வெள்ளி, ஏப்ரல் 28, 2017

கனியுதிர்சோலை (சிறுகதை)

பதிவு எண் 33/2017
கனியுதிர்சோலை
- இராய செல்லப்பா 

விடியற்காலையிலேயே எழுந்தாகிவிட்டது. பரபரப்புடன் கடைசி நேர முன்னேற்பாடுகளைச் செய்து முடித்தாள் சாந்தி. அழைப்பு மணி அடித்தது. டாக்சி வந்துவிட்டதன் அடையாளம். குட் மார்னிங் மேடம் என்றான் கோபால். நேரம் தவறாதவன்.

அவனிடம் காப்பியைக் கொடுத்தபடி இதோ, ஐந்தே நிமிடத்தில் கிளம்பிவிடலாம் என்று உள்ளே போனாள் சாந்தி. எதற்கும் நீ எல்லா ரூமும் சுத்தமா இருக்கானு ஒருதடவ பார்த்துடு என்றாள்.


அமெரிக்காவிலிருந்து லதா வருகிறாள். ஒரே மகள். கணினித் துறையில் ஓர் அமெரிக்க நிறுவனத்தில் பத்தாண்டு காலமாக வேலை செய்கிறாள். மூன்றாண்டுகளுக்குப் பிறகு வருகிறாள். கையில் இரண்டு வயது மகனுடன்.

அழுக்கு என்பதே எங்கும் இருக்கக்கூடாது அவளுக்கு. சுவற்றில் சிறு கீறல் இருந்தாலும் அவளுக்கு எரிச்சல் வரும். தரையில் பிசிபிசுக்கு இருக்கக்கூடாது. பல் துலக்கும் பிரஷ்கூட நேற்று வாங்கியது போல் சுத்தமாக இருக்க வேண்டும். சோப்புப் பெட்டியின் மேல் திட்டுத்திட்டாக சோப் படிந்திருந்தால் அவ்வளவு தான், தூக்கி எறிந்து விட்டு மறுவேலை பார்ப்பாள்.

பால்கிண்ணத்தை மூடி ஃப்ரிஜ்ஜில் வைக்கும்போது கொஞ்சம் பால் சிந்திவிட்டது. இருக்கிற அவசரத்தில் இது வேறு கேடா என்று தன்மீதே கோபம் வந்தது. ஈரத்துணியால் அவசரமாகத் துடைத்தாள். பிறகு ஈரமில்லாத துணியால் மீண்டும் துடைத்தாள். மின்விசிறியைச் சுழலவிட்டாள்.

கைப்பையை எடுத்துக்கொண்டு கதவைச் சாத்திய போது மணி ஏழு. கவலைப் படாதீங்கம்மா! ஃப்ளைட் எட்டரைக்குத் தானே! அதற்குள் போய்விடலாம் என்று கோபால் வண்டியைக் கிளப்பினான். ஆனாலும் பொண்ணுக்கு ரொம்பத்தான்  பயந்து போயிருக்கீங்கம்மா! வீடு சுத்தம்னா சுத்தம் அவ்ளோ சுத்தம்! என்று புன்முறுவல் செய்தான் கோபால். 

மெட்ரோ ரயிலுக்காக அங்கங்கே தோண்டியும் வெட்டியும் இருந்த இடங்கள் குறுக்கிட்டபோது சாந்திக்குப் பகீரென்றது. கோபால், நேரம் ஆகிவிடாதே? என்று கேட்டுக்கொண்டே இருந்தாள். அவன் சிரித்துக்கொண்டே தினமும் இப்படித்தான் இருக்கும் அம்மா! இதனால் தாமதம் ஆகிவிடாது என்று வண்டியைக் கிடைத்த சந்துகளில் நுழைத்தான். சொல்லியபடியே எட்டரைக்கு முன்னால் விமான நிலையத்தை அடைந்துவிட்டான்.

‘எமிரேட்ஸ் விமானம் ஈ.கே.544 இன்னும் சற்று நேரத்தில் வந்து சேரும்’ என்ற அறிவிப்பு கேட்டபிறகு தான் சாந்திக்கு உயிர் வந்தது. 
அமெரிக்காவிலிருந்து துபாய் வழியாக வரும் விமானம். 

விமானம் தரையிறங்கியவுடனே லதா போன் செய்து விடுவாள். ‘உனக்காகத்தான் ஒருமணி நேரமாய்க் காத்திருக்கிறேன்’ என்ற பதிலைத்தான் அவள் எதிர்பார்ப்பாள். ‘இதோ வந்துகொண்டிருக்கிறேன், நீ இமிக்ரேஷன் முடித்து வருவதற்குள் வந்துவிடுவேன்’ என்றெல்லாம் சொல்லிவிட்டால் அவ்வளவு தான் அவளுக்கு ஆத்திரம் வந்துவிடும்.. ‘நான் பதினைந்தாயிரம் மைலுக்கு அப்பாலிருந்து வருகிறேன். உன்னால் பதினைந்து மைல் தூரத்திலிருந்து  முன்னால் வர முடியாதா?’ என்று கொந்தளிப்பாள். எல்லாம் முன்கோபம்தான். சிறிது நேரம் போனதும் தானே ஓடிவந்து, ‘சாரிம்மா’ என்பாள்.

குழந்தையிலிருந்தே அவள் அப்படித்தான். அத்துடன் இப்போது கைக்குழந்தை வேறு.

விமானம் வந்துவிட்டதற்கு அறிகுறியாகத் தகவல் பலகையில் விமான எண்ணுக்கு நேராகப்  பச்சை விளக்கு அணைந்து அணைந்து எரிய ஆரம்பித்தது. டாக்ஸி டிரைவர்களும் ஓட்டல் பிரதிநிதிகளும் கையில் பெயர்ப்பலகைகளை உயரே தூக்கியபடி  முண்டியடித்து நின்றனர். பல பெயர்கள் அமெரிக்கப் பெயர்களாக இருந்தன. 

நின்று நின்று கால் தொய்வதுபோல் ஆனது சாந்திக்கு. உட்கார எங்கும் இடமே இல்லை. முதல் நாள் பெய்த சிறுமழையில் சிமெண்ட் தரையின் விளிம்புகளில் சேறும் சகதியும் ஓரடி அகலத்திற்கு நிலைகொண்டிருந்தன. வருபவர்கள் எப்படியும் அந்தச் சகதியை மிதிக்காமல் வெளியேற முடியாது. மேல்கூரையிலிருந்து சதுரமான பலகைகள் சரிந்து விழத்தயாராக இருந்தன. பல கோடிகள் செலவில் புதுப்பித்ததாகச் சொன்னார்களே, அந்த லட்சணம் இது தானா என்று மனதிற்குள் நொந்துகொண்டாள்.

அழகுணர்ச்சி இல்லாது போனாலும், அடிப்படையான சுத்தமும் சுகாதாரமும் கூட இவர்களால் வழங்கமுடியவில்லையே! சென்னைக்கும், ஏன், இந்தியாவிற்கும் முதல்முறையாக வருபவர்களுக்கு இதைவிட மோசமான வரவேற்பு இருக்கமுடியுமா என்று வேதனை எழுந்தது. பக்கத்தில் நின்றிருந்த பலரும் இதை ஆமோதித்தனர். உடனடியாக ‘ஹிந்து’ வுக்கு ‘லெட்டர்ஸ் டு தி  எடிட்டர்’ எழுதப்போவதாகச் சபதம் எடுத்துக்கொண்டார் ஒரு முதியவர். எழுதினாலும் அவன் போடுவானா, ஆளெல்லாம் மாறிவிட்டார்களே என்று அலுத்துக்கொள்ளவும் செய்தார்.

வண்டி தரையிறங்கி அரைமணிக்கு  மேல் ஆனபிறகும் லதாவிடமிருந்து போன் வராதது ஆச்சரியமாக இருந்தது. நியூயார்க்கிலிருந்து கிளம்பியபோதும் சரி, துபாயில் வந்திறங்கியபோதும் சரி, உடனே பேசினாளே! ஒருவேளை குழந்தை படுத்துகிறானோ?

எப்படியும் ஒரு மணி நேரமாவது ஆகும் என்று தோன்றியது. பாஸ்போர்ட் வெரிஃபிகேஷன் முடிந்து வர. பிறகு பெட்டிகளைச் சரிபார்த்து டிராலியில் ஏற்றிக்கொண்டு வரவேண்டும். யாராவது உதவி செய்தால் தேவலை என்று தோன்றியது. எப்படியும் மூன்று பெட்டிகள் இருக்கும். குழந்தை வேறு. வழிமேல் விழிவைத்துக் காத்திருந்தாள் சாந்தி.

அப்போது ஒரு காவலர் வேகமாக அவ்விடம் வந்தார். திருமதி சாந்தி என்பவர் இங்கு இருக்கிறாரா? அவரது மகள் லதா அழைக்கிறார் என்றதும் நான் தான் என்று பரபரக்க முன்னால் வந்தாள் சாந்தி. அடையாள அட்டை ஏதும் இருக்கிறதா? என்றதற்குத் தன் வருமானவரியெண் அட்டையைக் காட்டினாள். உள்ளே அழைத்துக்கொண்டுபோனார். என்னவோ ஏதோ என்று புரியாமல் அவர் பின்னால் நடந்தாள் சாந்தி.

