கணினித் தமிழா? யாருக்காக ஐயா?
சென்னையின் புறநகர்ப் பகுதியில் வயலும்
வரப்பும் சூழ அமைந்துள்ள எங்கள் அடுக்குமாடித் தொகுப்பில் சுமார் ஆயிரத்து ஐநூறு குடியிருப்புகள்
உள்ளன. சுமார் எழுநூறுக்கும் மேற்பட்ட குடும்பங்கள் இதுவரை குடிவந்துள்ளன.
அவர்களில் பிறமொழிகளைத்
தாய்மொழியாகக் கொண்ட குடும்பங்கள் நூறு
இருக்கும். மற்றவைகள் அனைத்தும் தமிழ்க் குடும்பங்களே. அதிலும் தென்
மாவட்டங்களிலிருந்து குடியேறியவர்களே அதிகம். அவர்களில் ஆங்கிலம் படிக்கும் ஆவலும்
அடித்தளமும் உடையவர்கள் அதிகமில்லை.
பணியிலிருந்து ஓய்வு பெற்றுவிட்டதால்
நகரத்தைவிட்டு இயற்கையின் அரவணைப்பில் வாழவிரும்பி வந்த குடும்பங்கள் நூறுக்கும்
குறைவே. மற்றவர்கள், தத்தம் பிள்ளைகளின் (அல்லது பெண்களின்) கல்லூரிப் படிப்பை
முன்னிட்டு வந்தவர்களே. பெரும்பாலும் பொறியியல் அல்லது மருத்துவப் படிப்பே. பொறியியல்
மாணவர்கள் என்று எடுத்துக்கொண்டால் நூறுக்கும் குறையாது.
திரு பழனியப்பன் என்பவர் தினமும்
காலையில் எங்கள் அறிவுப்பசிக்குத் தீனி போடுபவர். அதாவது செய்தித்தாள்களை
விநியோகம் செய்பவர். ஹிந்து, டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா போன்ற ஆங்கில தினசரிகள்
ஆறுமணிக்குத் தான் வரும். தினமலர், தினத்தந்தி, தினமணி போன்ற தமிழ்த் தினசரிகளோ
ஐந்துமணிக்கே வாசலில் வந்து விழும்.
சரி, கணினித் தமிழுக்கும் இந்த
முன்னுரைக்கும் என்ன சம்பந்தம் என்கிறீர்களா? பொறுங்கள்.
பழனியப்பனிடம் கேட்டேன், ‘ஐயா,
இந்தக் குடியிருப்பில் இருக்கும் தமிழர்கள் மத்தியில் மொத்தம் எத்தனை
செய்தித்தாள்கள் விற்பனையாகின்றன, எவை, எவை?’ என்று கேட்டபோது அவர் கொடுத்த பதில்
என் சிந்தனையைத் தூண்டியது:
-எல்லாம் சேர்ந்து மொத்தம் நானூறு
பிரதிகள் மட்டுமே விற்பனை ஆகிறதாம். அவற்றுள் ஆங்கிலம் முன்னூற்று ஐம்பது. தமிழ்
வெறும் ஐம்பது!
-இந்த நானூறு பிரதிகளில், ஏதேனும் இரண்டு
ஆங்கிலச் செய்தித்தாள்களை வாங்குவோர் சுமார் நூறுபேர். மற்றவர்கள் தலா ஒன்றுதான்
வாங்குகிறார்கள். அதாவது நானூறு பிரதிகள் சென்றடையும் வீடுகள் முன்னூறு மட்டுமே.
வேறு வார்த்தையில் சொல்வதென்றால்,
செய்தித்தாள் படிக்கும் முனைப்பும், வாங்கும் விருப்பமும் கொண்ட முன்னூறு தமிழ்க்
குடும்பங்களில் தமிழ்ச் செய்தித்தாளை வாங்குபவர்கள் வெறும் ஐம்பதுபேரே! இவர்களைத்
தவிர, ஞாயிறு மலருக்காகவே தமிழ்
செய்தித்தாள் வாங்குவோர் சுமார் ஐம்பதுபேர் உண்டாம். ஆக, சுமார் அறுநூறு தமிழ்க் குடும்பங்கள் உள்ள
தொகுப்பில், தமிழ்ப் பத்திரிகைகள் வாங்கும் குடும்பம் வெறும் நூறுதான்!
