முடியும்? அவனுடைய தந்தைக்கு ஒரு ஹார்டுவேர் கடை இருந்தது. மாடி வீடு, ஒரு பெரிய கார் இருந்தது. அவன் ஒரே பிள்ளை. எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

ரெவின்யூ இன்ஸ்பெக்டர் சாப்பிட்டு முடிந்ததும் அவனுடைய படிவத்தில் முதலில் கையெழுத்திட்டார். எந்தக் கேள்வியும் கேட்கவில்லை. பிறகு என்னுடையதைப் பார்த்தார். ஆண்டு வருமானம் 200 ரூபாய் என்பதை பென்சிலால் அடிக்கோடிட்டார். "வீட்டில் எவ்வளவு குழந்தைகள்?" என்றார். சொன்னேன். "அதற்கு இந்த வருமானம் போதுமா?" என்றார். எனக்கு பதில் தெரியவில்லை. 

பேச்சு வளர்வதைக் கண்டு என் நண்பன் ஹரி, "சார்,  நேரமாகிறது. அப்பா தாசில்தார் அறையில் இருக்கிறார். அவரை அழைத்து வர வேண்டுமா?" என்றான். 

சடார் என்று எழுந்தார் அவர். "முதலிலேயே சொல்ல கூடாதா? உங்கள் வேலையை முடித்து விட்டுச்  சாப்பிடப் போயிருப்பேனே" என்றவர் எங்கள் இருவரின் படிவங்களையும் எடுத்துக்கொண்டு தாசில்தாரிடம் போய் அவரே கையொப்பமும் வாங்கி ஹரியிடம்  கொடுத்தார். ஹரியின் தகப்பனாருக்கு வணக்கம் சொன்னார். 

"கொஞ்ச நாளா உன் பிஹேவியரே சரியில்லை. சின்ன மனுஷன் பெரிய மனுஷன் என்று தராதரம் இல்லாமல் எல்லாரையும் காக்க வைக்கிறாய்" என்று ரெவின்யூ இன்ஸ்பெக்டரைக் கடிந்து கொண்டார் தாசில்தார்.

ஹரியின் கையிலிருந்த படிவத்தைப் பார்த்தேன். அதில் ஆண்டு வருமானம் 180 ரூபாய் என்று இருந்தது. அதற்கடியில் தாசில்தார் பச்சை எழுத்தில் கையொப்பம் இட்டு இருந்தார்!

ஆக, மாடி வீடும் காரும் ஹார்டுவேர் கடையும் இருந்தாலும் ஆண்டு வருமானம் எங்களை விட குறைவு என்று தெரிந்ததும் என்னை அறியாமலே பெருமிதம்  ஏற்பட்டது. நான் ஏழை தான், ஆனால் ஏழை இல்லை. என்னையும் விட ஏழையாக ஒருவன் இருக்கிறானே!

ஹரியின் அப்பா என்னையும் தன் காரில் ஏற்றிக்கொண்டார். "கவர்மெண்ட் ஆபீஸ் எல்லாம் ஒரு மாதிரிடா கண்ணா! அங்கெல்லாம் வேலை நடப்பதற்கு வெவ்வேறு சூட்சுமம் உண்டு. அடுத்த வருஷம் சர்டிபிகேட் வாங்குவதற்கு நீ தனியாகப் போகாதே. ஹரியும் நீயும் ஒன்றாகப் போங்கள். உடனே வேலை முடிந்துவிடும். தாசில்தார் நான் சொல்கிறபடி கேட்பார்" என்றார்.

அடுத்த வருடமும் அவருடைய வருமானம் 180 ரூபாயாகவே இருக்க வேண்டுமே என்ற கவலையோடு நான் காரில் ஏறிக் கொண்டேன்.

-இராய செல்லப்பா நியூஜெர்சியில் இருந்து.