சரக்குகள் வந்திறங்கும் சுழல்மேடைக்கு அருகில் லதா கலக்கத்துடன் நின்றிருந்தாள். குழந்தை அங்கும் இங்கும் ஓட எத்தனித்து அவளின் பிடியிலிருந்து திமிறிக்கொண்டிருந்தான். அருகில் அவளது பெட்டி ஒன்று பாதி உடைந்த நிலையில் கிடந்தது. சாமான்கள் தரையெங்கும் வீசி எறியப்பட்டிருந்தன.

சாந்திக்குப் புரிந்துவிட்டது. சுழல் மேடையிலிருந்து ஒரு கையால் பெட்டியை இழுக்க முயன்றபோது பெட்டியின் கைப்பிடி எகிறிக்கொண்டு வந்ததில் பெட்டி சற்று தூரத்தில் போய் விழுந்திருக்கிறது. உள்ளிருந்த பொருள்கள் சிதறிப்போய் விட்டன.

அம்மா, சாரிம்மா! என் மொபைல் போனும்  உடைந்துபோய் விட்டது. அதனால் தான் ஆளை விட்டுக்கூப்பிடச் சொன்னேன் என்றாள் லதா. குழந்தை பாட்டியைப் பார்த்து ஹாய் என்பதுபோல் கைதூக்கிக்கொண்டு அவளருகில் ஓடிவந்தான்.  அவனைத் தூக்கிக் கொஞ்சி முத்தமிட்டபின் கீழிறக்கி விட்டாள் சாந்தி. 

சிதறியிருந்த பொருள்களைச் சேகரித்துப் பெட்டிக்குள் ஒவ்வொன்றாக வைத்தாள். உடைந்த பெட்டியை ஒருவாறு மூடி அங்கிருந்த ஒரு பணியாளிடம் பிளாஸ்டிக் டேப் வாங்கிச் சுற்றினாள். ஒரு டிராலியில் அதை மட்டும் தனியாகவும், மற்ற பெட்டிகளை இன்னொரு டிராலியிலும் வைத்து வாசலுக்கு வந்தார்கள். லதா மீண்டும் மீண்டும் சாரி சொல்லிக்கொண்டே வந்தாள். புத்தம்புதுப்  பெட்டிதானம்மா, அதற்குள் கைப்பிடி இற்றுப்போனது எப்படி என்று தெரியவில்லை என்றாள்.

கோபால் அதற்குள் அவர்கள் இருக்குமிடம் தேடி டாக்சியைக் கொண்டுவந்தான். உடைந்த பெட்டியை முன்சீட்டில் வைத்துவிட்டு மற்ற பெட்டிகளை டிக்கியில் அடுக்கினான். சாந்தியும் லதாவும் குழந்தையும் பின்சீட்டில் அமர்ந்தனர்.

அப்போது டிராலியில் ஒரு நீலப் பெட்டியுடன் அவர்களை வேகமாகப் பின்தொடர்ந்து வந்தான் ஓர் இளைஞன், மேடம், மேடம் என்று கலவரத்துடன் கூவியபடி. 

சாந்தி  வேகமாக இறங்கினாள். யாரப்பா, என்ன வேண்டும்? என்பது போல் பார்த்தாள்.

மன்னிக்க வேண்டும் மேடம்! இது உங்கள் பெட்டியா என்று பாருங்கள். அவசரத்தில் என்னுடைய பெட்டி உங்களிடம் மாறி வந்திருக்குமோ என்று எண்ணுகிறேன். என் பெட்டியின் கைப்பிடி மட்டும் இதோ இருக்கிறது! என்று ஆங்கிலத்தில் கூறினான்.

லதா இறங்கினாள். என்ன ஆச்சரியம்! அந்த இளைஞன் சொன்னது சரி தான். அவன் கொண்டு வந்த நீலப் பெட்டி தான் அவளுடையது. அதில் தொங்கிய எமிரேட்ஸ் விமான அடையாள அட்டையைப் பார்த்தாள். அவளுடைய பெயரும் விமான டிக்கட்டின் எண்ணும் சரியாக இருந்தன. அப்படியானால் உடைந்து சிதறிய பெட்டி யாருடையது?

நன்றியோடும் அதே சமயம் குழப்பத்துடனும் அவனைப் பார்த்தாள் லதா. மிக்க நன்றி நண்பரே! ஆனால் அவசரத்தில் எடுத்தபோது உடைந்துபோன ஒரு பெட்டி என்னிடம் இருக்கிறது. அதுவும் இதே பிராண்டுள்ள நீல நிறப் பெட்டி தான். அது உங்களுடையதாக இருக்குமா பாருங்கள்! இவ்வளவு நேரம் இந்த வித்தியாசத்தைக்கூட கவனிக்காமல் இருந்திருக்கிறேனே, எவ்வளவு பெரிய முட்டாள் நான்! என்றாள் தழுதழுப்புடன். அவனுடைய பெட்டி உடைந்ததற்குக் காரணம் தன்னுடைய தவறுதான் என்ற குற்ற உணர்வு அவள் முகத்தில் தெளிவாக எழுதியிருந்தது. 

அடுத்த நிமிடம் அவன்முகம் வெளிச்சமானது. ஆம், இதுதான் என்னுடைய பெட்டி. கைப்பிடி பொருந்துகிறது பாருங்கள். அடடா, உடைந்துவிட்டதா? இன்னும் கொஞ்ச நாளாவது வரும் என்று பார்த்தேனே! உண்மையில் உங்கள் மீது தவறேதுமில்லை. இதன் கைப்பிடி கொஞ்ச நாளாகவே ஆடிக்கொண்டு தான் இருந்தது. அமெரிக்காவில் இதை சரிசெய்யும் பணத்தில் இந்தியாவில் புதிய பெட்டியே வாங்கிவிடலாமே என்று இருந்தேன். என்னுடைய தவறு தான். மன்னிக்க வேண்டும் என்றான் அவன்.

ஒன்று மட்டும் சொல்வீர்களா? பெட்டிக்குள் இருந்த பொருட்கள் எல்லாம் பத்திரமாக இருக்குமல்லவா? எதுவும் தவறிப்போயிருக்க வாய்ப்பில்லையே! ஏனென்றால்   முக்கியமான சில பத்திரங்களும் தபால்களும் அதில் இருந்தன என்றான்.

சாந்தி முந்திக்கொண்டு கூறினாள். பயப்படாதே அப்பா! எல்லாம் பத்திரமாக இருக்கிறது. நானே எடுத்து வைத்தேன் என்றவள், நான் சொல்வதைக் கேட்பாயா? உன்னிடம் இருக்கும் சாமான்களையும் இந்த வண்டியிலேயே வைத்துக்கொண்டு எங்களுடன் வா. வீட்டில் வந்து எல்லாவற்றையும் சரிபார்த்துக்கொள். குளித்துச் சாப்பிட்டுவிட்டுப் போகலாம். அதற்குள் கோபாலிடம் சொல்லிப் புதிய பெட்டி வாங்கிவரச் சொல்கிறேன் என்று அவன் முகத்தை ஆவலுடன் பார்த்தாள்.

அவனுக்கு வயது சுமார் இருபது, இருபத்திரண்டு இருக்கும். கல்லூரி மாணவன்போல் தோன்றினான். தமிழ் அவ்வளவாகப் பேச வரவில்லை. ஆனால் தமிழன்தான்.

உங்கள் அழைப்புக்கு நன்றி. எனக்காக வண்டி வந்திருக்கும். அதில்தான் நான் போகவேண்டும். ஏனென்றால் எனக்கு சென்னையைப் பற்றி எதுவும் தெரியாது. நான் துபாயில் பிறந்து வளர்ந்தவன். இங்கு வருவது இதுதான் முதல்தடவை. உங்கள் அறிமுகம் ஏற்பட்டதிலும், என் பெட்டி திரும்பக் கிடைத்ததிலும் மிக்க மகிழ்ச்சி. நான் இந்த முகவரியில்தான் இருப்பேன். வீட்டுக்காரரின் பெயரும் தொலைபேசி எண்ணும் இதில் இருக்கிறது. வரட்டுமா? என்று ஒரு முகவரி அட்டையை சாந்தியின் கையில் திணித்துவிட்டு, லதாவையும் குழந்தையையும் பார்த்துப் புன்னகைத்தபடியே கிளம்பினான் அந்த இளைஞன். கையசைத்து ‘பை,பை' சொன்னான் குழந்தை.