இதே ஆய்வை முதலில் சென்னை நகரம்
முழுவதற்கும், பிறகு பிறகு தமிழ்நாடு முழுவதற்கும்
விரிவுபடுத்துங்கள். கிடைக்கும் முடிவுகள் வேறுவிதமாக இருக்கும் என்று நம்புவதற்கில்லை.
இந்தக் கட்டுரை, தமிழ்மக்களின்
தமிழ் வாசிப்பைப் பற்றியதல்ல. வெறும் நாலு ரூபாய், ஐந்து
ரூபாய் கொடுத்து தமிழ்ப் பத்திரிகை வாங்கிப் படிக்கும் பழக்கமே இல்லாத ஒரு சமுதாயத்தில்தான்
கணிசமான முதலீடு செய்து கணினியும், மாதந்தோறும் செலவு செய்து இணைய வசதியும்
பெற்றுக்கொள்ளச் செய்து, கணினித்தமிழை வளர்ப்பதுபற்றிப்
பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம்.
எண்பதுகளில் மேலை நாடுகளிlல் தொடங்கியது, மேசைக்கணினி புரட்சி (the PC
revolution). அதற்கு முன்புவரை ‘மெயின்ஃப்ரேம்’ கணினிகள்தாம்
புழக்கத்தில் இருந்தன. முதல் ‘மெயின்ஃப்ரேம்’
கணினி தயாரிக்கப்பட்டபோது, ‘இம்மாதிரி இன்னும் இரண்டு அல்லது மூன்று கணினிகள் தாம்
உலகிற்குத் தேவைப்படலாம்’ என்று கூறப்பட்டது. ஐ.பி.எம். (IBM)மும் மைக்ரோசாஃப்ட்
நிறுவனமும் இணைந்து செயல்பட ஆரம்பித்த பிறகுதான் கணினிகள் தனி மனிதனின் மேசைக்கு
வர ஆரம்பித்தன – அதாவது தொண்ணூறுகளில். அதுவரை கணினித் துறையில் பெரும் முதலீடு
செய்திராத இந்தியாவும் மேசைக்கணினி புரட்சியில் குதித்து, மிகக் குறைந்த
காலத்திலேயே தன்னை மென்பொருள்துறையில் வன்மையான சக்தியாக நிலைப்படுத்திக்கொள்ள
ஆரம்பித்தது.
இன்று மேசைக்கணினியின் ஆட்சி
மங்கிப்போய், மடிக்கணினியின் ஆட்சியும் நலிவடைந்து, மார்க்கணினி (அதாவது மார்போடு
அணைத்துக்கொண்டும் பயன்படுத்தவல்ல ஐ-பேட் போன்றவை) வந்துவிட்டன.
எனினும், இன்றும்கூட, எத்தனை வீடுகளில் அவற்றுள்
எதாவது ஒன்று வாங்கப்பட்டுள்ளது? அரசாங்கத்தின் இலவசத் திட்டங்களின் பயனாக
மாணவர்கள் சிலருக்கு மடிக்கணினிகள் கிடைத்திருக்கலாம். ஆனால் பெரும்பாலான பெற்றோர்களுக்கு
அவற்றை இயக்கத்தெரியுமா?
 |
| வாருங்கள், கணினித்தமிழை வளர்ப்போம்! |
ஆக, நம்முடைய முயற்சியின்
இமாலயத்தன்மை நம்மை அசர வைக்கிறது. என்றாலும் முயற்சியை நாம் கைவிடமுடியாதே! கணினித்
தமிழ் என்னும் நமது இலக்கை அடைவதற்குக் கீழ்க்கண்ட நான்கு படிகளில் நாம் ஏறியாகவேண்டும்
என்பது என் கருத்து.