கார் கத்திப்பாராவைத் தாண்டிய பிறகுதான் முகவரியைப் பார்த்தாள் சாந்தி. ‘ராஜேஷ் வாசுதேவன், அபிராமபுரம் சென்னை’ என்ற பெயரைப் படித்ததுமே  உடம்பெல்லாம் இரத்தம் கொதிப்பது போலாகியது. முகமெல்லாம் வேர்த்துப்போயிற்று. அயோக்கிய ராஸ்கல்! நீ இன்னும் சென்னையில் தான் இருக்கிறாயா? என்று மனதிற்குள் முனகினாள். தண்ணீர் குடிக்கவேண்டும்போல் இருந்தது. பாட்டிலைக் கையில் எடுத்தாள்.

‘அயோக்கிய ராஸ்கல்’ என்ற வார்த்தை மட்டும் லதாவின் காதில் விழுந்த மாதிரி இருந்தது. யாரையாவது திட்டுகிறாயா அம்மா? என்று மெதுவாகக் கேட்டாள்.

அதற்குள் ஒரு கையில் தண்ணீர் பாட்டிலும் மறுகையில் அந்த விசிட்டிங் கார்டுமாக அப்படியே மூர்ச்சையானாள் சாந்தி. அம்மா என்று அலறினாள் லதா. காரை அவசரமாக நிறுத்தினார் கோபால்.
    (தொடரும்)
***** 
(c) Y Chellappa
email: chellappay@gmail.com

ஞாயிறு, ஏப்ரல் 23, 2017

நினைப்பதா மறப்பதா

பதிவு எண்   32/2017
நினைப்பதா மறப்பதா
-இராய செல்லப்பா

காலத்தால் அழியாத பாட்டு: ‘நினைக்கத் தெரிந்த மனமே, உனக்கு மறக்கத் தெரியாதா?’ (கண்ணதாசன், விஸ்வநாதன் ராமமூர்த்தி, ஆனந்தஜோதி.)


நினைத்தலும் மறத்தலும் மனித மனத்தின் இரண்டு பெரும் கடமைகள் ஆகும். பிறக்கும் முன்பிருந்தே ‘நினைத்தல்’ செயல்பட்டுவருகிறது என்பதை ஆன்மிகம் மட்டுமன்றி அறிவியலும் நிரூபித்திருக்கிறது.

அறிவியல் கூறுவது:

தாயின் கருப்பையில் இருக்கும்போதே, ஒன்பது வாரம்  ஆனவுடன், கருவுக்குக் காதுகள் உருவாகத்தொடங்கிவிடும்.  பதினாறு வாரங்கள் ஆகும்போது வெளியில் இருந்து எழும் ஓசைகளை உணரத் தொடங்கிவிடும். ஆனால் வார்த்தைகள் இன்னவென்று அதற்குப் புரியாது. தாயின் குரல் மட்டும் மிகமிகத் தெளிவாகக் கேட்கும். காரணம், தாயின் குரல் வெளியிலிருந்து மட்டுமின்றி, அவளது நரம்புகள் மூலமும் பயணிப்பதால் பலமுனைகளில் இருந்தும் உணர்ந்துகொள்ளும் வசதி கருவிற்கு ஏற்படுகிறது. தாயின் நுரையீரலில் காற்று உள்வந்து வெளியேறும் ஓசையும், இரைப்பையில் எழும்பும் ஓசையும் கருவுக்குப் பழக்கமாகிவிடுகிறது. அந்த ஓசைகளின் நினைவைக்கொண்டே தாய் அருகில் இருக்கிறாள் என்று அதனால் புரிந்துகொள்ளமுடியும். இருபத்துநாலு வாரங்களில் கருவானது, வெளி ஓசைகளுக்கு ஏற்றவாறு  தலையையோ உடலையோ அசைத்து எதிர்வினை செய்யமுடியும்.

ஆகவேதான், பாரம்பரிய இசையை வாசித்துக் காட்டுவதன்மூலம் கருவுக்கு இசைஞானத்தைப் புகட்டமுடியும் என்று கண்டிருக்கிறார்கள்.

ஆன்மிகம் கூறுவது:

அபிமன்யு கதை நாமறிவோம். கிருஷ்ணனின் சகோதரியான சுபத்ராவை மணந்து கொள்கிறான் அர்ச்சுனன். அபிமன்யுவை வயிற்றில் கருவாக ஏந்தியிருக்கும் ஒரு நாளில், போர்முனை எப்படியிருக்கும், அணிவகுப்பு என்றால் எப்படி இருக்கும் என்றெல்லாம் கேட்கிறாள் சுபத்ரா.

அணிவகுப்பை ‘வியூகம்’ என்பார்கள். எதிரியை உள்ளே நுழையாதபடியும், அப்படி நுழைந்தால் உயிரோடு வெளியேற முடியாதபடியும் நுட்பமாகப் படைகளை நிறுத்திவைக்கும் ஒழுங்குமுறைக்கு வியூகம் என்று பெயர். பலவகை வியூகங்கள் உண்டு. அதில் பத்மவியூகம் என்பது மிகவும் சிக்கலானதாகும். 

அதை அமைக்கும் வழியைத் தனது குரு துரோணரிடமிருந்து கற்றுக்கொண்டவன் அர்ச்சுனன். ஆனால் அதை வேறு யாருக்கும் அவன் கற்றுத்தரக் கூடாது. மூல குருவுக்கு மட்டுமே அந்த அதிகாரம் உண்டு. (தன்னுடைய அனுமதியின்றி, மறைவாக இருந்து  தனது வில்வித்தையைக் கற்றுக்கொண்ட குற்றத்திற்காக ஏகலவ்யனிடம் இருந்து கட்டைவிரலையே குருதட்சிணையாகக் கேட்டவர் துரோணர்.)

ஆனால், ஆசை மனையாள் கொஞ்சிக் கேட்கும்போது சொல்லாமல் இருக்க முடியுமா? வியூகம் அமைப்பது எப்படி, அதற்குள் நுழைவது எப்படி என்று உற்சாகமாகச் சொல்லத் தொடங்குகிறான் அர்ச்சுனன். கருவில் இருக்கும் அபிமன்யு அதனைக் கவனமாகக் கேட்டுக்கொள்கிறான்.

வியூகத்தினுள் நுழைந்தவன், அதிலிருந்து வெற்றியோடு தப்பி வருவது எப்படி என்பதைச் சொல்ல ஆரம்பிக்கும்போது திடீரென்று அங்கு வந்துவிடுகிறான் கிருஷ்ணன். ‘அர்ச்சுனா, என்னோடு வா’ என்று அழைத்துப்போய்விடுகிறான். அபிமன்யுவின் ஞானம் அத்துடன் நின்றுவிடுகிறது, அரைகுறையாக. பின்னால் அவன் உயிர் பிரிவதற்கும் அதுவே காரணமாகிவிடுகிறது.

மறத்தலும் இப்படியே, நம் கருவிலிருந்தே ஆரம்பமாகிவிடுகிறது. இல்லையெனில் முற்பிறவியின் ஞாபகங்கள் அல்லவா நம் மனம் முழுதும் எப்போதும் நிறைந்திருக்கும்!
*****
சிலர் இருக்கிறார்கள். அபாரமான நினைவாற்றல் படைத்தவர்கள். தங்களுக்குப் பணமுடை என்றால் யாரை கேட்டால் உடனே கிடைக்கும் என்று இவர்களுக்குத் தெரியும். எந்த நிறுவனத்தில் எந்தத் தேதியில் சம்பளம் கொடுக்கிறார்கள் என்பதைத் தமது நினைவுப் பலகையில்  அழியாப்பதிவாக வைத்திருப்பார்கள்.  

சம்பளத்தைப்  பணமாகக் கொடுக்கிறார்களா, வங்கியின் வழியாகவா என்பதும், வங்கியின் பெயர், கிளையின் முகவரி, தொலைபேசி எண் என்று அனைத்தும் இவர்களுடைய ஹார்ட்-டிஸ்கில் பதிந்திருக்கும். (Hard-Disk என்றேன். Heart-Disk என்று படித்தீர்களா?)

அரசாங்க ஊழியர்கள் இவர்களின் வலையில் இருந்து தப்பவே முடியாது. ஆறாவது பே-கமிஷேன் அரியர்ஸ் எப்போது வரும், எவ்வளவு வரும் என்று செய்தித்தாள் மூலம் தெரிந்து வைத்திருப்பார்கள். காலையில் காப்பி நேரத்தில் வந்து கதவைத் தட்டுவார்கள். ‘அவருக்கு கிரெடிட் ஆகிவிட்டதே, உங்களுக்கு இன்னும் வரவில்லையா?’ என்று ஆதரவாகக் கேட்பார்கள். டி.ஏ அரியர்ஸ் வந்துவிட்டதா என்பார்கள். பிஎஃப் லோன் வேண்டுமானால் சொல்லுங்கள், என் நண்பர் அங்குதான் செக் ஷன் ஆபீசராக இருக்கிறார் என்று மகிழ்ச்சியோடு தெரிவிப்பார்கள்.

அவசரத்துக்கு இவர் கடன்கேட்டால்  நாம் இல்லை என்று சொல்லிவிடவே முடியாது. உதாரணமாக, மாதக் கடைசியில் ஏதய்யா பணம் என்று நாம் எரிந்து விழுந்தால் ஆசாமி அசரமாட்டார். அடடே, எல்ஐசி  பாலிசியில் லோன் எடுத்துத் தரட்டுமா என்று ஆலோசனை கூறுவார். ஒரே நாளில் வாங்கிவிடலாம், நீங்கள் வரவேண்டும் என்றில்லை. பாலிசியை மட்டும் கொடுங்கள். மற்றதெல்லாம் நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன் என்பார். பாலிசி இல்லையென்றால், அனுதாபப்படுவார். புதியதாக நகைக்கடன் தரும் கம்பெனி வந்திருக்கிறது, குறைந்த வட்டிதான், நமக்குத் தெரிந்தவர்கள்தான் என்று அறிமுகப்படுத்துவார்.

அவருடைய எல்லா அஸ்திரங்களையும் தாங்கிக்கொண்டு நாம் கைவிரித்து விட்டாலும் அயரமாட்டார். ‘ரொம்ப கஷ்டப்படுகிறீர்கள் போலிருக்கிறதே! நம்ம நண்பர் 'கே...' யிடம் கேட்டு ஐந்தோ பத்தோ கைமாற்று வாங்கித் தரட்டுமா? மனுஷன் நம்ப ஏரியாவுக்கே படியளக்கிறவர். நடு ராத்திரியில் கதவைத் தட்டினாலும் லட்ச ரூபாய் கிடைக்கும். பரம்பரை பணக்காரர். என்ன, வட்டி கொஞ்சம் அதிகம். அதைப் பார்த்தால் நம்ம அவசரத்துக்குப் பணம் கொடுப்பவர்கள் யார் இருக்கிறார்கள்?’ என்பார். 

என்னடா, இப்படி கொக்கி போடுகிறாரே என்று தயங்குவோம். அதே நேரம், நடுத்தர வர்க்கத்து சாபம், ஐந்தோ  பத்தோ கிடைத்தால் பரவாயில்லையே, நமக்கும் வேறு செலவுகள் இருக்கிறதே என்று சபலம் உண்டாகும். நம் கண்ணில் அப்படி ஒரு மின்னல் தோன்றுவதைத் தானே அவர் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்! ‘சரி, நீங்கள் எட்டரை மணிக்கு வந்துவிடுங்கள். ரெடி பண்ணிவிடுகிறேன்’ என்பார். அதற்குப் பத்து நிமிடம் முன்பு அவரே நம் வீட்டுக்கு வந்து நிற்பார், கையில் புதிய நோட்டுக்களோடு. 

நம் தரித்திரத்தின் அளவைக் கூட்டியும் பெருக்கியும் சொல்லி, பதினைந்து வாங்கி, அதில் பத்தை நமக்கும், ஐந்தைத் தனக்கும் அவர் வைத்துக் கொண்டது கொஞ்ச நாளைக்குப் பிறகுதான் தெரியவரும். கோபிக்கவா முடியும்! அவசரத்திற்கு உதவினாரே!

சிலர் இருக்கிறார்கள். அபாரமான மறதி உடையவர்கள். தம்முடைய வீட்டு விசேஷங்களுக்கு நம்மிடம் நூறு முறை நினைவூட்டுவார். நம்முடைய விசேஷங்களுக்கு வரமாட்டார். முதல்நாள்தான் அவருக்கு வேறு வேலைகள் வந்துவிடும். 

தன் அலுவலகத்தில் நடந்த விழாக்களைப் பற்றி எந்தப் பத்திரிகையில் வந்தாலும் வெட்டிக் கொண்டுவந்து காட்டுவார். நம்மைப் பற்றி அதே பத்திரிகையில் வந்திருக்கும் செய்தியை ‘நான் பார்க்கவே இல்லையே’ என்று அதிசயிப்பார். 

அடுத்த மாதம் வெளிநாடு போவதாகச் சொன்னால் போதும், அடுத்த வாரமே நாம் போகப்போவதாகச் செய்தியைப் பரப்பிவிடுவார். நம்மைப் பார்க்க வருவதாகச் சொன்ன நண்பர்கள் வாராமல் போய்விடுவார்கள். வழியில் நிறுத்திக் கேட்டால் மறந்துவிட்டேனே என்று அசடு வழிவார்.

வெளிநாடு என்றதும் ஞாபகம் வருகிறது. வெளிநாடு போய்விட்டுத் திரும்புகிறவர்கள், விமான நிலையத்தில் டியூட்டி-ஃப்ரீ ஷாப்பில் வெளிநாட்டு மதுவகைகள் வாங்கிவர அனுமதியுண்டு. ஒரு டிக்கட்டில் இரண்டு பாட்டில்கள் வாங்கலாம். 

ஒரு நண்பர் இருந்தார். அடிக்கடி வெளிநாடு போவார். வரும்போது பாட்டில்கள் வாங்கிவருவார். குளிர்பெட்டியில் அடுக்கி வைப்பார். தமது குடியிருப்பில் யார்யார் உயர்ரக மதுவகைகளை விரும்பிக் குடிப்பார்கள் என்று அவருக்கு நினைவில் இருக்கும். அதிலும், பிறந்தநாள், திருமணநாள், நண்பர்கள் கூடும்நாள் போன்றவை யாரால் எப்போது கொண்டாடப்பட உள்ளது என்பதையும் குறித்துவைத்திருப்பார். சரியான நேரத்தில் அவர்களிடம் தகவல் தெரிவிப்பார். வாங்கியவிலைக்கு ஐந்து டாலர் அதிகம் வைத்து விற்றுவிடுவார். 

பேரம் பேசுபவர்களும் உண்டு. அவர்களைத் தன் நினைவுப் பலகையில் இருந்து மறதிப் பலகைக்கு மாற்றிவிடுவார். அவர்களுக்கு இனிமேல் இவர்மூலம் வெளிநாட்டு மதுவகைகள் கிடைக்காது. வேறு வழியின்றி இவர் சொல்லும் விலைக்கே வாங்கியாக வேண்டிய மனநிலைக்குத் தள்ளப்படுவார்கள். உடனே அவர்கள் பெயரை மீண்டும் நினைவுப் பலகைக்கு மாற்றிக்கொள்வார்.

இரயில் நிலையத்தில் ஒருநாள். வண்டி கிளம்ப இன்னும் அரைமணி நேரம் இருந்தது. உரிய பெட்டியில் ஏறி அமர்ந்தேன். அப்போது சன்னல் வழியாக ஒருவர் ‘சார், வணக்கம்’ என்று சொன்னார். பெட்டியை உயரே வைத்துவிட்டு சன்னலை நோக்கினால், சன்னல் அருகில் நின்றவர்களின் தலை மறைப்பில் அவர் எங்கோ மறைந்துபோனார். யாராயிருக்கும் என்ற ஆவலில் பக்கத்து இருக்கையரிடம் பெட்டியைப் பார்த்துக்கொள்ளச் சொல்லிவிட்டுக் கீழே இறங்கினேன். 

அவர் அதற்குள் நாலு பெட்டிகளைக் கடந்து போய்க்கொண்டிருந்தார். ஓடிச் சென்று பிடித்தேன். ‘வணக்கம், நீங்கள் யார்?’ என்றேன்.

‘என்ன சார் மறந்துவிட்டீர்களா? போன மாசம் நம்ம வீட்டு கிருகப்பிரவேசத்திற்கு வந்திருந்தீர்களே, பெங்களூர் போகிறீர்களா’ என்று கேட்டுக்கொண்டே தன்பாட்டுக்கு அவருடைய பெட்டியில் ஏறிக்கொண்டார்.

பெங்களூர் மெயிலில் போனால் பெங்களூர்தானே போகமுடியும்! மேலும், கடந்த ஐந்து வருடங்களில் எந்த ஒரு கிருகப்பிரவேசத்திற்கும் நான் போனதில்லையே, இவர் யாராயிருக்கும்?

ஞாபக மறதி. யாரையோ நினைத்து யாரையோ அழைத்திருக்கிறார் போல.

அதற்குள் கூட்டம் அதிகமாக என்னைக் கடந்துசெல்லவும், நான் விரைந்துசென்று என் பெட்டியில் ஏறினேன். நல்லவேளை பெட்டி பத்திரமாக இருந்தது. பக்கத்து இருக்கையரைத்தான் காணவில்லை. மறதியாக வேறு பெட்டியில் ஏறிவிட்டாரோ?

வண்டி கிளம்புவதற்கான ஊதல் முழங்கும் கடைசி நேரத்தில் அவர் வந்துவிட்டார். என்னைப்  பார்த்துப் புன்னகைத்தார். 'நண்பர்  எஸ்-12 இல் வருகிறார். ஃபாரின் போயிருந்தார். இது அவருடைய கிஃப்ட்' என்று ஓர் உயர்வகை மதுப்புட்டியைக் காட்டினார்.

டக்கென்று எனக்குப் பொறி தட்டியது. அடுத்த முறை வெளிநாடு போய்வரும்போது தனக்கும் அதேபோன்ற இரண்டு புட்டிகள் வாங்கிவரவேண்டுமென்று ஒரு நண்பர் சொல்லியிருந்தது  ஞாபகம் வந்தது. 