1. கணினி இல்லாதவர்களைக் கணினியும் இணையமும் பெற வைத்தல்
2. கணினியும் இணையமும் உடையவர்களுக்குக் கணினி இயக்கம் பயிற்றுவித்தல்
3. கணினி இயக்கம் பயின்றவர்களுக்குக் கணினித் தமிழைப் பயிற்றுவித்தல்
4. கணினித்தமிழ் பயிற்றுவிக்கும்போதே, தத்தம் தொழில்நுட்பத்துறையில்
தமிழைப் பயன்படுத்துவதற்கு ஊக்கவாய்ப்புகள் வழங்குதல்.
முதலாவது படியில், அவரவர்
தத்தம் பணவசதியால்தான் ஏறியாகவேண்டும். அனைவருக்கும் இலவசக் கணினி வழங்கிட எந்த
அரசாலும் இயலாது. ஆனால் இதுபற்றி நாம் அதிகம் கவலைப்பட வேண்டியதில்லை. பள்ளி அல்லது
கல்லூரி செல்லும் வயதில் குழந்தைகள் இருக்கும் எந்த வீட்டிலும் இன்று கணினியும் இணையமும்
அவசியப் பொருட்களாகிவிட்டன. இந்நிலை மேலும் உறுதிப்படும் என்றே கொள்ளலாம்.
எனவே, நாம் இரண்டாவது படியில்
இருந்து தொடங்கலாம். அதாவது, ‘கணினியும் இணையமும் வீட்டில் இருந்தும், கணினி இயக்கம் தெரிந்திராதவர்களுக்கு
கணினியைப் பயிற்றுவிப்பது எப்படி என்று ஆராயவேண்டும். இதற்கு என்னிடம் ஒரு தீர்வு
உண்டு.
1. வகுப்பில் கணினிப் பாடம் பயின்றுவரும் அனைத்து மாணவர்களிடமிருந்தும்
ஒருதரச் சேகரிப்பாக (one-time data collection)
அவர்கள்
வீட்டில் உள்ள பெரியவர்கள், பள்ளி செல்லாத அல்லது இடைவிலகிவிட்ட மூத்த உடன்பிறப்புகள்
எவ்வளவுபேர், அவர்களுக்குக் கணினி அறிவு உண்டா இல்லையா என்ற தகவலை எழுத்துமூலம்
பெறலாம். அத்துடன், அந்த மாணவர்,
கணினியில் தமிழைப் பயன்படுத்தும் பயிற்சியைப் பெற்றுள்ளவரா என்பதும் தெரிய வேண்டும்.
2. முதல் கட்டமாக, அந்த மாணவர், கணினியில் தமிழைப்
பயன்படுத்துமாறு அறிவுறுத்தப்படவேண்டும். இதற்காக எளிமையான தேர்வு நடத்தப்படலாம்.
அதில் தேர்ச்சி பெறுவதை ஊக்குவிக்க ரூ.500 போல பரிசுத்தொகையாக வழங்கலாம்.
3. அடுத்த கட்டமாக, கணினி அறிவு பெறாத தம் குடும்பத்தினருக்கு
இந்த மாணவர்கள், குறிப்பிட்ட மூன்று அல்லது ஆறுமாதங்களுக்குள் கணினி இயக்கத்தைக் கற்றுத்தருமாறு அறிவுறுத்தப்படவேண்டும்.
ஏற்கெனவே பள்ளிகளில் உள்ள பாடத்திட்டத்தையே இதற்கும் மேற்கொள்ளலாம். ஒரு குறிப்பிட்ட நாளில், குடும்ப
உறுப்பினர்களின் கணினி அறிவை, ஏற்கெனவே முன்னறிவிக்கப்பட்ட கேள்விகளின் அடிப்படையில்
சோதித்து சான்றிதழ் வழங்கலாம். (கணினி அறிவு மட்டுமே சோதிக்கப்படவேண்டும்,
அவர்களின் ஆங்கில அல்லது தமிழ் அறிவு அல்ல.) எவ்வளவு உறுப்பினர்கள் தேர்ச்சி பெறுகிறார்களோ,
அதற்கேற்ப, தலா ரூ.500 போல அவர்களுக்கு ஊக்கத்தொகையாக வழங்கலாம். பயிற்றுவித்த
மாணவருக்குச் சிறப்பானதொரு சான்றிதழ் மற்றும்
ரூ.1000 உரிய மரியாதையுடன் வழங்கலாம்.