நல்ல நினைவாற்றல் கொண்டவர்.  நம் பெயரையும் திரும்பிவரும் தேதியையும் தன் நினைவுப்பலகையில் பத்திரமாகப் பதித்து வைத்திருப்பார். மறந்துவிட்டது என்று சாக்குபோக்கெல்லாம் சொல்ல முடியாது. ரொம்ப நல்லவர். அன்பானவர். அவருக்குச் செய்யாமல் இருக்க முடியுமா?      

நினைக்கத்தெரிந்த மனமே பாடலைக் கேட்க இங்கே சொடுக்கவும்
***
© Y Chellappa
================================================================
எழுத்தாளர்களுக்கு முக்கிய அறிவிப்பு
================================================================
படைப்பு குழுமம்

படைப்பின் இலக்கிய விருது - 2016
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
அன்புள்ளம் கொண்ட தோழர் தோழமைகள் அனைவருக்கும் அன்பார்ந்த வணக்கங்கள்...
நமது படைப்பு குழுமம் இப்போது அடுத்தகட்ட நகர்த்தலுக்கு உயர்கிறது. ஆம் இனி ஒவ்வொரு வருடமும் தமிழில் சிறந்த இலக்கியம் படைக்கும் படைப்பாளிகளை ஊக்குவிக்கும் வகையில் அவர்களுக்கு சிறந்த இலக்கியத்துக்கான விருது கொடுத்து கவுரவிக்க இருக்கிறது...
நமது படைப்பின் இலக்கிய விருதுக்கான விளக்கங்கள்/தகவல்கள் மற்றும் விருதுக்கான வடிவமைப்பை(டிசைன்) ஆகியவற்றை இதன் முந்தய அறிவிப்புகளில் பார்த்தோம்.
இப்போது இந்த விருதுக்கான முக்கிய அம்சமாக கருதப்படும் விதிமுறைகளை பார்ப்போம்.
தயவுசெய்து கவனமாக படித்து தெரிந்து கொள்ளவும். சந்தேகங்கள் இருப்பின் கமெண்ட்ஸ் அல்லது தகவல் பகுதியில் கேட்கலாம். உடனுக்குடன் தெளிவு படுத்தப்படும்.
விருதுகளின் பட்டியல்:
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
1 .சிறந்த கவிதை (கவிதை தொகுப்பு).
2 .சிறந்த சிறுகதை(சிறுகதை தொகுப்பு)
3 .சிறந்த நாவல்/குறு நாவல்
4 .சிறந்த கட்டுரை/வாழ்வியல் தொடர்.
இனி ஒவ்வொரு வருடமும் தமிழில் சிறந்த இலக்கியம் படைக்கும் படைப்பாளிகளை ஊக்குவிக்கும் வகையில் அவர்களுக்கு சிறந்த இலக்கியத்துக்கான விருது கொடுத்து கவுரவிக்க இருக்கிறது நம் படைப்பு குழுமம்.
இது முற்றிலும் நூல் வெளியிட்டவர்களுக்கான ஒரு அங்கீகார விருது. தமிழர்களுக்கு தமிழர்களாலேயே தேர்வு செய்து கொடுக்கப்படும் தன்னிகரற்ற உயரிய விருது இதுவாக இருக்க போகிறது.
விதிமுறைகள்:
~~~~~~~~~~~~~~
1. இந்த நான்கு பிரிவுகளில் படைப்பாளிகள் வெளியிட்ட நூல்களுக்கு அந்தந்த பிரிவில் உயர்ந்த/சிறந்த எழுத்தாளர்களின் குழுவு கொண்டு ஆய்வு செய்து சிறந்த நூல்களை தேர்வு செய்யப்படும்.
2. ஒவ்வொரு பிரிவிலும் சிறந்ததாக தேர்வாகும் நூல் ஆசிரியருக்கு அந்த ஆண்டின் படைப்பின் இலக்கிய விருது (சிறந்த நூல் என தேர்வு செய்து) வழங்கப்படும்.
3. அப்படி தேர்வாகும் நூல் ஆசிரியருக்கு நாம் ஆண்டுதோறும் நடத்தப்படும் விழாவில் பரிசும் விருதும் அளித்து சிறப்பிக்கப்படும்.
4. 2016 ஜனவரி முதல் தேதி தொடங்கி 2016 டிசம்பர் கடைசி தேதி வரை வெளியிடப்பட்ட நூலாக இருக்க வேண்டும்.
5. ஆண் பெண் இருவருமே போட்டியில் கலந்து கொள்ளலாம் ஆனால் தனி தனி பிரிவுகள் எல்லாம் இல்லை. ஒரே பிரிவின் கீழ் அவர்களது படைப்புகள் பரிசீலிக்கப்படும். மேலும் இக்குழுமத்தில் உள்ளவர்களுக்கு மட்டுமல்ல யார் வேண்டுமானாலும் இதில் கலந்து கொள்ளலாம்.
6. புத்தகம் முதற் பதிப்பாக இருத்தல் அவசியம். கவிதை கதை நாவல் கட்டுரையென எப்படியாக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம்.அப்படி வெளிவந்த நூல்களின் மூன்று பிரதிகளை நாங்கள் குறிப்பிடும் விலாசத்திற்கு அனுப்ப வேண்டும்.
7. எழுத்தாளரின் புகைப்படம், முகவரி, நூலாசிரியர் பற்றிய குறிப்புகளுடன் கொரியர் செய்ய வேண்டும்.
இது தமிழகத்திறகு மட்டும் அல்லாது உலகளாவிய போட்டியாக இதனை நடத்த இருக்கிறோம் ஆதலால் புத்தகத்தை உலக கவிஞர்கள் யார் வேண்டுமென்றாலும் அனுப்பலாம். ஒரே நிபந்தனை பதிப்பு மொழி தமிழாக இருத்தல் அவசியம்.
8. அவர் அவர் சொந்த படைப்பான புத்தகத்தை மட்டுமே அனுப்ப வேண்டும் பரிந்துரைகள் கிடையாது.
9. புத்தகத்தில் உள்ள கதை கவிதை நாவல்கள் மொழிபெயர்ப்பு செய்யபட்டவையாக இருத்தல் கூடாது.
புத்தகம் தமிழில் தான் இருக்கவேண்டும்.பிறமொழி புத்தகத்தை அனுப்ப கூடாது.
10. புத்தகம் சொந்த பதிப்பாகவோ அல்லது பதிப்பகத்தின் மூலமாகவோ வெளியிட்டு இருக்கலாம். நூல் ஆசிரியர் அனுப்ப இயலாத பட்சத்தில், அந்த நூல் பதிப்பகத்தில் பதிக்கப்பட்டதாக இருப்பின் பதிப்பகத்தாரும் நேரடியாக நூல்களை அனுப்பலாம்.
11. புத்தக வெளியீட்டாளர் அயல் நாட்டில் இருப்பின் அவர்களின் புத்தகம் அவர்களின் சார்பாக அவர்களின் உறவுகள் யாராவது முன்வந்து அனுப்பலாம்.
12. பாரபட்சமின்றி புத்தகத்தை தேர்வு செய்து போட்டியின் முடிவு வெளியிடப்படும். அதில் எந்த சிபாரிசும் அல்லது இடையூறும் இல்லாத வண்ணம் மிக நேராமையானதொரு தேர்வாக இது இருக்கும் என உறுதியளிக்கிறோம். படைப்புகுழுவின் தேர்வு குழுமத்தின் முடிவே இறுதியானது.
13. பதிப்பகம் மூலமாக வெளியிடப்பட்ட நூல்கள் தேர்வு பெற்றால் பதிப்பகத்தாருக்கும் தனியாக சிறப்பு பரிசு உண்டு.
14. இன்றிலிருந்து தொடங்கி வரும் ஏப்ரல் 30 ஆம் தேதி வரை உங்கள் நூல்களை குறிப்பிட்ட விலாசத்திற்கு வந்து சேர வேண்டும். அதற்கு மேற்பட்டு வரும் நூல்களை பரிசீலிக்க இயலாது.
15. அனுப்பப்படும் நூல்களை எக்காரணம் கொண்டும் மீண்டும் திருப்ப அனுப்ப இயலாது. நூல்கள் வந்து சேர்ந்ததும் இங்கே உடனுக்குடன் வந்து சேர்ந்த நூல்களின் பட்டியல் தயார்செய்து உடனுக்குடன் வெளியிடப்படும்.
இம்மாதிரியான இலக்கிய விருதுகள் தமிழ் இலக்கியம் படைக்கும் படைப்பாளிகளுக்கு ஒரு தமிழ் அகாடமி விருதின் தரத்துக்கு உயர்த்தப்படும்.
அவ்வளவு நுட்பத்துடன் ஆய்வு செய்து இவ்விருதினை தேர்வு செய்ய இதற்காகவே ஒரு மிக பெரிய கவிஞர்களின் தலைமையில் ஒரு தேர்வு குழு அமைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை மிக மகிழ்ச்சியாக அறிவிக்கிறோம்.
முடிந்தவரை பகிருங்கள் தோழர் தோழமைகளே... பயனடையும் படைப்பாளிகள் உங்களை நினைவு கூறும் தருணம் இதுவாக கூட இருக்கலாம் மேலும் உங்களால் ஒரு படைப்பாளி வெளிச்சத்திற்கும் வரலாம்..
படைப்புகள்/நூல்கள் வந்து சேரவேண்டிய முகவரி:
------------------------------------------------------------------------
படைப்பு குழுமம்,
#8, சுபைதா இல்லம்,
மதுரை வீரன் நகர்,
கூத்தப்பாக்கம்,
கடலூர்.
607 002.
Address in English format:
-------------------------------
PADAIPPU KUZHUMAM,
#8, SUBAITHA ILLAM,
MATHURAI VEERAN NAGAR,
KOOTHAPPAAKKAM,
CUDDALORE,
TAMIL NADU, INDIA.
607 002.
Ph: 9739 544 544
Email: padaippu2016@gmail.com
படைப்புகள்/நூல்கள் வந்து சேரவேண்டிய கடைசி தேதி: 30-APR-2017
நூல்களை அனுப்புவோர் தங்கள் கொரியர் தகவல்களை மின்னஞ்சலில் தெரிவிக்க வேண்டுகிறோம். எங்களுக்கு கிடைத்தவுடன் மின்னஞ்சலிலும் இங்கே தகவல் பெட்டியிலும் தெரிவிக்கப்படும்.
வாருங்கள் வருங்காலத்தில் தமிழ் இலக்கியத்தை ஒரே குடையின் கீழ் நின்று பாதுகாப்போம்.அதற்கான அங்கீகாரத்தை அளித்து படைப்பாளிகளை ஊக்கப்படுத்துவோம்.
==============================================   

சனி, ஏப்ரல் 22, 2017

எழுதிக் கிழித்த பக்கங்கள்

பதிவு எண்   31/2017
எழுதிக் கிழித்த பக்கங்கள்
-இராய செல்லப்பா

தில்லியில் இருந்த மூன்றாண்டுகள் என் வாழ்வின் பெருமைமிக்க நாட்கள். தமிழின்பால் உணர்வுபூர்வமான அன்பும் ஈடுபாடும் கொண்டிருந்த ஏராளமான எழுத்தாளர்களை எனக்கு நண்பர்களாகவும் வழிகாட்டிகளாகவும் ஏற்படுத்திக் கொடுத்த காலம் அது.

தில்லித் தமிழ்ச் சங்கத்தில் சனிக்கிழமைகளில் எனது கவியரங்கம் நடைபெறுவது வழக்கம். மேலும் சங்கத்தின் சார்பிலும் பாரதி-200 அமைப்பின் சார்பிலும், தமிழ் இளைஞர் பண்பாட்டுக் கழகத்தின் சார்பிலும் நடைபெற்ற பல நிகழ்ச்சிகளில் எனது கவிதை இடம்பெற்றதுண்டு. அவற்றுள் சில கவிதைகள் தொகுக்கப்பட்டு ‘எட்டயபுரத்து மீசைக்காரன்’ என்றும், ‘தலைநகரில் தமிழ்க் குயில்கள்’ என்றும் இரண்டு புத்தகங்களாக வெளியாகின. நா.பா. அவர்களின் உறவினர், ‘தீபம்’ திருமலை அவர்களால் நவபாரதி பிரசுரத்தின் வாயிலாக வெளியிடப்பட்டன.

வெள்ளி, ஏப்ரல் 14, 2017

அவனுக்கு ‘கிரி’ என்று பேர்!

பதிவு எண்   30/2017
அவனுக்கு ‘கிரி’ என்று பேர்! 
-இராய செல்லப்பா

இன்று தமிழ்ப் புத்தாண்டு (14-4-2017). எனவே ஒரு மங்களகரமான சங்கதியோடு பதிவை ஆரம்பிக்கலாமா?

படிப்பு (எம்.எஸ்சி.) முடிவதற்குள்ளேயே எனக்குத் திருமண வேட்புமனுக்கள் வர ஆரம்பித்துவிட்டன. ஆரணியில் இருந்த உறவினர்கள் இருவர் தத்தம் மகளை எனக்குப் பார்க்கவேண்டும் என்று விரும்பினார்கள். வேலை கிடைத்தபிறகுதான் கல்யாணம் என்றேன். ‘கல்யாணம் செய்துகொண்டும்  படிக்கலாமே’ என்று அவசரப்பட்டார் ஒருவர். எப்படியாவது பெண்ணைத் தள்ளிவிட்டால் தன் கவலை முடிந்துவிடும் என்பது அவர் எண்ணம். மாப்பிள்ளை வேலைக்குப்போய்விட்டால் வரதட்சிணை அதிகம் தரவேண்டி இருக்குமோ என்று கலக்கம் இன்னொருவருக்கு. 

புதன், ஏப்ரல் 12, 2017

அப்துல்லாவிடம் ஏழு பசுக்கள் இருந்தன

பதிவு எண்   29 / 2017
அப்துல்லாவிடம் ஏழு பசுக்கள் இருந்தன 
-இராய செல்லப்பா

ஐந்தரை மணிக்குள் வீட்டை விட்டுக் கிளம்பினால்தான் நல்லது. அதற்குமேல் என்றால் வரிசை பெரிதாகிவிடும். எப்படியும் முப்பது பேராவது தேறும். பெண்கள்தான் அதிகம். அதில்  பாதிக்குமேல் இளம் பாட்டிகள். அவரவர் வசதிப்படி கையில் பித்தளை கூஜாவோ, எவர்சில்வர் கூஜாவோ, உயரமான தூக்கோ வைத்திருப்பார்கள். ஆண்களுக்கு ஒன்றும் பெண்களுக்கு ஒன்றுமாக இரண்டு வரிசை இருக்கும். முதல் பத்துப்பேருக்கு ஊற்றியவுடன் ஒரே வரிசையாக வரச்சொல்லுவார் அப்துல்லா பாய்.

சாணமிட்டு மெழுகி, சற்றே உயரமாக அமைந்திருந்த மண்மேடை மீது சப்பணமிட்டு உட்கார்ந்திருப்பார் அவர். சுமார் நாற்பது வயதிருக்கும். எதிரில் ஒவ்வொன்றும் சுமார் இரண்டடி உயரம் கொண்ட ஐந்தாறு பால் ‘கேன்’கள்.  

திங்கள், ஏப்ரல் 10, 2017

வோட்டுக்குப் பணம் வாங்கிய அனுபவம்

பதிவு எண்  28/2017
 வோட்டுக்குப் பணம் வாங்கிய அனுபவம்
-இராய செல்லப்பா

திருமங்கலம் ஃபார்முலா என்கிறார்கள். அன்பளிப்பு என்கிறார்கள். தங்கக்காசு தருகிறார்கள். மளிகைக்கடை கூப்பன் தருகிறார்கள். அலைபேசிக்கு ரீசார்ஜ் செய்கிறார்கள். வோட்டுக்கு நாலாயிரம் தருகிறார்கள்.....

இதெல்லாம் தமிழர்களுக்குப் பழகிப்போன விஷயங்கள். தேர்தல் என்றால் இதெல்லாம் சகஜம் என்னும் மனநிலைக்கு மக்கள் தள்ளப்பட்டிருக்கிறார்கள். கொடுக்கிறார்கள், வாங்கிக்கொள்கிறோம் என்கின்றனர் மக்கள். 

கேட்கிறார்கள், கொடுக்காமல் என்ன செய்வது என்கிறார்கள் வேட்பாளர்கள்.

ஆனால் இதெல்லாம் இன்றுதான் ஆரம்பித்ததா? வோட்டுக்குப் பணம் கொடுக்கும் அல்லது கேட்கும் கூச்சமில்லாத வேட்கை எப்பொழுது முதலில் ஆரம்பித்தது என்று யாருக்காவது தெரியுமா?

சனி, ஏப்ரல் 08, 2017

உள்ளிருந்து பேசும் குரல்

பதிவு எண்   27 / 2017
உள்ளிருந்து பேசும் குரல் 
-இராய செல்லப்பா

மேற்கு மாம்பலத்தில் என் பேரக்குழந்தைகள் படித்துக்கொண்டிருந்த பள்ளி ஒரு சிறிய சாலையில் இருந்தது. பள்ளிநேரத்தின்போது இருசக்கர வாகனங்கள் மட்டுமே அந்தச் சாலையில் எளிதாகச் செல்லமுடியும். 
நியூ ஜெர்சி-பிரின்ஸ்டன் பல்கலைக்கழகத்தில்  
ஐன்ஸ்டீன்  பாடம் எடுத்த அரங்கம்
படம்-2013 இல் எடுத்தது 