4.
நமது
அறுதியான இலக்கு, கணினியில் தமிழைப் பயிற்றுவிப்பதே ஆதலால், மேற்சொன்ன ஊக்கத்தொகைகளும்
சான்றிதழும், மேற்படி குடும்ப உறுப்பினர்கள்
கணினியில் தமிழைக் பயன்படுத்தக் கற்றுக்கொண்டுவிடடார்களா என்று சோதித்தபிறகே
வழங்கப்படவேண்டும். ஆக, நாம் மூன்றாவது
படியையும் தாண்டிவிடுவோம். இனி நான்காவது படியைக் கடப்பது எப்படி என்று
ஆராயலாம்.
‘கணினித் தமிழ்’ என்னும்போது, அது
இயல்-இசை-நாடகம் என்ற முத்தமிழையும் தாண்டி, நான்காவதான ‘அறிவியல் தமிழ்’ என்பதையே குறிப்பதாகக்
கொள்ளவேண்டும். அறிவியல் என்னும்போது தொழில்நுட்பத்தையும் சேர்த்தே சொல்கிறோம்.
தமிழ்நாட்டில் இன்று ஐநூறுக்கும் மேற்பட்ட பொறியியல் கல்லூரிகள் இயங்குகின்றன.
இவற்றிலுள்ள மொத்த இடங்களில் ஐம்பது முதல் அறுபது சதம் இடங்களே நிரம்புவதாகக்
கொண்டாலும், சுமார் ஒன்று முதல் ஒன்றேகால் லட்சம் மாணவர்கள் ஆண்டுதோறும்
சேருகின்றனர். இவர்களில் தமிழைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டோர் நிச்சயம் எழுபத்தைந்தாயிரம்
பேராவது இருப்பர். இவர்கள் அனைவருமே கணினியில் புலமை கொண்டவர்கள். எனவே இவர்களைக்
கணினித் தமிழுக்கு நாம் ஆற்றுப்படுத்துவோமேயானால் இவர்கள் வளர வளர
தொழில்நுட்பத்துறையில் தமிழின் பயன்பாடு மென்மேலும் அதிகரிக்க வாய்ப்புகள் மிகுதி.
இதற்கான முதல் கட்டமாக, இந்த மாணவர்கள், தமது இறுதியாண்டு திட்ட அறிக்கையை (Final Year’s
PROJECT REPORT) ஆங்கிலத்தில் மட்டுமின்றித் தமிழிலும் தயாரித்தளிக்குமாறு
அறிவுறுத்தப்பட வேண்டும். இதற்கான ஊக்கத்தொகையாக ரூ.1௦,௦௦0 –பத்தாயிரம் வழங்கலாம். (மேற்படி
திட்ட அறிக்கையைத் தயாரிக்க ஒவ்வொரு மாணவனும் குறைந்தது பத்தாயிரம் ரூபாய்
செலவிடுவதை என் மூன்று குழந்தைகளும் பொறியியல் படித்தபோது நான்
அறிந்திருக்கிறேன்.) எனவே இந்த ஊக்கத்தொகையானது மாணவர்களைப் பரவசப்படுத்தும்
என்பதில் ஐயமில்லை.
மேற்சொன்னவாறு தமிழில் தயாரிக்கப்பட்ட திட்ட
அறிக்கைகளை தமிழ் இணையக் கல்வி கழகமோ அல்லது அவர்களின் ஒப்புதலுடன் அண்ணா
பல்கலைக்கழகமோ சீராய்ந்து, சிறப்பானவற்றை இதற்காகவே உருவாக்கப்படும் புதியதொரு
இணையதளத்தில் வெளியிடலாம். அதன்மூலம் அந்த இணையதளம், உலகளாவிய
ஆய்வுக்கட்டுரைகளின் சுரங்கமாக உருவாகிடும் கூடும்.
முதலாண்டில் சுமார் பத்தாயிரம் அறிக்கைகள் தமிழில்
வருவதாக வைத்துக்கொண்டால், அடுத்தடுத்த ஆண்டுகளில் இது மேலும் அதிகரிக்கும். முதல்
பத்தாயிரத்தில் சுமார் நூறு அறிக்கைகள் வெளியீட்டுக்குரியனவாகத் தேர்வு
செய்யப்பட்டாலும் அதுவே பெரிய வெற்றியாகும்.
ஒரு அறிக்கையிலிருந்து சுமார் ஐம்பது ஆங்கிலத் தொழில்நுட்ப
வார்த்தைகளுக்குப் புதிய தமிழ் வார்த்தைகள் கிடைப்பதாக வைத்துக்கொண்டாலும், சில
ஆண்டுகளுக்குள் சுமார் இரண்டாயிரம் அல்லது மூன்றாயிரம் கலைச்சொற்கள் தரப்படுத்தப்பட்டுவிடும்.
கல்வி போதனைக்கு அதுவே கணிசமான எண்ணிக்கையாகும். என்றாவது ஒருநாள் – அந்த நாளும் வந்திடாதோ? – தமிழ் நாட்டிலுள்ள பொறியியல்
கல்லூரிகள் அனைத்திலும் தமிழே பயிற்றுமொழி
என்னும் நிலைமை வருமானால், அப்போது உரிய தரப்படுத்தப்பட்ட
கலைச்சொற்களுக்காகப் பரிதவிக்கவேண்டாம். எனவே, பொறிவைத்துப் பிடிப்போம் பொறியியல் மாணவர்களை!
இதே வழிமுறையில், மருத்துவம்,
சட்டம், புள்ளியியல் மற்றும் வழக்கமான அறிவியல்துறைகளான இயற்பியல், வேதியியல்,
கணிதம் போன்றவற்றையும் கணினித்தமிழ் மூலம் வளர்க்கமுடியும்.
இங்கு சொல்லப்பட்ட வழிமுறைகளுக்குக் கூடுதல் செலவு
பிடிக்குமே என்று கருதலாம். விலையில்லா மடிக்கணினிகளை வழங்கியதன் அடுத்த
கட்டம்தானே இது! இதை எப்படிச் செலவாகக் கருதலாம்? கல்விக்காகவும் தமிழுக்காகவும்
செய்யப்படும் முதலீடு அல்லவா இது?
திரு பழனியப்பனிடம் இதுபற்றி விவரித்தேன். எல்லாரும் கணினி
கற்றுக்கொண்டு விட்டால், கணினியில் தமிழும் படிக்க ஆரம்பித்துவிட்டால், பத்திரிகைகளை
இணையத்திலேயே படித்துவிடுவார்களே, தான் வேறு தொழிலுக்குப் போகவேண்டியது தானா என்று
மெய்யான வருத்தத்தோடு கேட்டார். அவர் கவலை அவருக்கு!
கட்டுரை எழுதியவர்: (c) இராய
செல்லப்பா (Y Chellappa)
email: chellappay@yahoo.com
குறிப்பு: இப்படைப்பு, வகை-(1) கணினியில் தமிழ் வளர்ச்சி -
கட்டுரைப் போட்டி
(கணினியில் தமிழ் மற்றும் அறிவியல் போலும்
பிறதுறை வளர்ச்சி குறித்த கட்டுரை)“வலைப்பதிவர் திருவிழா-2015” மற்றும் தமிழ்இணையக்
கல்விக்கழகம் நடத்தும் “மின்தமிழ்
இலக்கியப்போட்டிகள்-2015“க்காக எழுதப்பட்டது”.