எனவே ஒரு புதிய ஸ்கூட்டி வாங்க முடிவு செய்தேன். குறைந்தது ஐம்பது பிராண்டுகள் இருந்ததால் எதை வாங்குவது என்று குழம்பியபோது செய்தித்தாளில் வந்த டிவிஎஸ் வீகோ (Wego) விளம்பரம் கண்ணில் பட்டது. புதிய வண்டி. அன்றுதான் ‘வெளி’விடுகிறார்கள். அதையே வாங்கலாம் என்று எல்லோரும் விரும்பினார்கள். இரண்டே நாளில் கிடைத்தது. தங்கநிறத்தில் மினுமினுத்த வண்டி குழந்தைகளுக்கும் பிடித்துவிட்டது.

காலில் மூட்டு மாற்று அறுவை சிகிச்சைசெய்து ஓய்வில் இருந்த நேரமாதலால் வண்டியை என் மகள்தான் ஓட்டிக்கொண்டிருந்தாள். திடீரென்று ஒரு நாள் நாமே வண்டியை எடுத்து ஓட்டினால்  என்ன என்று தோன்றியது. முன்னேற்பாடாக, கால்களை உதறினேன். நடந்தேன். மாடிப்படிகளில் ஏறி இறங்கினேன். படுக்கையில் படுத்துக்கொண்டு கால்களை உயர நீட்டி மடக்கினேன். சற்றும் வலிக்கவில்லை. அறுவை சிகிச்சை செய்த மூட்டு இயல்பாக அசைந்து கொடுத்தது. சிகிச்சையின் பலன் கிடைத்துவிட்டது.

சுமார் முப்பது கிலோமீட்டர் தொலைவில் (ஊரப்பாக்கத்தில்) குடியிருந்த என் நண்பரைப் பார்த்துவரலாம் என்று கிளம்பினேன். புதுமெருகோடு பளபளத்தது டிவிஎஸ் வீகோ. ஓரளவுக்குப் பழைய லாம்பி மாதிரியான கனமான வண்டி. கியர் இல்லை என்பதால் எளிதாக இயக்கமுடிந்தது. விடுமுறைநாளின் காலை நேரம். சாலையில் போக்குவரத்து அதிகமில்லை. நேர்காற்றுவேறு. கத்திப்பாராவைத் தாண்டும்போது மனதில் ஏதோ ஒன்று ‘இத்துடன் போதுமே! உன்னால் ஓட்ட முடியும்  என்று தெரிந்துவிட்டதல்லவா? கால் சரியாகிவிட்டது அல்லவா? வீட்டிற்குத் திரும்பிவிடேன்’ என்றது.

சில நேரங்களில் எனக்குள்ளிருந்து இப்படி அழுத்தமாக ஓர் உணர்வு தோன்றுவதுண்டு. அதை நான் மதிப்பேன். குறிப்பாக எந்த நோக்கமும் இல்லாமல்தானே கிளம்பினேன்! சரி, திரும்பிவிடலாம் என்று நினைத்தேன். சிவப்பு சிக்னல் விழுவதற்குக் காத்திருந்தேன். ஆனால்? சிக்னல் பழுதுபோலும், ஒரு காவலர் கைவழியாக சிக்னல் காட்டி ‘நேரே போங்கள்’ என்றார். அவ்வளவுதான் ஜிஎஸ்டி சாலையில் கலந்துவிட்டேன். அடுத்த சிக்னல் என்னை நிறுத்தியபோது தாம்பரம் வந்துவிட்டிருந்தேன். அப்போது மீண்டும் அதே குரல். ‘தாம்பரத்தில் இருக்கும் உன் நண்பர் ......ஐ ப் பார்த்துவிட்டுத் திரும்பிப் போய்விடேன். ஊரப்பாக்கத்திற்கு இன்னொருநாள் போகலாமே’ என்றது.

என்னடா இது அபசகுனம் போல என்று நினைத்தேன். முன்னும் பின்னும் வண்டிகள். சிக்னல் விழுந்துவிட்டது. வேறு வழியில்லை. ஊரப்பாக்கம் பாதையில்தான் சென்றாகவேண்டும். இடதுபுறம் திரும்பமுடியாது.

நண்பரை நலம் விசாரித்துவிட்டு, லேசான உணவருந்தியபின் கிளம்பினேன். பகல்நேரம். தாம்பரத்தில் இருந்து அசோக்நகரை நோக்கி வரும்போது வாகனப் போக்குவரத்து அதிகமாக இருந்தது. எதிர்காற்றுவேறு. என்னதான் மற்ற டிவிஎஸ் ஸ்கூட்டிகளைவிட இது கனமாக இருந்தாலும், கியர் இல்லாத காரணத்தால் பிடிப்பு குறைவாகவே இருந்தது. நம்மோடு ஏதேனும் பஸ் ஒரே திசையில் பயணித்தால் இந்த வண்டி சற்றே அசைந்தாடுவதாகத் தோன்றியது. அப்படியானால் சிறுபெண்கள் ஓட்டும் குள்ளமான, கனமற்ற, பிற ஸ்கூட்டிகளின் நிலைமை எவ்வளவு ஆபத்தானதாக இருக்கவேண்டும்?

விமான நிலையத்தை நெருங்கும்போது கட்டுக்கடங்காத கும்பல் சாலையில் தெரிந்தது. நான்கு சக்கர வண்டிகளையே தள்ளிக்கொண்டு போய்விடும் போல் இருந்தது மக்கள்சக்தி. எனவே ஓரமாக ஒதுங்கினேன். பல்லாவரத்தில் இருந்து மீனம்பாக்கம் செல்லும்போது  விமான நிலைய மேம்பாலத்தில் ஒரு பஸ் லேசாக மோதுவதுபோல் நெளிந்துசென்றது. ஜெயின்காலேஜ் அருகில் ஒரு தண்ணீர் லாரியை நான் நெருக்கமாகச் சந்தித்துக்கொண்டே ஓட்டிடும்படி ஆயிற்று. ஒரு வழியாக அசோக்நகருக்கு வந்துவிட்டேன்.

பயந்து பயந்து ஓட்டினேன். நல்லவேளை, ஒன்றும் ஆகவில்லை. இன்னும் இருநூறடியில்தான் என் வீடு. அப்போது ஒரு சிறிய நாற்சந்தி என்னை நிறுத்தியது. சிக்னல் விழவேண்டும். எதிரில் ஒரு கூட்டுறவு வங்கி.

அடுத்த நிமிடம்  என்ன ஆயிற்றென்று தெரியாது, ‘டங்’கென்ற சப்தமுடன் வண்டியோடு கீழே சாய்ந்தேன். யாரோ வந்து என்னை எழுப்பி உட்கார வைத்தார்கள். ஹெல்மெட் இருந்ததால் கைகால்களில் சிராய்ப்புடன் தப்பினேன். வண்டிக்குத்தான் கொஞ்சம் சேதம். வாங்கி ஒருமாதத்திற்குள் விபத்து நேர்ந்ததே என்ற கவலைதான் அதிகமாக இருந்தது. போகாதே என்ற போதும் போனதின் பலனோ? கோவலனைப் பார்த்து ‘வாரல் என்பனபோல் மறித்துக் கைகாட்டியதாமே’ மதுரையில் பறந்த கொடிகள், அது ஞாபகம் வந்தது. கோவலனுக்கு நான் பரவாயில்லை.

சிக்னலில் நான் நின்றபோது, எனக்கு வலது புறம் இருந்து வந்த இரண்டு மோட்டார்சைக்கிள்கள், சிக்னலை மதிக்காமல் போட்டி போட்டுக்கொண்டு விரைந்தனவாம். அதில் ஒன்று  என் வண்டியின் முன் சக்கரத்தில் மோதி என்னைத் தள்ளிவிட்டதாகப் பார்த்தவர்கள் சொன்னார்கள்.

‘உள்ளுணர்வு எச்சரித்தும் ஏன் போனீர்கள்?’ மனையாட்டியின் கேள்வி.  
***
நான் மங்களூரில் பணியில் இருந்தபோது ஒருநாள். தில்லியில் இருந்து வந்திருந்தார் உடன்பணியாளர் யாதவ். இருவரும் ஒன்றாகத் தில்லியில் பணிசெய்திருந்தோம். இருபது வருடங்கள் முன்பு. அதன் பிறகு அடிக்கடி தொலைபேசுவதோடு சரி, அன்றுதான் நேரில் பார்க்கிறேன். என் வயதே ஆனவர். ஆனால் என்னைவிடப் பலமடங்கு முதுமையை அவர் முகம் காட்டியது. குறிப்பாக அவரது தலைமுடியின் வெளுப்பு இதுவரை நான் காணாத நிறமாகத் தோன்றியது. அடர்த்தியான கூந்தல். ஆனால் ஒவ்வொரு மயிரிழையும் நெட்டுக்குத்தாக நின்றது, பற்குச்சியின் நைலான் இழைகள்போல். 

உடுப்பி போகவேண்டும் என்றார். எனது காரை அனுப்பினேன்.

அவர் போனபிறகு என் அறைக்குள் வந்த உடன்பணியாளர் ஒருவர், ‘என்ன சார் இது, இவருடைய தலை ஒரு விசித்திரமான வெண்மையாக இருக்கிறது!’ என்றார். இன்னும் சிலரும் அதேபோல் கூறினர். என் உள்ளுணர்வு மீண்டும் ஏதோ சொல்ல முன்வந்தது. அடக்கினேன். ஆனால் விபரீதம் நடந்துவிடுமோ என்று மனதிற்குள் அஞ்சினேன். உடுப்பியில் இருந்து அவர் திரும்பி வந்து விமானநிலையம் போனபிறகுதான் மனம் நிம்மதி அடைந்தது.

ஆனால் அந்த நிம்மதி சில நாட்களே நீடித்தது. காலையில் அலுவலகம் வந்து இருக்கையில் அமர்ந்தவர், தலை சுற்றுவதாக உணர்ந்தாராம். BP மாத்திரை சாப்பிட மறந்துவிட்டதாம். பணியாளர் போய் வாங்கிவருவதற்குள் தலை சாய்ந்துவிட்டதாம். ஐம்பத்தேழு வயதுதான்.
***
இளம்வயதில் எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது.

அம்மா சமையல் செய்துகொண்டிருப்பார். திடீரென்று வெளியேவந்து ‘கிராமத்தில் இருந்து .... மாமா வரப்போகிறார், பார்த்துக்கொண்டே இரு’ என்பார். ‘எப்படிம்மா’ என்பேன் ஆச்சரியத்துடன்.  கடிதம் போட்டுவிட்டு வருபவரில்லை. அப்பாவுக்கும் தகவல் இல்லை. அம்மாவுக்கு மட்டும் எப்படித் தெரிந்தது? 

சரியாக இரவு எட்டரை மணி பஸ்சில் அந்த மாமா வந்து சேருவார். அம்மா என்னைப் பார்த்துப் புன்னகைப்பார்.

இன்னொருமுறை காலை நேரம். பள்ளி விடுமுறை. வெயிலாக இருந்தாலும் நண்பர்களுடன் கில்லி-தாண்டல் விளையாடுவது தடைப்படாது. அந்த விளையாட்டில் நான் கெட்டி. அந்த நிமிடம் வரை பத்தாயிரம் பாயிண்ட்டுகள் எனக்குக் கிடைத்திருந்தது. ஒரு லட்சம் வெல்வது என் இலட்சியமாக இருந்தது.

(கில்லி எவ்வளவு தொலைவில் போய் விழுமோ, அந்தத் தூரத்தை அடிக்கோலால் அளந்து ‘அடி’களை பாயிண்ட்டுகள் என்போம். அளப்பதற்காக அடிக்கோல் எப்போதும் கையில் இருக்கும். முதலில் சில நிமிடங்கள் கடமை உணர்வோடு ஒன்று, இரண்டு, மூன்று எனக் குனிந்து அளப்போம். அதன் பிறகு சோம்பல் வந்துவிடும். தோராயமாக நான் ‘ஐநூறு அடி’ என்பேன். எதிராளி, ‘போடா, முன்னூறுதான்’ என்பான். கடைசியில் நானூறு என்று முடிவாகும். இப்படித்தான் பாயிண்ட்டுகளைக் கூட்டிக்கொண்டே போகவேண்டும். இந்த விதிகள் எல்லாம் ஊருக்கு ஊர் வேறுபடுவதுண்டு.)

அம்மா அவசரமாகக் கூப்பிட்டு,  ‘....மாமா இன்று வருவார். ஓடிப்போய் பாயம்மா வீட்டில், சாயந்திரம்  இரண்டு ஆழாக்குப் பால் அதிகம் தேவை என்று சொல்லிவிட்டுவா’ என்பார்.

அதேபோல் மாலையில் மாமா வந்து நிற்பார்!

பலநாள் ரகசியம் ஒருநாள் வெளிப்பட்டது. சமையல் செய்யும்போது, வெண்கலப் பாத்திரம் கை தவறி விழுந்து சாதம் கொட்டிப் போனால், அல்லது, குழம்பு வைத்த பாத்திரம் அடிப்பிடித்துத்  தீய்ந்துபோனால், அல்லது கண் எதிரே பாலைக் காய்ச்சிக்கொண்டிருக்கும்போதே அது பொங்கி வழிந்து வீணாகிப் போனால், அல்லது சமையலுக்குக் காய்கறி நறுக்கும்போதோ, தேங்காய் துருவும்போதோ, விரலில் அரிவாள்மணை பட்டு இரத்தம் வந்தால் .....அன்று அந்த மாமா வரப்போகிறார் என்று அர்த்தமாம். ‘என்னோட உள்ளுணர்வு முன்கூட்டியே சொல்லிவிடும்’ என்பார் அம்மா.

மாமாவுக்குப் பள்ளி செல்லும் வயதில் குழந்தைகள் இருந்தனர். கிராமத்தில் நடுநிலைப் பள்ளி இருந்தது. அதற்குமேல் வெளியூர் போய்த்தான் படிக்கவேண்டும். தினமும் பஸ் பயணம். அதனால் நகரத்தில் படித்துக் கொண்டிருந்த எங்கள் மீது அவருக்குப் பொறாமையாம். அந்த எண்ணம்தான் அவர் வருவதற்கு முன்பே நமக்கு இழப்பை உண்டாக்குகிறது என்பார் அம்மா.  
***
பிற்காலத்தில் அரவிந்தரின் தத்துவங்களில் எனக்குப் பரிச்சயம் உண்டானபோது, அவர் சொன்ன ஒரு வாக்கியம் என் கவனத்தைக் கவர்ந்தது. ‘நான் அவனுக்கு நல்லது செய்ததே இல்லையே! பிறகு ஏன் அவன்  எனக்குக் கெடுதல் செய்கிறான்?’ என்ற வாக்கியம். (சொற்கள் மாறியிருக்கலாம். அர்த்தம் இதுதான். Thoughts and Aphorisms என்ற அவரது நூலில் இடம் பெற்றதாக ஞாபகம்.)
***
எனது நண்பர் ஒருவர் உதவி கேட்டு வருவார். செய்வேன். அவர் போன சிறிது நேரத்திற்கெல்லாம், சுவர்க் கடிகாரம் வேலை செய்யாமல் போகும். அல்லது காற்றாடி நின்றுவிடும். அல்லது டியூப்லைட் ஃபியூசாகிவிடும். அல்லது கேஸ் தீர்ந்துவிடும். மாற்று கேஸ் இருக்காது.

இன்னொரு நண்பர். அதிகாலையில் வாக்கிங் போவார். (டில்லியில்.) பால்கனியில் இருந்து பார்ப்பேன். குட்மார்னிங் சொல்வார். அன்று செய்தித்தாள் போடுபவன் ஹிந்துவுக்குப் பதில் ஹிந்துஸ்தான் டைம்ஸ் போட்டிருப்பான். அல்லது பேப்பரே போடாமல் போயிருப்பான்.
இப்படி எத்தனையோ நடந்திருக்கிறது.
***
உள்ளுணர்வு என்பது சக்தி வாய்ந்த கருவி. உனக்கு வழிகாட்டவும் எச்சரிக்கை செய்யவும் வல்லது. அதற்கு நீ செய்ய வேண்டியது ஒன்று மட்டுமே. உன் மனத்தை மௌனமாக்குவது. -அரவிந்த அன்னை.
***
ஐன்ஸ்டீனும் இதையே தனது ஆராய்ச்சிக்கு முக்கியப் பொருளாகக் கொண்டார். Special Theory of Relativity -ஐ எடுத்துச் சொன்னவர், பின்னர், அண்டத்தில் உள்ள அனைத்து சக்திகளும் ஒரே மூலத்திலிருந்து கிளம்புகின்றன. மின்காந்த அலைகள், புவிஈர்ப்பு விசை, அணு சக்தி  ....இவற்றிற்கெல்லாம் மூலம் ஒன்றே என்றார். அதை விளக்கும் Unified Field Theory என்ற கோட்பாடே அவரது இறுதி ஆராய்ச்சியாக அமைந்தது. முழுமையடையாத நிலையில் அவர் மரணம் அடைந்தார். இதன் சிறு விளக்கமாக Quantum Theory வந்தது. அண்மையில்  God Particles என்பதை  CERN ஆராய்ச்சியாளர்கள் ஐன்ஸ்டீன் சொன்னபடியே கண்டுபிடித்தனர். இதனால் அவருடைய ‘ஒன்றிப்புக் கோட்பாடு’ சரியானதே என்று நாளடைவில் தெரியவரலாம். 

தத்துவமும் அறிவியலும் ஒரே தேடலைத்தான் மேற்கொண்டிருக்கின்றன என்றார் ஐன்ஸ்டீன். இரண்டிற்கும் அடிப்படை உள்ளுணர்வே.
இந்த இருக்கையில் ஐன்ஸ்டீன் அமர்ந்திருக்கவும் கூடும்...(படம் 2013)

© Y Chellappa



For Unified Field Theory, please read, among others, http://file.scirp.org/pdf/JMP_2014103011560385.pdf

Is Consciousness the Unified Field? A Field Theorist's Perspective: